We trekken namelijk 2 cruciale elementen recht. Waar velen beginnen bij supplementen, meer bewegen, minder eten, anders eten of een of andere hype van dat moment. Beginnen wij bij 2 fundamentele onderdelen van gezondheid:

1. De vitaliteit van planten, dieren en mensen wordt voor het overgrote deel bepaald door hun vermogen om energie uit de omgeving op te nemen, vast te houden en op het juiste moment te gebruiken. Dit is voor elk organisme hetzelfde. Hoe meer deze energie productie achteruitgaat, hoe groter de kans dat het energie tekort voor een sub-optimaal gevoel of zelfs een leven met klachten betekent.

2. Elk organisme leeft volgens een vast ritme. Dit ritme wordt bepaald door bijv. een dag en nacht cyclus, seizoenen, eet momenten etc. De zon speelt hier een belangrijke rol, de biologische klok in je hersenen en darmen, temperatuurverschillen en voedselbeschikbaarheid. Een verstoring van ritme, betekent chaos. Het ritme is nodig, omdat we zo’n complex ecosysteem zijn, met ontelbaar veel processen.

Wat gebeurt er als je én energie terug brengt in het systeem én de chaos maakt plaats voor ritme? Je zelfherstellende vermogen wordt optimaal benut. Je lichaam doet dan waar het goed in is.

Vervolgens is het een beetje wachten ‘tot het stof is neergedaald’, want zodra het lichaam zelf gaat herstellen, er is energie en er is ritme, wat blijft er dan nog over?

Pas dan kunnen we kijken naar supplementen, voeding, nutriënten tekort, beweging, detoxen en de hele mikmak.

Niet geheel verrassend, gaat dat dan vanzelf. Je voelt je beter, je hebt meer energie, waardoor je beter wilt gaan eten, meer wilt bewegen, alle energie lekken uit je omgeving wilt halen etc. Vaak zijn supplementen dan al niet eens meer nodig.

Het is een fundamentele andere benadering, waar anderen beginnen bij ons ‘eindpunt’, beginnen wij bij het fundament van biologie. We volgen vervolgens natuurkundige principes die de rest doet.

Ik zal het technische proces uitleggen. In onze N1 university en/of 1-1 trajecten is het een stuk praktischer en tastbaarder, maar mocht je het interessant vinden:

Energie productie

Energieproductie in het lichaam is een elektromagnetisch proces

We zijn gewend om te zeggen dat het lichaam energie uit voeding haalt. Dat klopt, maar het is een klein onderdeel van het verhaal. Voeding is niet rechtstreeks de energie waarmee een cel werkt. Koolhydraten, vetten en eiwitten worden uiteindelijk afgebroken zodat hun elektronen beschikbaar komen. Die elektronen worden in de mitochondriën doorgegeven via de elektronentransportketen.

Hier ontstaat een scheiding van elektrische lading. Aan de ene kant van het membraan hopen zich meer protonen op dan aan de andere kant. De mitochondriale membraan werkt daardoor als een biologische batterij. Er ontstaat niet alleen een verschil in concentratie, maar ook een elektrisch spanningsverschil.

Wanneer de protonen vervolgens door ATP synthase terugstromen, gaat dit moleculaire apparaat draaien en wordt ATP gevormd. ATP is de bruikbare chemische energievorm van de cel. Bij velen wel bekend, omdat ATP productie vaak worden genoemd door Personal Trainers, diëtisten etc.

De energieproductie is dus letterlijk gebaseerd op elektronenstroom, ladingsscheiding, membraanspanning en protonenbeweging. De elektronentransportketen bouwt de protonengradiënt op en ATP synthase gebruikt die gradiënt om ATP te produceren.

Voor het gemak noemen we mitochondria vaak ‘energie fabriekjes’, maar eigenlijk zijn het onze elektrochemische omzetters. Ze verbranden voeding niet zoals een auto brandstof verbrandt. Ze zetten de energie van elektronen om in een elektrisch potentiaalverschil, waarna dat potentiaalverschil wordt omgezet in ATP.

Waarom licht hierbij hoort

Licht is iets wat we voor lief nemen. Een deel van de dag is er gewoon licht, soms wat meer, soms wat minder. En een deel van de dag is het donker. Daarom hebben we kunstlicht uitgevonden. Voor ons ook heel normaal, maar nog maar een paar generaties geleden, was dat niet zo normaal.

Licht is elektromagnetische straling. Een lichtgolf bestaat uit een veranderend elektrisch veld en een veranderend magnetisch veld. Die velden staan loodrecht op elkaar en bewegen gezamenlijk door de ruimte. Radiogolven, microgolven, infrarood, zichtbaar licht, ultraviolet, röntgenstraling en gammastraling behoren allemaal tot hetzelfde elektromagnetische spectrum. Ze verschillen vooral in frequentie, golflengte en energie per foton.

Op de afbeelding zie je hoe we het ‘elektromagnetische’ spectrum in kaart hebben gebracht. Je ziet de afstand tussen de golven steeds korter worden. De trillingen volgen elkaar sneller op en daarmee stijgt ook de energie per foton. Dus een hogere frequentie betekent dus dat iedere foton meer energie draagt.

Het licht wat wij kunnen waarnemen zie je ongeveer in het midden. Zonlicht, maar helemaal kunstlicht, is maar een heel klein deel van het spectrum. Voor onze biologie wel het belangrijkste deel. Licht is elektromagnetische straling en bestaat uit een elektrisch en magnetisch veld. Deze natuurkracht is constant in verbinding met ons lichaam.

Die genoemde fotonen vormen bijv. de energiebron voor bijna al het voedsel op aarde.

Planten gebruiken fotonen om via fotosynthese elektronen op een hoger energieniveau te brengen en die energie vast te leggen in chemische bindingen. Wanneer wij planten eten, of dieren eten die planten hebben gegeten, halen onze mitochondriën die elektronen uiteindelijk weer uit deze moleculen. Een groot deel van de chemische energie in voeding is daarom indirect opgeslagen zonne energie.

Dit helpt ook bij het maken van voeding keuzes: in hoeverre heeft dit product zonlicht gezien? Niet? Dan niet de beste keuze.

Ten tweede fungeert licht als tijdsinformatie. Speciale lichtgevoelige cellen in het netvlies sturen informatie over licht en donker naar de suprachiasmatische kern (hoofdklok) in de hersenen. Deze centrale klok helpt vervolgens de timing van slaap, melatonine, lichaamstemperatuur, hormoonafgifte, eetgedrag en stofwisseling te organiseren. De perifere klokken in lever, spier, vetweefsel en andere organen worden hiermee gecoördineerd. Het tijdstip waarop licht wordt waargenomen beïnvloedt daardoor wanneer bepaalde metabole routes en mitochondriale processen worden geactiveerd.

Een foton bevat dus zowel energie als informatie. De golflengte, intensiteit, duur en timing bepalen welke lichtgevoelige moleculen reageren en welk biologisch effect ontstaat.

Ten derde kan licht rechtstreeks moleculen en mitochondriën beïnvloeden. Absorptie van bepaalde golflengten kan onder specifieke omstandigheden veranderingen veroorzaken in mitochondriale membraanspanning, ATP productie, reactieve zuurstofsignalen, stikstofmonoxide en calciumafhankelijke signalering. Het effect is afhankelijk van de golflengte, dosis, blootstellingsduur, het weefsel en de toestand van de cel.

Verschillende frequenties hebben verschillende biologische effecten. De frequentie van daglicht veranderd gedurende de dag en heeft dus op verschillende momenten, verschillende werkzaamheden.

Rood en nabij infrarood licht kunnen onder bepaalde omstandigheden mitochondriale processen ondersteunen. Blauw licht is overdag een belangrijk tijdsignaal voor het circadiane systeem, maar kan in de avond de biologische nacht verstoren en melatonine onderdrukken. Ultraviolet licht kan noodzakelijke fotochemische reacties en signalen veroorzaken, maar kan bij een te hoge dosis ook moleculaire schade veroorzaken. Nog kortere golflengten, zoals röntgenstraling en gammastraling, bevatten genoeg energie om moleculen te ioniseren en DNA te beschadigen.

Waarom elektriciteit cruciaal is

Als we zeggen; ‘we zijn elektrische wezens’.. bedoelen we vooral dat geladen deeltjes door ons lichaam bewegen en dat er spanningsverschillen over cel membranen bestaan. Elektronen dragen een negatieve lading. Protonen dragen een positieve lading. Natrium, kalium, calcium en chloride zijn eveneens geladen deeltjes. Het gecontroleerd verplaatsen van deze deeltjes vormt de basis van zenuwgeleiding, spiercontractie, hartslag, membraantransport, celsignalering en mitochondriale ATP productie.

Een gezonde cel moet lading kunnen scheiden en vasthouden. Wanneer een membraan zijn structuur of doorlaatbaarheid verliest, lekt de opgeslagen elektrische potentiële energie weg. Dit is vergelijkbaar met een batterij die niet langer in staat is haar spanning vast te houden, zoals je vaak ziet bij telefoons die een paar jaar oud zijn.

Waarom magnetisme niet los van elektriciteit kan worden gezien

Elektriciteit en magnetisme zijn twee aspecten van dezelfde elektromagnetische kracht. Een bewegende elektrische lading vormt een elektrische stroom en veroorzaakt een magnetisch veld. Een veranderend magnetisch veld kan op zijn beurt een elektrisch veld induceren. Daarom kunnen licht, elektriciteit en magnetisme natuurkundig niet volledig van elkaar worden gescheiden.

Mitochondriën bevatten ijzerzwavelclusters en cytochromen die elektronen doorgeven. Elektronenbeweging, metaalcentra, radicalenvorming en zuurstofchemie brengen dus onvermijdelijk elektrische en magnetische eigenschappen met zich mee.

Aangezien we alsmaar meer binnen leven in kunstmatige uitvindingen van de mens, uitvindingen die vrijwel allemaal onderdeel zijn van het elektromagnetische spectrum, kun je je voorstellen dat het lichaam in de war raakt.

Bij een gebrek aan zon of daglicht, niet of nauwelijks contact met het magnetische veld van de aarde of een gebrek aan fotonen in kunstmatige voeding uit de supermarkt of fastfood ketens, ontstaan op den duur problemen.

Daarnaast zitten we vooral in kunstmatig elektrisch gevulde ruimtes met wifi, Bluetooth of 5G, en worden vrijwel al onze gebruiksvoorwerpen ‘smart’ en onderdeel van het ‘internet of things’ tijdperk.

Hierdoor tik je direct een bepaalde moeilijkheidsgraad aan. In hoeverre ben je in staat om de natuurlijke elektromagnetische spectrum te laten domineren in je kunstmatige elektromagnetische leefomgeving?

Weet je niet waar je moet beginnen? Kom dan gerust bij ons in de N=1 community. Daar kun je alles van A tot Z vinden in een logische en praktische volgorde.

Ook zijn we daar aanwezig voor al je vragen, voor live Q&A’s, masterclasses en nog veel meer! Ga naar www.n1project.nl voor meer informatie.

Ik heb gekozen voor 4 verschillende instellingen genaamd: Dag, Avond, Nacht en Normaal. Je kunt zelf kiezen wat voor jou handig is, maar dit is hoe ik het heb ingesteld:

Ga naar ‘opdrachten’ of shortcuts als je Engelse instellingen hebt. Dan krijg je onderstaande scherm te zien. Klik dan op het plusje.

Wijzig bovenin de naam en de kleur of icoon. Ik begin bij ‘dag' instellingen.

Ik wil minder fel blauw licht en ik wil minder EMF. Dus ik heb Night Shift eerst op ‘handmatig’ gezet. Type in instellingen ‘nightshift’ en daar kun je dan eerst handmatig het blauwe licht filteren. Zet ‘gepland’ aan van 00:00 tot 23:59. Zet ‘handmatig aan tot morgen’ uit. Anders schakelt het na een dag automatisch weer naar oude instellingen.

Ik heb de temperatuur helemaal naar rechts. Naast foto’s editten, zie ik geen reden waarom dit storend zou zijn, maar je mindert daarmee het blauwe licht en is het minder intens voor je ogen.

Vervolgens ga ik in de instellingen naar ‘mobiel netwerk’. Daar zet ik mijn 5G uit en schakel ik terug naar 4G. Waar ik het voor gebruik, meer dan genoeg.

Terug naar ‘Opdrachten’. In de zoekbalk kun je dan je instellingen één voor één toepassen. Ik heb de helderheid op 50%. Bluetooth uit, wifi uit. Energie Bespaarmodus aan. Energiebesparingsmodus vermindert achtergrondactiviteit. Het ophalen van data. Zie je niet op de schermafbeelding, maar ik heb ook ‘niet storen’ modus aan. En weergave op ‘donker’.

Je ziet ook instellingen zoals: vliegmodus uit, kleurfilters uit etc. Deze moet je al toepassen, omdat deze opdrachten nodig zijn als je uit de ‘avond of nacht’ modus komt. Dus die ook direct toevoegen.

Vervolgens zoek je bij ‘instellingen’ naar ‘kleurfilters’. Deze zet je op kleurtint en dan de balkjes helemaal naar rechts.

Terug naar ‘opdrachten’. Daar kun je ‘dag’ dupliceren. Wijzig de naam naar avond en verander de kleur.

Daar voeg je dan nog ‘kleurfilters’ toe, zodat je je scherm rood kunt maken na zonsondergang.

Daarna dupliceer je ‘avond’ en verander je de naam naar ‘nacht’ en verander je de kleur. Hier voeg ik dan nog de vliegmodus aan toe.

En als laatste heb ik dan een ‘opdracht’ genaamd: normaal. Hiermee kan ik snel naar alle ‘normale’ instellingen. Dus scherm op normale kleur en helderheid, wifi en bluetooth aan en de weergave op licht in plaats van donker. En ook de energiebesparingsmodus uit. Vergeet niet ‘focus’ uit te zetten (niet op de afbeelding).

Vervolgens kun je zelf je ‘widgets’ op je scherm aanpassen. Daar kies je dan de app ‘opdrachten’ en kies je de aangemaakte opdrachten.

Klaar. Nu kun je met één klik de instellingen aanpassen.

Wil je meer leren over waarom dit belangrijke instellingen zijn? Wat blauw licht voor desastreuze effecten heeft op hoe je je voelt? en er uitziet? wordt dan lid van ons nieuwe n=1 community. Kijk voor meer informatie op: N1 Project

Onderzoekers verdeelden vrouwen met overgewicht en metabool syndroom in twee groepen die beide hetzelfde aantal calorieën en dezelfde macronutriënten kregen. Het enige verschil was de timing van de grootste maaltijd. De ene groep consumeerde het merendeel van de calorieën tijdens het ontbijt, terwijl de andere groep juist het zwaartepunt van de calorie-inname in de avond had liggen.

Gedurende twaalf weken volgden de onderzoekers veranderingen in lichaamsgewicht, buikomvang, glucosehuishouding, insulinewaarden, triglyceriden en hongerhormonen. Daarmee probeerde de studie niet alleen te onderzoeken óf calorieën belangrijk zijn, maar vooral of het menselijk metabolisme anders reageert afhankelijk van het biologische moment waarop voeding het lichaam binnenkomt.

De resultaten gaan voor veel mensen verrassend zijn, want de verschillen waren opzienbarend. Waarom is het verrassend? Omdat de algemene gedachte of theorie heel simpel is: calorieën erin VS calorieën eruit. Dat is de formule voor afvallen. Simpel.

Wat ik zelf altijd wel interessant vind, is waarom zo’n simpele formule toch heeft geresulteerd in een halve wereldbevolking met overgewicht. Volgens de theorie zou het ook niet veel uitmaken wat je eet en wanneer je eet of hoeveel je wanneer eet.

Toch lees je steeds meer onderzoek die wat verder kijkt naar ‘IN vs OUT’, omdat we als mens best complex in elkaar zitten. Het menselijk metabolisme blijkt voor veel mensen toch wat meer te vragen dan een rekensom.

We zien eten dan ook vaak als tijdloos, alsof het lichaam zich hetzelfde gedraagt in de ochtend of als je om middernacht nog een Dönner Kebab naar binnen werkt.

Het lichaam verandert voortdurend gedurende de dag, afhankelijk van de zon positie. Hormonen stijgen en dalen volgens een ritme, de darm werkt anders in de ochtend dan in de avond, mitochondriën schakelen tussen energieproductie en herstel, en ook glucoseverwerking verschilt per uur. Het metabolisme is een klokgestuurd systeem dat voortdurend reageert op licht, donker en timing.

Even kort als herhaling of als voorbeeld, mocht je nog geen eerdere artikelen hier over hebben gelezen:

Fysiologisch maakt het nogal een verschil of het ochtend of avond is, omdat je lichaam in totaal verschillende toestanden staat Afhankelijk dus van de zon. In de ochtend verwacht het lichaam activiteit. Zonlicht bereikt de retina in het oog, cortisol stijgt op natuurlijke wijze, de lichaamstemperatuur loopt op en cellen schakelen richting energieproductie. Het lichaam bereidt zich voor op beweging, alertheid en voedselverwerking. Vanuit evolutionair perspectief was dit het moment waarop mensen actief werden, gingen jagen, verzamelen en energie nodig hadden.

De avond vertelt biologisch gezien een compleet ander verhaal. Zodra licht afneemt en het kleurenspectrum/frequentie verandert, begint het lichaam zich langzaam richting herstel te bewegen. Melatonine stijgt, de darmmotiliteit vertraagt, herstelmechanismen worden actiever en processen zoals autofagie en cellulair onderhoud krijgen prioriteit. Het lichaam probeert zich dan juist los te maken van grote energiepieken en zich voor te bereiden op slaap en regeneratie.

Dat verschil zie je ook terug in de metabolisme. In de ochtend is de insulinegevoeligheid doorgaans hoger, waardoor glucose efficiënter wordt opgenomen in spieren en leverweefsel. De pancreas reageert sneller en gecontroleerder op voedselinname, terwijl mitochondriën beter in staat zijn om voedingsenergie om te zetten in ATP (energie). Ook de darm en hormoonsignalering functioneren anders vroeg op de dag. Tegen de avond neemt die metabole flexibiliteit juist af. Hetzelfde bord eten kan daardoor een totaal andere hormonale en biochemische reactie veroorzaken afhankelijk van het tijdstip waarop het gegeten wordt.

Dat is in het kort waar bioritme over gaat, maar dus ook iets wat de onderzoekers zagen in de resultaten.

Hoewel beide groepen exact dezelfde hoeveelheid calorieën aten, verloor de groep die het grootste deel van de calorieën tijdens het ontbijt consumeerde aanzienlijk meer gewicht en buikvet dan de groep die vooral ’s avonds at.

Daarnaast verbeterden belangrijke metabole markers veel sterker. De ontbijtgroep liet lagere glucose- en insulinewaarden zien, had minder insulineresistentie en een sterke daling van triglyceriden. Ook de hormonen die betrokken zijn bij honger en verzadiging veranderden gunstiger, waardoor deze vrouwen zich langer verzadigd voelden en minder eetlust ervoeren gedurende de dag. Het onderzoek liet daarmee zien dat niet alleen de hoeveelheid voeding belangrijk is, maar ook het biologische moment waarop het lichaam die energie ontvangt.

Als je dit onderzoek combineert met wat we al eerder hebben gedeeld over circadiane biologie, dan draait effectief afvallen voor veel mensen veel minder om obsessief calorieën tellen en veel meer om het herstellen van de juiste timing tussen licht, voedsel en mitochondriale energieproductie. Dit zou waarschijnlijk een hoop extra stress op het lichaam voorkomen, omdat je met de simpele calorie formule geforceerd minder, tot heel weinig gaat eten. Of geforceerd een macro nutriënt schrappen zoals koolhydraten, wat weer een extra stressor op een gestresst lichaam is.

De belangrijkste stap begint niet eens met voeding, maar met ochtendlicht. Daar start onze Healthy Sixpack Challenge ook mee. Voor veel deelnemers nog onwennig, want die stonden klaar om meer te sporten en minder te eten.

Het lichaam moet vroeg op de dag begrijpen dat het “dag” is. Zodra natuurlijk ochtendlicht de retina bereikt, synchroniseert de suprachiasmatische nucleus (je biologische klok) in de hersenen allerlei processen die betrokken zijn bij metabolisme, cortisol, dopamine, insulinegevoeligheid en energiesturing.

Dat ochtendlicht zet als het ware de biologische klok gelijk. Je darmen hebben overigens ook een klok die reageert op hoevaak en wanneer je eet. Zonder dat eerste signaal raakt het lichaam sneller gedesynchroniseerd, vooral wanneer iemand direct na ontwaken kunstlicht, schermen of binnenverlichting gebruikt in plaats van buitenlicht. Dus het eerste licht bepaalt precies wanneer en waar processen moeten starten of stoppen.

Dat zie je ook terug in gedrag. Mensen die weinig ochtendlicht krijgen zijn vaak later hongerig, energie-instabieler en eten vaker grote maaltijden in de avond. Biologisch verschuift het lichaam dan richting een “late klok”, terwijl de metabole capaciteit juist in de ochtend het sterkst hoort te zijn. Mensen hebben dan in de ochtend geen honger, geen ontlasting of noemen zichzelf een avondmens.

Als je laat in de avond eet of een hele grote maaltijd in de avond, begint melatonine te stijgen en dat hormoon remt onder andere je glucosetolerantie. Dat betekent dat hetzelfde avondeten later op de avond sneller leidt tot hogere glucosepieken en slechtere vetverbranding. Het maakt in dit kader ook nog veel uit of het winter is (weinig licht) of zomer met veel licht.

Kunstlicht speelt daarin een enorme rol. Vooral blauw licht in de avond houdt het brein kunstmatig in een “dagmodus”. Het onderdrukt melatonine, verstoort leptinesignalering, verandert dopaminehuishouding en beïnvloedt slaap kwaliteit. Het gevolg is dat mitochondriën minder efficiënt herstellen tijdens de nacht.

Slechte slaap vertaalt zich vervolgens direct naar meer honger, hogere ghreline, slechtere insulinegevoeligheid en meer cravings de volgende dag. Veel mensen denken dat hun probleem discipline is, terwijl hun lichtomgeving hun hormonen voortdurend ontregelt en je vecht tegen de bierkaai.

Vanuit deze circadiaanse visie is obesitas niet alleen een voedingsprobleem. Het is vaak een probleem van verkeerde tijdsinformatie. Het lichaam raakt letterlijk in verwarring over wanneer het energie moet produceren, opslaan of herstellen. En licht blijkt daarin één van de krachtigste signalen van allemaal.

Wil je nog meedoen met de n=1 Healhty Sixpack Challenge? Dan kun je je nog steeds aanmelden en je bij meer dan 300 andere deelnemers voegen.

Je kunt je aanmelden via deze link: https://n1project.nl/challenge/healthy-sixpack-2025/info

Bijvoorbeeld als dit licht op een aminozuur in het oog valt, vertraagt het en kan het bijvoorbeeld dopamine maken. Dopamine reguleert hogere hersenfuncties, spieren en ons gedragsmatige beloningssysteem. Een van de redenen waardoor je een ander mens kan voelen zodra de lentezon flink doorbreekt.

Ander voorbeeld is Melatonine. Velen bekend als ‘slaaphormoon’, maar is veel meer dan dat. Wanneer licht een ander aminozuur raakt, absorbeert dat aminozuur UV-fotonen en maakt melatonine. Melatonine reguleert slaap en mitochondriale recycling, oftwel herstel reparaties en opruimen van rommel.

Hetzelfde geldt voor een neurotransmitter die je een goed gevoel geeft, serotonine genaamd. Serotonine wordt gemaakt wanneer licht het oog en de darmwand raakt (de spijsvertering laat licht vrij uit voedsel).

Het spijsverteringssysteem zal nooit optimaal kunnen functioneren wanneer er sprake is van een verstoring van het dag-nachtritme (bioritme), bijvoorbeeld door een ontregeling van melanopsine of blauw licht toxiciteit (Dus altijd binnen in blauw licht of veel schermtijd). In zo’n situatie is het extreem moeilijk om je darmen te verbeteren met alleen voeding.

Serotonine speelt dus een belangrijke rol in de regulatie van de spijsvertering. Dat wordt logisch wanneer je beseft dat het grootste deel van de serotonine in het lichaam in de darm wordt geproduceerd, mede beïnvloed door lichtsignalen via het microbioom en de licht omgeving waarin we leven. Daarom wordt serotonine voor een groot deel in de darm aangemaakt en niet in de hersenen.

Zo wordt chronische verstopping bijvoorbeeld in verband gebracht met lage serotonineniveaus in de darmwand. Tryptofaan wordt beïnvloed door zonlicht en kan serotonine vormen wanneer licht wordt “vertraagd” in het lichaam. Serotonine kan vervolgens worden omgezet in melatonine, mits dit proces niet wordt verstoord door blootstelling aan blauw kunstlicht in de avond. Waarom we dus hameren om je verlichting in huis aan te passen of een blauw licht blocker te gebruiken.

Blauw kunstlicht kan de melanopsine in je oog ontregelen, waardoor melatonine daalt en belangrijke processen die het mitochondriale DNA aansturen worden verstoord. Dit wordt later nog wel duidelijker.

Als je dan ziet dat serotonine weer kan worden omgezet naar melatonine, zie je weer hoe groot de rol van melatonine ook weer is op je darmen. Het reguleert namelijk je darmbeweging, het immuunsysteem, de afscheiding van stoffen in het maag/darmkanaal en de balans van hoe je energie ervaart.

Verstoor je dit weer met blauw kunstlicht verminder je daarmee je vermogen om te herstellen en uitgerust wakker te worden.

Bacteriën zijn extreem gevoelig voor hoe snel of traag voedsel en afval door de darm bewegen. Als die beweging vertraagt of onregelmatig wordt, krijgen bepaalde bacteriën meer kans om te groeien en andere minder. Zo verschuift de samenstelling van het microbioom.

Ten tweede werkt melatonine als een antioxidant. Het beschermt de darmwand tegen oxidatieve stress. De darm is een plek waar veel chemische reacties plaatsvinden en waar bacteriën continu stoffen produceren. Zonder voldoende bescherming raakt de darmwand geïrriteerd of beschadigd. Dat verandert de leefomgeving van bacteriën en kan leiden tot dysbiose, een verstoring van de balans in je darmflora.

Daarnaast heeft melatonine invloed op het immuunsysteem in de darm. Ongeveer zeventig procent van je immuunsysteem zit daar. Melatonine helpt bepalen welke bacteriën worden getolereerd en welke worden aangevallen. Als dat signaal zwakker wordt, kan de controle over bacteriële populaties verslappen.

Er is ook een direct effect op bacteriën zelf. Sommige studies laten zien dat melatonine de groei van bepaalde micro-organismen kan remmen en andere juist kan ondersteunen.

En als serotonine laag is door gebrek aan daglicht, heb je minder grondstof om melatonine te maken. Daardoor vallen al die regulerende effecten deels weg.

Ik wijd een beetje uit van mijn oorspronkelijke idee, maar ook de productie van dopamine heeft een sterke relatie met je darmen. We weten dat het je bijvoorbeeld focus en motivatie kan geven, maar het helpt ook bepalen hoe je darmen bewegen.

Je darmen hebben een eigen ritme. Dit noemen we darmmotiliteit: het proces waarbij voedsel wordt gekneed, gemengd en voortbewogen door de darm. Als dat ritme goed afgestemd is, beweegt voedsel in een rustig en gecontroleerd tempo door het spijsverteringskanaal.

In de darm zitten receptoren die gevoelig zijn voor dopamine. Die helpen om de timing van die beweging te reguleren, zodat het niet te snel en niet te traag gaat.

Bij klachten zoals SIBO, een opgeblazen buik of prikkelbare darm zie je vaak dat dit ritme verstoord is. De beweging wordt dan onregelmatig of chaotisch, waardoor voedsel te lang blijft liggen of juist niet goed wordt verwerkt. Dat geeft bacteriën de kans om zich op de verkeerde plek te vermenigvuldigen, wat de klachten verder verergert.

Dopamine doet daar nog meer. Het beïnvloedt ook hoeveel spijsverteringssappen je aanmaakt, hoe goed de darmwand wordt doorbloed en hoe stoffen zoals natrium worden opgenomen. Het helpt zelfs om de darmwand te beschermen tegen schade, zoals zweren.

Dit systeem begint dus niet in de darm of bij voeding, maar bij licht. En daar komt ook zonsopgang om de hoek kijken. Ook daar hameren we heel erg op.

Zodra dat het eerste licht is, wat je in je ogen krijgt, begint er een orkest te spelen, gedirigeerd door de zon. Het zet je centrale klok in je hersenen gelijk. Dan gaat cortisol aan. Je wordt er wakker van, energie wordt opgewekt zodat je lichaam actief kan worden. Tegelijkertijd stijgt dopamine, zodat je focus, motivatie krijgt en zet het systemen zoals je darmen in beweging.

Genoeg voor een lekker ochtendpoepje. Vaak goed teken dat je bioritme juist is afgesteld.

Serotonine volgt al snel en speelt een grote rol in je stemming en vertering, daarom eerst naar buiten en dan pas eten. Later op de dag, naarmate het licht afneemt, mits je niet onder blauw kunstlicht blijft zitten, zet deze aangemaakte serotonine om in melatonine.

Daarom is het belangrijk om na zonsondergang niet meer te eten, want de darm gaat door de melatonine in rust, herstel en opruimingswerkzaamheden.

Dit is hoe je wellicht denkt een ‘gezond dieet’ te hebben, maar nog steeds darmproblemen ervaart. Daarom beginnen wij met licht.

Zoals geschetst, is het oog gevuld met aminozuren zoals tryptofaan, tyrosine, fenylalanine en histidine die zonlicht opvangen om neurotransmitters te maken. Maar het meest interessante aan de omzetting van energie naar materie is dat licht het pad bepaalt, direct zoals hierboven beschreven, of indirect via voedselelektronen die geprogrammeerd zijn met licht via fotosynthese.

Het omzetten van lichtfrequenties in materiële substantie, die transformatie, gebeurt voortdurend in de biologie. Maar alles begint als licht. Dingen met massa ontstaan wanneer hoogenergetisch licht vertraagt en condenseert tot materie met lagere energie. Dan kun je het aanraken of meten, als licht in zijn vaste toestand.

Fotosynthese

We hebben op de biologieles geleerd dat de voedselketen begint met fotosynthese in planten. Fotosynthese neemt de fotonische energie van de zon, combineert deze met koolstofdioxide en water, en zet dit om in chemische energie in de vorm van suiker. Deze suikers voeden organismen in de hele voedselketen, van bodemmicroben onder de plant, tot de planten zelf, tot de dieren die die planten eten, enzovoort.

Het belangrijkste om te begrijpen is dat fotosynthese een ongrijpbare en onzichtbare ‘energie’ omzet in chemische, tastbare en grijpbare energie: suiker. Fotosynthese zet licht om in tastbare materie, met als prettig bijproduct voor dieren zuurstof. En het grote “aha”-moment, die ik ook een paar jaar geleden kreeg: wanneer je voedsel eet, eet je eigenlijk gecondenseerd zonlicht zonder dat je het waarschijnlijk doorhad!

Maar de les die we niet op school hebben geleerd, is dat onze mitochondriën hetzelfde proces in omgekeerde richting doen: ze nemen voedsel (suikers en vetten) en zuurstof, en zetten die weer om in CO₂ en water.

Bij fotosynthese gebeurt dit:
Planten nemen lichtenergie van de zon op en gebruiken die om koolstofdioxide en water om te zetten in glucose. Glucose is opgeslagen energie, een soort “pakketje” waarin zonlicht is vastgelegd in chemische vorm.

Bij cellulaire ademhaling gebeurt het tegenovergestelde:
Cellen (van planten, dieren en mensen) nemen die glucose en breken die weer af met behulp van zuurstof. Daarbij komt de opgeslagen energie weer vrij.

Een deel van die vrijgekomen energie wordt gebruikt om ATP te maken. ATP is de directe energiebron waar cellen op draaien. Daar doen ze al hun werk mee.

Maar niet alle energie wordt nuttig gebruikt. Een deel gaat verloren als warmte. Dat is waarom je lichaam warmte produceert en waarom energie in de natuur nooit volledig efficiënt wordt omgezet.

Het interessante om te weten, vind ik, is dat voedselelektronen energie en informatie van de zon dragen, die vrijkomt wanneer deze elektronen langs de elektronentransportketen bewegen. Planten en dieren vormen tegenovergestelde uiteinden van een onderling afhankelijk, gekoppeld systeem, waarbij het afval van het ene organisme de schat (voeding) van het andere is. En zo de hele voedselketen (en eigenlijk gewoon het leven) op aarde begint bij de zon.

Het foto-elektrisch effect

In 1922 won Albert Einstein de Nobelprijs voor zijn werk waarin hij het foto-elektrisch effect beschreef. Het foto-elektrisch effect legt uit hoe licht bepaalde materialen elektronen laat uitzenden.

Het is een fundamenteel fenomeen in de natuurkunde dat een rol speelt wanneer en waar licht moet worden opgevangen, getransporteerd en gebruikt. En het is nog een reden waarom elektronen zo belangrijk zijn voor gezondheid en herstel: ze vangen licht op en leveren het af.

Oke het wordt misschien iets technisch, maar dit stukje vind ik nog wel even cruciaal om het belang van je lichtomgeving aan te duiden.

Foto elektrisch effect wordt meestal zo uitgebeeld:

Dus licht frequentie valt op materiaal (in de afbeelding een stuk metaal). De energie van het licht wordt overgedragen aan elektronen in het materiaal. Als die energie hoog genoeg is, krijgen die elektronen als het ware een ‘duw’ om los te komen. In het lichaam gebeurt dit dus continu, maar dan subtieler. Cellen werken met elektronenstromen.

In je mitochondrien worden elektronen verplaatst om energie te maken, dit is je basis van je eigen energieproductie. Het effect van zonlicht in je ogen, zoals ik hier boven heb beschreven, begint eigenlijk met het reageren van elektronen op licht. En onze gezondheid gaat in de basis over hoe goed we ‘elektronen’ kunnen verzamelen, vasthouden en gebruiken in de vorm van energie. Het is dus niet dat zonlicht je magisch geneest van alles, maar het ligt aan de basis van je meest fundamentele principe: elektronen die je cellen laten functioneren of niet.

Als bijvoorbeeld het zonlicht op je huid valt, starten er bepaalde processen zoals vitamine D aanmaak. Ook dit begint bij de beïnvloeding van elektronen.

En dan nog net een stapje technischer:

Op subatomair niveau zorgt het foto-elektrisch effect ervoor dat wanneer licht een elektron raakt, het dat elektron laat draaien (spin) op bepaalde manieren, afhankelijk van de frequenties van het geabsorbeerde licht (bijvoorbeeld zichtbaar licht, infrarood en UV), en van de intensiteit daarvan. Elektronen behouden die spin totdat mitochondriën het proces omkeren door voedsel om te zetten in ATP.

Via cellulaire ademhaling zetten mitochondriën die spintoestanden weer om in vormen van licht die onze cellen kunnen gebruiken. Bovendien geven die spintoestanden onze mitochondriën informatie over de omgeving waarin het voedsel is gegroeid, wat het lichaam gebruikt om het metabolisme en infradiaanse ritmes te reguleren.

Daarom kan een mismatch invloed hebben op hoe je je voelt. Denk aan een banaan uit Brazilië in de Nederlandse winter. Als jij in een bepaalde omgeving leeft, bijvoorbeeld een koud klimaat met weinig zonlicht in de winter, dan verwacht je lichaam andere omstandigheden dan wanneer je in de tropen leeft. Dat heeft invloed op hoe je voedsel verwerkt. Niet omdat het voedsel “verkeerde elektronen” heeft, of ongezond is, maar omdat jouw lichaam op dat moment anders staat afgesteld.

Denk concreet:

In de winter, met weinig licht, draait je systeem anders dan in de zomer.
Als je dan constant voeding eet die typisch hoort bij een heel ander licht- en seizoenspatroon, kan dat minder goed aansluiten op wat je lichaam op dat moment nodig heeft.

Met andere woorden, licht “programmeert” de elektronen in de cellen van een plant via hun spin. In levende systemen ontcijferen mitochondriën deze spintoestanden later en zetten ze om in verschillende lichtfrequenties, maar vooral in infrarood (IR) en ultraviolet (UV).

Met welk doel? Het “gereconstrueerde” licht geeft energie aan respiratoire eiwitten. Daarnaast helpt het bij het opbouwen van zogenaamd exclusion zone-water, dat cellen gebruiken om hun processen aan te drijven, maar dat is weer een hele aparte module.

In het verlengde hiervan verklaart het foto-elektrisch effect ook waarom veel planten moeite hebben om buiten hun natuurlijke lichtomgeving te leven, terwijl de meeste dieren vrijwel overal kunnen overleven zolang temperatuur en voeding dat toelaten. Het verschil zit in het aantal elektronen dat aanwezig is in de kern van hun meest basale moleculen.

Chlorofyl, dat fotosynthese in planten mogelijk maakt, lijkt sterk op hemoglobine, dat zuurstof transporteert in dieren.

Het grootste verschil is dat chlorofyl een magnesiumatoom in de kern heeft, terwijl hemoglobine opgebouwd is rond een ijzeratoom. Magnesium is lichter en heeft 12 elektronen die licht kunnen absorberen, terwijl ijzer, dat zwaarder is, er 26 heeft.

(Voor wie niet weet wat hemoglobine of chlorofyl is: hemoglobine zit in je bloed, in je rode bloedcellen om precies te zijn. Het bindt met zuurstof in je longen en brengt dat naar de cellen, zodat mitochondriën daar weer energie mee kunnen maken.

Choloryfil zit in planten. Het vangt licht op en gebruikt die energie om glucose (suiker) te maken. Ze lijken qua structuur opvallend veel op elkaar, maar het verschil zit in dat de een zonlicht opvangt en hemoglobine zuurstof opvangt wat weer nodig is om van die glucose weer energie te maken)

Minder elektronen betekent dus dat chlorofyl slechts een kleiner deel van het lichtspectrum kan absorberen en gebruiken, vooral blauw en rood licht, om fotosynthese aan te drijven. Daardoor zijn planten minder tolerant en minder flexibel bij veranderende lichtomstandigheden dan hogere levensvormen die hemoglobine gebruiken, zoals wij. Te veel licht kan een plant beschadigen, te weinig licht betekent dat ze niet genoeg energie kunnen produceren om zichzelf te voeden.

In het dierenrijk heeft het ijzer in hemoglobine meer dan twee keer zoveel elektronen als magnesium. Dat stelt het in staat om een veel breder spectrum aan licht te absorberen en te benutten, inclusief infrarood, ultraviolet en alles daartussenin. Daardoor zijn dieren veel beter bestand tegen suboptimale lichtomstandigheden en kunnen ze toch functioneren.

Eenvoudig gezegd hebben dieren grotere en betere “opslagtanks” voor licht. Hoe meer elektronen je hebt, hoe beter je in staat bent om licht te verwerken. Maar dat betekent ook dat we er afhankelijker van zijn en daarom is het wederom zo belangrijk dat we beginnen bij het verbeteren van onze lichtomgeving.

Optimale gezondheid hangt af van ons vermogen om licht te gebruiken

Licht vormt het begin en het einde van de biologie op aarde.

1. Licht vertraagt en vormt alle materie in het universum via Einsteins vergelijking E = mc².

2. Licht combineert met CO₂ en water en vormt zo de basis van de volledige voedselketen via fotosynthese.

Maar hoe belangrijk deze fundamentele processen ook zijn, je kunt het belang van licht voor meercellige organismen pas echt begrijpen als je ziet wat er gebeurt nadat licht je lichaam binnenkomt.

Een gezond lichaam is in staat om licht op te vangen, op te slaan, te transformeren, te gebruiken en opnieuw te absorberen.

Fotoreceptoren in de ogen, huid, darmen en longen vangen lichtinformatie op.

Dus daarom bijvoorbeeld niet standaard een zonnebril op, daarom zonnetraining vanaf Maart, vandaar ook je romp vaker in zonlicht (dus met weinig kleding).

Deze lichtgevoelige biochemische structuren, ook wel opsines genoemd, functioneren als sensoren en schakelaars die onze interne “apotheek” activeren. Ze sturen de aanmaak van hormonen en neurotransmitters die ons metabolisme, onze slaap-waakcyclus en herstelprocessen reguleren.

Cellen slaan lichtenergie op wanneer het water in en rond de cel wordt blootgesteld aan voornamelijk infrarood en zichtbaar licht. Dat licht verandert normaal water in een geladen, gescheiden structuur die e-zone water wordt genoemd.

DHA zet licht om in gelijkstroom (DC-elektriciteit) en kan dit proces ook weer omkeren.

Respiratoire eiwitten in de binnenmembraan van mitochondriën nemen licht van een bepaalde frequentie op en zetten dit om in een andere. Zo nemen mitochondriën licht dat via elektronen wordt gedragen en geven het weer af als infrarood. Dit zorgt voor warmte en beïnvloedt de structuur van water rondom deze eiwitten, waardoor hun efficiëntie toeneemt.

Uiteindelijk is het toch weer een lang verhaal geworden, maar wilde een goed verhaal maken op de eeuwige vraag: waarom hameren jullie zo op dat licht? Hierom dus.

Ben je tot hier gekomen? Dan is de N=1 Healthy Sixpack Challenge misschien iets voor jou. Deze week gestart met honderden deelnemers die op een gezonde manier, dus zonder hormonale crashes, energie dips en krachtverlies naar een gezond gewicht.

Meer informatie en aanmelden kan op deze pagina: https://n1project.nl/challenge/healthy-sixpack-2025/info

Je kunt veiligheid alleen onderbouwen binnen de grenzen van je meetinstrumenten, je studiedesign, je follow up en je populatie. Daarom houden we vast aan twee onderdelen, die we gebruiken om te zien of iets veilig is:

1. Dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studies

2. Volledige farmacokinetische analyses (PK-studies)

Voor vrijwel alle reguliere geneesmiddelen (zoals pillen, infusen, hormonen, etc) zijn dit een verplicht onderdeel van de toelatingsprocedure, vóór ze op de markt komen. Deze eisen zijn vastgelegd in internationale richtlijnen zoals die van de EMA (Europees Geneesmiddelenbureau) en de FDA (VS), en worden gehandhaafd via strikte regelgeving voor klinisch onderzoek.

Vaccins vallen juridisch en regulatoir onder een uitzonderingspositie, (alweer uitzonderspositie, net als juridische aansprakelijkheid) vanwege zo zeggen ze ‘hun preventieve aard en maatschappelijke relevantie’. Wat toevallig nou weer, maar goed daarover later meer.

Voor een werkelijk betrouwbare uitspraak over veiligheid op zowel individueel als populatieniveau, zijn er nog andere noodzakelijke elementen die in de reguliere vaccinontwikkeling vaak óók ontbreken of onderbelicht blijven:

1. Langdurige follow-up
   - Veel bijwerkingen ontstaan pas maanden tot jaren na toediening.
   
   - Denk aan auto-immuunreacties, chronische ontstekingen, neurologische klachten of hormonale verstoringen.
   
   - De meeste trials volgden deelnemers slecht dagen, maanden tot misschien een jaar en vaak alleen passief.
   
   Voor de corona MRNA vaccinatie was dat al na twee manden, maar zoals de Vaccinatie Godfather al eens onder ede toegaf, waren de follow-ups wel vaker extreem kort:

2. Biodistributiestudies
   - Niet alleen ‘waar gaat dat mrna of ingredient naar toe? Maar ook: ‘wat doet het daar met omliggende cellen, mitochondrien, genexpressies en ontstekingsroutes?
   
   - Veel hulpstoffen kunnen de bloed-hersenbarriere passeren of het immuunsysteem langdurig beinvloeden. Dus dit zou je juist wel willen onderzoeken. Denk aan zware metalen zoals vroeger aluminium, maar ook PEG en polysorbaat.

3. Immuun- en metabolische impact buiten het doelwit om
   - Wat doet een vaccin met mitochondriale functie? Met je Redox? Met je darmflora? Met je stollingssysteem (met mrna bijvoorbeeld) of hormonale regulatie?
   
   Immuunreactie is bijna nooit lokaal beperkt en systemische verstoringen kunnen ook bij vaccinaties optreden, zoals we ook hebben gezien bij Corona vaccinaties.

4. Specifieke subgroep analyse
   - Veel onderzoeken worden gedaan op gezonde jongeren, maar deze groep heeft vaak geen eens bescherming nodig. Je mag bijvoorbeeld niet op zwangere vrouwen experimenteren, maar je mag ze wel vaccineren? Op wie zijn ze dan getest, niet op die zwangere vrouwen waar ze voor bedoeld zijn?
   
   - Er wordt gesteld dat vaccineren voor iedereen veilig is, maar als je alleen gezonde mensen vaccineert, hoe weet je dan of het veilig is met iemand met een slecht detox systeem? Slechte mitochondria? Lekke darm? Of een kind met neuorlogische of auto immuun aandoening? Of geboren afwijkingen?
   
   - Wederom Covid als voorbeeld. 99.98% van de populatie zou sowieso niet ernstig ziek worden of last hebben van Corona. Maar deze groep is wel gebruikt in vaccinatie trials en vervolgens is gezegd: 95% bescherming. Maar deze mensen zouden sowieso niet ernstig ziek worden, dus was de kans bij voorbaat al 95%+ dat ze niet ziek zouden worden. Dit kun je niet als vaccin succes gebruiken, want de kwetsbare groep die wel echt iets te duchten hadden voor Corona hadden niks aan het vaccin… want die werkte niet voor ze. Oftewel het werkte zogenaamd alleen voor mensen die het niet nodig hadden. Net als het RIVM eerder al toe had gegeven bij Griep vaccinatie. Zie de Zembla uitzending over de Griepprik.
   

5. Transparante rapportage en onafhankelijk toezicht
   - De organisaties die vaccinaties toelaten, worden doorgaans bijna volledig gefinancierd door de farmaceutische indrustrie
   
   - Ook worden onderzoeken vaak gedaan door farmaceutische bedrijven. Wij van WC een adviseren WC eend. Vaak wordt data op ‘goed vertrouwen’ verkregen, maar is in de geschiedenis al zo vaak gebleken dat er belangrijke informatie is weggelaten.

Zo werd eerder al duidelijk dat EMA, die beslissingen maken over vaccinaties op de markt, bijna volledig wordt gefinancierd door de farmaceutische industrie. Ook ontsloeg de nieuwe gezondheidsminister in de VS het volledig CDC vaccinatie panel, omdat ze allemaal banden en financiële belangen hadden met farmaceutische bedrijven.

Farmacokinetiek

Bij vaccins staat vaak in de bijsluiter: “Farmacokinetiek: Niet van toepassing of niet vereist.”

Die zinsnede is gebaseerd op het idee dat:

• Het antigeen of mRNA snel wordt afgebroken

• Slechts lokaal in het lichaam aanwezig is

• En geen systemische farmacologische activiteit heeft

Schermafbeelding van een willekeurig vaccin

Maar de overheid heeft heel lang volgehouden dat het vaccin alleen in de arm blijft, dat het daar zijn dingetje doet en dan wordt afgebroken. Maar al heel snel werd duidelijk dat dit totaal niet waar was.

Al heel snel kwam Japan met een onderzoek dat de lipide nanodeeltjes (waarin mrna zit) zich verspreidden naar de lever, milt, bijnieren, eierstokken, lymfeklieren. Daarna volgden nog veel meer onderzoeken die aantoonden tot wel 3 jaar later nog steeds werd aangetroffen. In sommige gevallen werd het spike eiwit zelfs teruggevonden op exosomen of in weefselmonsters, wat wijst op actieve cel-expressie en niet alleen residu van het vaccin.

Ook zijn er autopsiegegevens waar spike eiwit aangetroffen werd in weefsels, waarvan de spike alleen afkomstig was van het vaccin en niet van SARS Covid. Dit was aantoonbaar door het ontbreken van nucleocapside eiwit, wat alleen bij natuurlijke infectie wordt aangemaakt.

Ik neem vaak Corona vaccinaties als voorbeeld, omdat dit bij iedereen nog scherp op de geest ligt. Maar dit maakt al duidelijk dat je eigenlijk wel een farmacokinetische analyse wilt bij vaccinaties.

Maar wat is dat nou eigenlijk, farmacokinetische analyse?

Farmacokinetiek onderzoekt:

• Absorptie: hoe een stof het lichaam binnenkomt

• Distributie: waar het zich verspreidt in weefsels

• Metabolisme: hoe het wordt afgebroken

• Excretie: hoe het wordt uitgescheiden

Dit is cruciaal bij klassieke medicijnen omdat:

• Ze vaak systemisch werken

• Regelmatige toediening nodig is

• Dosis en spiegel nauwkeurig afgestemd moeten worden

• Toxiciteit afhankelijk is van ophoping en distributie

Eigenlijk best belangrijke dingen om te weten voordat je iets in je lichaam laat spuiten.

Nog een interessant weetje: Pfizer diende preklinische biodistributiestudies in bij Japanse regelgevers, waarin werd aangetoond dat lipid nanodeeltjes zich wel degelijk systemisch verspreiden (lever, milt, eierstokken).

Maar deze gegevens werden niet gedeeld in publieke documentatie, en regulators zoals EMA en FDA vonden aanvullende PK-studies niet noodzakelijk, vanwege de “tijdelijke aard” van de mRNA-expressie.

Die aanname is echter nooit in mensen geverifieerd met langdurige PK-data.

Het raakt dus een gevoelig maar fundamenteel belangrijk punt in het huidige vaccinparadigma: de methodologische verschil tussen de wijze waarop geneesmiddelen worden getest en de wijze waarop vaccins worden beoordeeld. Dit verschil is niet technisch noodzakelijk, maar zoals we maar zullen zeggen ‘historisch en politiek gegroeid’. Toevallig.

Naast dat bijna niemand hier over praat of überhaupt van weet, is de farmacokinetiek een blinde vlek in de veiligheidsbeoordelingen van vaccins.

Dan heb je nog dat vaccins ook geen standaard dubbelblinde placebo-gecontroleerde studies hebben met een echt inactieve placebo.

Dit zou zogenaamd niet ethisch zijn.

Wat betekent dat voor het concept “veiligheid”?

Een product zonder:

• Dubbelblinde, onafhankelijke placebo-controle

• Transparante PK-gegevens

• Systematische monitoring van alle bijwerkingen (inclusief subklinische effecten)

kan niet met wetenschappelijke zekerheid als “veilig” worden bestempeld.

Dat is een beleidskeuze, toevallig wederom in het voordeel van farmaceutische reuzen.

Het ergste vind ik nog, dat ook tijdens de 'pandemie’ constant de slogan er in werd geslingerd dat je dit doet ‘voor jouw veiligheid en gezondheid en die van anderen’. Zo dik op de emotie van mensen inspelen, terwijl ze zelf eigenlijk extreem weinig hebben gedaan om die gezondheid en veiligheid te waarborgen.

De gezondheid moest komen van binnen blijven, mondmaskers, zoveel mogelijk alleen zijn, werken/school achter beeldscherm, ontsmetten van je lichaam etc… en met klap op de vuurpijl: genetisch experimentje met nul bewijs dat het iets deed tegen transmissie, infectie of ernstig ziek worden en nul garantie op veiligheid.

Okay voor nu deel 3! We gaan er met z’n allen vanuit dat vaccineren per definitie veilig is, omdat we dit al zoveel jaren doen, overheid ons beschermd én we zo extreem veel mensen/kinderen al gevaccineerd hebben. Maar als je echt objectief gaat kijken naar waar dit op gebaseerd is, dan val je echt van je stoel.

Dus wil je graag een betere kunstlicht omgeving? Dan is dit voor jou.

Introductie

Om te beginnen is het goed om te begrijpen ‘waarom je je lampen moet vervangen en waarom dit verschillend is per moment op de dag of seizoen’.

Mensen functioneren op een circadiaans ritme omdat elke cel in ons lichaam nou eenmaal een interne klok bezit die afgestemd is op het licht- en donkerpatroon van de natuurlijke omgeving. Je moet even terugdenken naar vroeger, waar kunstlicht niet bestond. Hooguit vuur. Daar leefde je met de cyclus van de zon. Met daglicht kon je iets doen, maar zodra de zon wegging was het rust en herstel, want je kon niks meer zien.

Nu we een 24/7 economie hebben, is het ondenkbaar om met deze zoncyclus mee te bewegen, want ‘tijd is geld’. Je moet productief blijven en in Nederland zou het betekenen dat je in de winter alleen tussen 9 en 4uur productief kunt zijn. Veel te weinig natuurlijk, wie moet anders de EU, oorlog en klimaatmaatregelsprookjes betalen als jij zo weinig werkt. Dat terzijde.

Maar het stukje ‘rust en herstel’ is een extreem belangrijk puzzelstukje in waar het hedendaags mis gaat in Nederland. Je gezondheid/lichaam schaden is niet erg, zolang je sneller herstelt dan beschadigt. Dankzij melatonine kun je extreem goed herstellen, ware het niet dat je daar donker voor nodig hebt. Iets wat in Nederland steeds minder is door kunstlicht.

Deze interne tijdstructuur wordt aangestuurd door een centrale klok in de hersenen: de nucleus suprachiasmaticus (SCN) in de hypothalamus. Die klok wordt dagelijks gesynchroniseerd door zonlicht via melanopsine-gevoelige ganglioncellen in het oog, vooral door de blauwlichtfrequenties tussen 450–480 nm.

Deze klok regelt de timing van hormonale signalen, slaap-waakcycli, metabolisme, lichaamstemperatuur, autofagie, celdeling en redoxbalans. In essentie bepaalt hij wanneer iets in het lichaam gebeurt, niet alleen wat er gebeurt. Alle processen in je lichaam hebben een ‘ritme’, dus wanneer het actief is en wanneer niet.

Wanneer deze klokken niet synchroon lopen met het natuurlijke ritme (zoals bij blootstelling aan kunstlicht ’s avonds, nachtdiensten of jetlag), ontstaat circadiaanse mismatch. Dit leidt tot:

• verminderde ATP-productie,

• verhoogde oxidatieve stress,

• verstoorde hormonen (zoals melatonine, cortisol, leptine). want de timing die afhankelijk is van het ritme raakt in de war. Resultaat: chaos.

• en uiteindelijk metabole en neurologische ziektebeelden zoals obesitas, depressie, Alzheimer, kanker en hartfalen .

De circadiaanse klok fungeert dus als een tijdcodeersysteem dat biologisch gedrag afstemt op de omgeving. Licht is daarbij het primaire stuursignaal: het bepaalt hoe DNA tot expressie komt via de afstemming van redoxstatus, autofagie en mitofagie.

Zonder correcte circadiane timing vervalt de cel in chaotische signalering, wat leidt tot verlies van structuur, verlies van informatie, en uiteindelijk tot versnelde veroudering en ziekte. Vitaliteit vereist daarom dat de timing van energieverbruik, eiwitsynthese, slaap en voedselopname resoneert met zonlicht en duisternis.

De klok ís dus geen bijzaak van het lichaam, maar het operationele systeem waar de biologie op draait. Daarom is het essentieel om de natuurlijke tijdstructuur te eren, vooral via ochtendzon, donkerte in de avond, en het vermijden van artificieel blauwlicht. Dat is kwantumbiologie in actie.

Oke, dat is de ‘theorie’. Hoe ziet dat er uit?

Het elektromagnetische spectrum

Het elektromagnetisch spectrum is de volledige verzameling van elektromagnetische straling, die zich voortplant als golven van energie door ruimte en materie. Deze golven verschillen in frequentie (hoe snel ze trillen) en golflengte (de afstand tussen twee pieken in de golf).

Hele langzame golven hebben een lage frequentie en lange golflengte, zoals radiogolven. Hele snelle golven, zoals gamma- of röntgenstraling, hebben een hoge frequentie en zeer korte golflengte.

De hele schaal loopt van:

• radiogolven (>1 meter golflengte),

• microwaves,

• infrarood,

• zichtbaar licht (400–700 nanometer),

• ultraviolet,

• röntgenstraling,

• tot gamma-straling (<0.01 nanometer).

Dit is een continuüm. Er is geen harde grens tussen de soorten straling, alleen verschillen in snelheid, energie en interactie met materie.

Waarom zien mensen maar een fractie?

Mensen zien slechts een heel smal deel van het spectrum: het zichtbare licht, tussen 400 (violet) en 700 (rood) nanometer. Dat komt niet omdat er niets buiten dat venster is, maar omdat:

• onze zintuigen daarop geëvolueerd zijn, en

• de zon het meeste licht uitzendt in precies dat gebied.

Hier zie je dat de zon ongeveer bij 250nm begint maar wel voorbij 2500/3000nm gaat. Meer dan de helft bestaat uit Infrarood licht. Het ‘licht’ wat wij kunnen zien bevindt zich tussen 380 en 780nm.

Alvast ter referentie… LED lampen pieken vooral rond de 450-480nm:

De zon straalt elektromagnetische energie uit over een breed spectrum, maar piekt in het zichtbare bereik. Evolutie heeft onze ogen gevormd om optimaal te kunnen navigeren en overleven in dat licht. Alleen ultraviolet is te energierijk en kan schade aanrichten en ‘alleen’ infrarood is minder geschikt om objecten scherp te onderscheiden. Daarom heeft het lichaam gekozen/geëvalueerd voor dit ‘venster’.

Maar het betekent niet dat het andere deel van het spectrum geen effect op ons heeft. Integendeel.

Wat doet het deel dat we niet zien?

Alle frequenties in het spectrum (ook de onzichtbare) dragen energie én informatie. Denk aan:

• Infrarood: warmtestraling, essentieel voor thermoregulatie en mitochondriale signaling.

• Ultraviolet: zet processen in gang in de huid zoals vitamine D-synthese, en reguleert het immuunsysteem.

• Röntgenstraling: dringt diep in weefsels door, en beïnvloedt elektronenstructuren.

• Radiogolven en microwaves: beïnvloeden waterstructuur, membranen en elektrische ladingen in cellen.

Je lichaam ‘ziet’ dit niet met je ogen, maar het registreert het op kwantumniveau via:

• Melanine (werkt als een breedband-frequentievertaler),

• Water (dat functioneert als kwantuminterface via structuren zoals het exclusion zone-water),

• DHA in je celmembranen (zorgt voor fotonentransfer),

• en vooral je mitochondriën, die reageren op frequenties om energie (ATP) te maken.

Het kwantumveld: oneindig potentieel buiten ons zintuiglijk bereik

Het kwantumveld is het fundamentele veld waaruit al deze frequenties (nm) voortkomen. Het is een continu aanwezig energie- en informatieveld waarin elk punt in de ruimte potentieel verbonden is met elk ander punt. Ook al komt deze zin misschien nog niet binnen, maar een zeer belangrijke om te onthouden.

In plaats van een lege ruimte, is het kwantumveld een zee van trillende frequenties en mogelijkheden. Deze frequenties vormen de basis van alles: licht, materie en bewustzijn.

Het elektromagnetisch spectrum is slechts één manifestatie van dat veld. Maar wij ervaren er alleen het puntje van de ijsberg van, via zichtbare lichtgolven. De rest is onzichtbaar maar werkend. Het feit dat we het niet met onze ogen kunnen waarnemen betekent niet dat we het biologisch niet kunnen inzetten of juist dat het ons onbewust beïnvloedt.

Elke frequentie in het veld draagt informatie. Biologie is dus in essentie een systeem dat ‘luistert’ naar frequenties en daar energie uit haalt of informatie mee verwerkt. Dat gebeurt op het niveau van elektronen, protonen, fotonen en hun interactie met eiwitten, vetten en waterstructuren. Dit stukje behandel ik vooral in de Quantum Mind Serie.

Daarom is het elektromagnetisch spectrum niet alleen een technische beschrijving van golven, maar een fundamentele blauwdruk van hoe het leven werkt op aarde, maar in dit artikel gaat het vooral om de aansturing van de zon.

Waarom is kunstlicht een probleem?

Dit antwoord kun je misschien al bedenken, maar ik zal het nog kort uitleggen. Kunstlicht heeft net als kunstvoeding geen nuttige inhoud, omdat het de juiste informatie niet heeft en daarmee informatie ‘bezorgt’ op de verkeerde momenten.

Zonlicht verandert constant van intensiteit, frequentieverdeling en polariteit, afhankelijk van het tijdstip, seizoen en je geografische locatie. Het lichaam gebruikt die subtiele veranderingen om zich te oriënteren in tijd en ruimte.

Kunstlicht, of het nu van een scherm, LED-lamp of straatlantaarn komt, is een gefractioneerd, onnatuurlijk lichtsignaal. Het bevat:

• te veel blauwlicht (~450–480 nm), vaak in afwezigheid van rood, infrarood of UV,

• geen natuurlijke tijdstructuur (licht blijft constant, zelfs ’s nachts),

• en geen diepe elektromagnetische coherentie, wat betekent dat het lichaam het niet herkent als natuurlijk signaal.

Daarnaast bevat kunstlicht vrijwel altijd flicker een cruciale, maar vaak vergeten factor in hoe schadelijk het is voor je biologie. Flicker is het snelle aan- en uitgaan van een lichtbron. Voor het menselijk oog lijkt een LED-lamp bijvoorbeeld constant te branden, maar in werkelijkheid knippert hij vaak met een frequentie van 100 tot 120 keer per seconde (of meer). Dit gebeurt omdat kunstlicht gevoed wordt door wisselstroom van ons stroomnetwerk, dat zelf een pulserende stroom is.

Oude gloeilampen en zonlicht hebben nauwelijks tot geen flicker, omdat hun lichtgolven een continu spectrum afgeven zonder abrupte onderbrekingen. LED’s, fluorescentielampen, TL-buizen en zelfs veel computerschermen hebben dat wel, vaak met een onregelmatig, niet-synchroon patroon, wat het nog biologisch verwarrender maakt.

Al met al ontstaan door deze kunstlichtbronnen meerdere problemen:

1. Circadiane desynchronisatie

   Kunstlicht, vooral ’s avonds, activeert melanopsine in het oog op momenten dat het lichaam duisternis verwacht. Hierdoor wordt je biologische klok verstoord. Je hersenen krijgen het signaal dat het nog dag is, terwijl je biochemie zich had moeten klaarmaken voor slaap, herstel en melatoninesynthese.
   

2. Mitochondriale disfunctie

   Kunstlicht mist infraroodlicht dat normaal via cytochroom c oxidase in mitochondriën energieproductie stimuleert. Zoals ik zei, bestaat daglicht voor meer dan de helft uit infrarood. Je krijgt dan dus wél activatie (blauw), maar geen herstel (infrarood). Het resultaat is verhoogde oxidatieve stress zonder voldoende ATP-aanmaak (energie).
   

3. Verlies van tijdsbesef op cellulair niveau

   Elke cel heeft een klok, gesynchroniseerd via lichtfrequenties die binnenkomen via je ogen, huid en zelfs je darmen (via indirecte hormonale signalen). Kunstlicht geeft een vals tijdsignaal. Dat betekent dat cellen buiten fase gaan lopen: genexpressie, autofagie, immuunactiviteit, en zelfs celdeling vinden op verkeerde tijdstippen plaats.
   

4. Verstoring van melatonine en leptine

   Nachtelijke blootstelling aan kunstlicht remt melatonineproductie via melanopsine-activatie. Tegelijkertijd raakt je leptinesignaal verstoord, waardoor vetverbranding, hongergevoel en metabolisme ontsporen. Dit leidt tot obesitas, insulineresistentie en mitochondriale veroudering.

Uiteindelijk heeft het invloed op alles en kan ik deze lijst natuurlijk wel wat langer maken, maar deze vier zijn cruciaal in het hedendaagse chronische ziekte landschap in Nederland.

Hopelijk heb ik hiermee een goed beeld gegeven waarom ‘licht’ zo belangrijk is voor vitaliteit. Uiteraard snap ik dat Nederland een ‘indoor’ land is en dat we allemaal moeten dealen met onnatuurlijke leefomgevingen op vooral ook school (hallo allemaal problemen bij kinderen) en andere banen die zich vooral binnen afspelen onder grote led lampen en achter schermen.

Je moet het ook zien als damage control en het is nooit een vervanging voor zon/daglicht spectrum. Onze biologie is daar van afhankelijk voor informatie, dus je moet nog steeds zoveel mogelijk naar buiten… maar laten we weer zorgen dat we sneller herstellen dan schade oplopen. Dit is hoe ik het doe.

Mijn kunstlicht strategie

Weet je nog dat je vroeger je vingers kon branden aan lampen? (afhankelijk hoe oud je bent haha maar vroeger moest je eerst lange tijd wachten voordat je een lamp kon aanraken). Dit waren gloeilampen die warm werden door infrarood.

Deze lampen hebben een breed spectrum, continuïteit, infrarood en geen flicker.

Niet geheel verrassend, hebben Europa en de VS deze lampen in de ban gedaan onder het mom: niet goed voor het klimaat haha.

Ze zijn dus niet zuinig. Naja ik zou zeggen liever wat minder zuinig dan te vroeg en te dik in de kist.

Het is dus wat moeilijker om te vinden, maar het is nog wel mogelijk.

Gloeilampen zijn uitermate geschikt voor ‘overdag’. Als je op je werkplek of thuis gloeilampen kan toevoegen is dat altijd goed. Echter zijn ze ook niet geschikt voor buiten zonuren en ik zal je laten zien waarom:

Je ziet bij nummer B dat een gloeilamp nog steeds actief is binnen het spectrum 300-650. Het probleem met melatonine aanmaak:

Melatonine wordt onderdrukt door het stukje blauw licht spectrum, vooral in het bereik van ~450–480 nanometer. Dat licht activeert melanopsine in specifieke ganglioncellen van het netvlies, die direct verbonden zijn met de suprachiasmatische nucleus (SCN), jouw biologische hoofdklok. Zodra die activatie plaatsvindt, krijgt het lichaam het signaal: het is dag, stop met melatonine-aanmaak.

Een gloeilamp (of halogeenlamp) zendt veel minder blauw licht uit dan een LED of een smartphone. De piek van zijn spectrum ligt meer in het rood-geel gebied (~600–1000 nm). Maar: een kleine hoeveelheid blauw is nog steeds aanwezig in het lage uiteinde van het spectrum.

Melatonine wordt echt zeer snel en al bij een hele lage lichtintensiteit onderdrukt, vooral dus in het bereik van 460–480 nm. Maar ook wel bij geel/groen bereik. Zelfs korte blootstelling van enkele minuten kan de melatonineproductie meetbaar verlagen en hoe hoger de lichtintensiteit en blauwwaarde, hoe sterker dat effect.

Onderzoek toont dat bij 10–30 lux van blauw licht de melatoninesecretie al begint af te nemen. Ter vergelijking…. zonlicht kan wel tot 100.000 Lux zijn.

Led lampen (schermen/lampen) zijn al 50 tot 500 lux. Dus alles wat je doet na zonsondergang zal dit verstoren. Denk aan licht in de badkamper, wc, telefoonscherm, sportveld, lantaarnpaal, koelkast, tv, laptop, auto, fietslamp etc.

Dus ja, gloeilampen in huis halen is een goed idee, maar daarmee ben je er niet wat betreft circadiaanse gezondheid.

Blue Light Blocker

Dit probleem kun je deels afvangen met een blue light blocker bril. Met een goede bril gebeurt dit:

Je ziet dat deze bril het zichtbare spectrum bijna volledig filtert, behalve het rode deel. Dit betekent dat het ‘zicht’ minder wordt omdat je geen blauw licht meer hebt, maar dat je geen verstorend lichtsignaal meer in je ogen krijgt.

Betaalbare brillen kun je vinden bij: https://norahlux.red/blauw-licht-filter-brillen/ met kortingscode JORN10

Ben je op zoek naar een bril op sterkte of opticien kwaliteit? Dan is er maar één aanbieder mogelijk: https://365brillen.nl/nl/ ook met kortingscode JORN10

Beide partijen zijn perfectionistisch en bieden goede persoonlijke service.

Zit je dan helemaal perfect? Nee, helaas. Niet alleen onze ogen hebben licht receptoren, ook onze huidcellen/vetcellen.

Zoals de afbeelding duidelijk laat zien, er komt nog heel veel blauw licht in je gezicht. Je voorkomt echt het grootste gedeelte door die bril, maar deze intensiteit van blauw licht verouderd ook je cellen sneller.

Blauw licht veroudert je huidcellen omdat het diep in de huid doordringt en daar oxidatieve stress veroorzaakt op het niveau van mitochondriën en DNA. Het werkt anders dan UV-straling, maar is wel degelijk biologisch actief.

Blauw licht (~450–490 nm) dringt door tot in de epidermis en oppervlakkige dermis van de huid. In die lagen bevinden zich mitochondriën, melanocyten en fibroblasten, de sleutelcellen voor energieproductie, pigmentregulatie en huidstructuur.

De fotonen van blauw licht activeren zuurstofmoleculen in de cel, waardoor reactieve zuurstofsoorten (ROS) ontstaan, zonder dat er ATP geproduceerd wordt zoals bij infrarood licht.

Deze ROS oxideren DNA, lipiden en eiwitten in de huidcellen. Dat leidt tot:

• beschadiging van mitochondriaal DNA,

• verlies van collageen en elastine (rimpelvorming),

• verminderde huidbarrière,

• en uiteindelijk cellulaire senescentie (versnelde veroudering).

Bij huidkanker wordt altijd alleen maar gesproken over UV licht, vaak ook nog door totaal vertekende onderzoeken in een lab, waar ze het volledige zonspectrum en circadiaanse biologie niet meenemen. Dat is weer voor een andere blog.

Bij chronische blootstelling, vooral ’s avonds of in een onnatuurlijke context, gebeurt het volgende:

• De oxidatieve schade muteert het DNA van melanocyten (de pigmentcellen).

• Tegelijk wordt melatonine onderdrukt, een krachtig intracellulair antioxidant dat je cellen normaal beschermt tegen schade en kanker.

• Zonder melatonine daalt de mitochondriale bescherming, wat leidt tot een cascade van ontsteking en fouten in celdeling.

• Ook raakt het circadiane ritme van huidcellen verstoord, waardoor reparatieprocessen ’s nachts niet goed verlopen.

Dit alles verhoogt het risico op kanker in huidcellen, zoals basaalcelcarcinoom of melanoom.

Dus ik wil je toch hartelijk adviseren om het rode lichtverhaal verder te trekken dan een blauwlicht filter bril.

Hoe?

Ten eerste meer rood en infrarood toevoegen aan je leefomgeving, zodat je de onderdrukkende lichtfrequenties zo snel mogelijk kunt elimineren. Ik snap dat het niet altijd lukt met kinderen, werkzaamheden of sportactiviteiten, maar hoe consequenter je hier in bent, hoe sneller je de voordelen zal ervaren.

Zeker wanneer je nu klachten of aandoeningen hebt, is dit eigenlijk een noodzakelijke stap. Zonder een goedlopend bioritme ben je overgeleverd aan willekeur.

Voeg meer infrarood toe aan je leven. Dit kan en doe ik op veel manieren.

Infrarood Therapie panelen heb ik op verschillende manieren toegevoegd.

Een grote voor de ‘therapie’. Daar ga ik voor zitten of liggen, vaak in combi met meditaties. Even ontspannen voor een lamp.

Daarnaast gebruik ik een tafelmodel op kantoor om mijn directe omgeving te voorzien van veel rood en infrarood licht. Aangezien de zon ook grotendeels uit dit spectrum bestaat. Hiermee vul ik overdag de ‘blauwe lampen’ op kantoor (waar ik geen invloed op heb) aan:

Voor de duidelijkheid, deze hoef je niet de hele dag vol in je gezicht te laten schijnen. Licht is niet lineair en de nabije aanwezigheid is al goed.

En als laatste wat ik thuis ook vaak doe, is de kamer vullen met infrarood licht. Je ziet dat wellicht steeds vaker op social media. Hier bijvoorbeeld bij de jongens van PrimeMovers. Zij hebben altijd infrarood licht in de ruimte:

Ik gebruik zo’n paneel hier ook op Bali.

Naja je snapt het idee. Je kunt het als therapie gebruiken, maar ook als ‘omgevingsaanvuller’ of aanvulling in het geval je ergens bent waar alleen maar ‘normale leds’ zijn.

Waar kun je deze panelen kopen?

• www.norahlux.red (kortingscode JORN10)

• https://boncharge.com

• https://www.blockbluelight.co.uk/

• https://www.emr-tek.com/

Dan de gewone ‘led lampen’, voor als je wel zuinige lampen wilt. Je hebt ook veel opties in LED lampen die wel vriendelijk zijn, je moet er vooral op letten dat ze anti-flicker hebben.

Ik heb een paar lampen in de woonkamer en keuken vervangen met rode. Zodat ik kan kiezen. Soms heb je even meer licht nodig, maar kan ik na zonsondergang in ieder geval kiezen om de rest van het spectrum te filteren.

Dit doe ik met lampen van Norahlux:

Ze zijn er in Amber en in Rood. Ik kies meestal rood voor gang, slaapkamer en wc etc. https://norahlux.red/product/night-glow-e14-rond-bulb/ (JORN10)

Daarnaast heb ik nog Tricolore lampen voor in de badkamer en kinderkamer. Soms moet je goed zien waar de poep zit of even checken of je nog zichtbare pukkeltjes hebt hehe. Dan kun je kiezen.

https://norahlux.red/product/night-glow-e27-tricolori-2/ (JORN10)

Door de schakelaar aan en uit te klikken, kun je wisselen tussen de kleuren. Handig als je opties nodig hebt.

Daarnaast hebben we nog spotjes in huis. Hier heb ik amber licht in. Dit is warm, minder verstorend, maar doe ik in de avond wel uit en schakel ik volledig over naar rood.

Zowel verkrijgbaar in Amber als Rood: https://norahlux.red/ (kortingscode JORN10)

Daarnaast gebruiken wij ook vaak de ‘mobiele lampjes’. Mede doordat we veel op reis en onderweg zijn. Tevens met een baby handig. Je kunt dan verschonen zonder haar/hem te activeren met normaal licht.

Deze werkt op accu en is flexibel met meerdere felheid standjes:

https://norahlux.red/product/night-glow-rood-licht-nachtlampje/ (JORN10)

Ook krijg ik vaak de opmerking: ‘mijn kind is bang in het donker en slaapt graag met licht aan’.

Uiteindelijk is ‘donkerte’ een superkracht, maar ik snap dat je dit een klein kind nog niet goed kunt uitleggen. Daar heb ik ook een lampje voor gevonden:

Die kun je vinden bij: https://www.blockbluelight.co.uk/

Overigens heeft deze partij ook de wereld aan opties wat betreft brillen, lampen en infraroodpanelen. Je moet bij deze wel even informeren of ze deze kunnen leveren met EU stekker. Of je moet voor een euro even adapter halen bij de Action:

Oke, we zijn er bijna. Je ziet pas hoeveel ‘licht’ er aanwezig is, als je het moet gaan vervangen of wanneer je het verstorende deel van licht wilt beperken.

Wat ook handig is in veel huishoudens: lampen op sensoren.

Deze lampen kun je gebruiken in de gang of trap.

https://norahlux.red/antiblauwbulbs/ (JORN10)

Veel mensen hebben ook een zoutlamp, dit is ook een vriendelijke optie. Is warm licht, maar niet volledig circadian ‘friendly’. Dus kan nog steeds melatonine onderdrukken. Een goede optie, maar als je het perfect wilt doen…. dan is het niet ‘rood’ genoeg.

Dan als allerlaatste de UV LAMP. We hebben UV licht nodig, niet geïsoleerd (zoals ze dat gebruiken in het lab en meestal in de zonnebanken), maar in het volledige spectrum.

Natuurlijk kan niks wederom de zon vervangen, maar je kunt het wel als therapie inzetten als je dusdanig verzwakt bent.

Get Chroma heeft fantastische en extreem krachtige apparaten ontwikkeld om je leven meer licht te geven.

Check de website voor meer informatie: https://getchroma.co/collections/all-devices (kortingscode: JORNN1)

We zijn er bijna.

Om dit probleem:

te voorkomen, kunnen we nog 1 ding doen: het scherm rood maken.

Dit doe je met IRISTECH. Deze app haalt de flicker uit je scherm, kan overdag de blauwe pieke aanzienlijk filteren zonder de bruikbaarheid te verminderen. En buiten zonuren kun je je scherm volledig blauwlicht vrij maken.

Je betaalt eenmalig een klein bedrag, maar is het zeker waard. Je ogen zullen je dankbaar zijn en de ogen van je kinderen ook: https://iristech.co

Dit werkt helaas niet meer voor de telefoon, maar de Iphone heeft instellingen waarmee je je scherm rood kunt maken:

iPhone-scherm rood maken (iOS):

1. Instellingen > Toegankelijkheid > Weergave en tekstgrootte > Kleurfilters

2. Zet Kleurfilters aan

3. Kies Kleurentint

4. Zet intensiteit en tint beide op maximaal (volledig rood)

Activeren met 3x zijknop:

1. Instellingen > Toegankelijkheid > Snelkoppeling (onderaan)

2. Vink aan: Kleurfilters

Nu kun je het rode scherm aan/uit zetten met 3× drukken op de zijknop (of de homeknop bij oudere modellen).

Voor Android schijnt dit een goede app te zijn:

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.urbandroid.lux&hl=nl

Oke dan zijn we er denk ik. Uiteraard zullen er nog meer opties of situaties zijn waar je specifieke lampen voor kunt gebruiken. Mocht je nog een situatie hebben, die hier niet tussen stond. Stuur me dan even een bericht, misschien kan ik dat later nog toevoegen.

Whatsapp Begeleiding

Dit jaar heb ik weer ruimte om 1-1 coaching te doen. Mocht je geen langdurig traject met consults willen doen, maar kun je wel hulp gebruiken bij het verhelpen van klachten of het behalen van je gezondheidsdoelen?

Dan bieden we vanaf februari laagdrempelige begeleiding via Whatsapp aan. Daar heb je mij aan je zij voor richting, structuur en hulpdesk. Geen langdurige consults, maar kort, snel en krachtige begeleiding via de comfort van je telefoon.

Ik heb plek voor 5 mensen. Voor vragen of het verzekeren van je plekje kun je me bereiken op, jawel: whatsapp. Je kunt me bereiken via deze link of of deze code:

Tot snel,

Jorn

Wandelingen over de singels, koetsen over de Dam, deftige diners bij kaarslicht. Rustige tochten met een trekschuit door het vlakke landschap, langs boerderijen en molens. Je ziet misschien vrouwen in lange jurken op een kade staan, kinderen spelend op straat, een tijd waarin alles overzichtelijker en eenvoudiger leek. Een soort nostalgisch mini-utopia, ver weg van de drukte, stress en “welvaartsziekten” van die we nu kennen.

Zo schreef hij:

Zodra je dat filter eraf gaat halen, mogelijk veroorzaakt door films, en er eerlijker licht op die tijd in Nederland valt, ontstaat een totaal ander beeld. Ook hier was het vroeger een tijd zonder moderne arbeidswetten, zonder arbo, zonder minimumloon. Lange werkdagen van twaalf tot zestien uur waren normaal, voor mannen, vrouwen en kinderen.

In de opkomende industrie, in de havens, in de textielfabrieken in Twente, in de sigaren- en suikerfabrieken, in de scheepswerven en werkplaatsen. Het werk was vaak geestdodend, zwaar en vuil. Ouders brachten hun dagen door in fabrieken en werkhuizen, terwijl kinderen op straat zwierven of zelf werden ingezet in gevaarlijke en vernederende arbeid.

Stel je Amsterdam, Rotterdam of Den Haag van die tijd voor, niet omringd door nette woonwijken met stoepen en speeltuintjes, maar door ringen van krappe, vervuilde arbeidersbuurten. Smalle stegen, open riolen, modderige straten. In de Jordaan en in de sloppen rond de havens leefden mensen dicht op elkaar, tussen mest, afval en stank.

Paarden, varkens, honden en hun uitwerpselen bepaalden mede het straatbeeld. Infectieziekten waren overal aanwezig: cholera, tyfus, tuberculose, kinderziektes waar je vandaag de dag nauwelijks nog over hoort. Het doet denken aan wat nu als “Derde Wereld” wordt weggezet, maar dit was nog niet eens zo heel lang geleden de werkelijkheid in Nederlandse steden. Misschien kunnen jouw ouders of opa en oma hier nog wel over vertellen.

De bevolking groeide snel, maar de woningbouw bleef achter. Overbewoning was extreem. Huizen die ooit bedoeld waren voor één gezin werden opgedeeld in kleine, donkere kamertjes, waar hele families in werden gepropt. Kelders werden bewoond, vochtige ruimtes zonder daglicht en met optrekkend grondwater. In sommige straten sliepen mensen bijna boven op elkaar, op zolders, in kelders, in schuurtjes.

Sanitaire voorzieningen waren minimaal of totaal niet berekend op zoveel bewoners. Latrines, tonnetjes en beerputten raakten overvol. Dat alles zorgde voor hoge ziekte- en sterftecijfers, vooral onder de armste lagen van de bevolking.

Dit schrijft ‘overamsterdam.nl’ over deze tijd:

’Een overbevolkt getto met 90.000 op elkaar gepakte armoedzaaiers. Geen douche, geen toilet, geen benul van hygiëne. Behoeftes werden gedaan in emmers of tonnen. Via een buis kwamen ze direct in de grachten of in de goten langs de straten terecht. Soms werden de uitwerpselen in een gemeenschappelijke beerput onder de grond gedeponeerd. Uit onderzoek naar beerputten uit die tijd blijkt dat veel mensen last hadden van wormen, zogenaamde aarsmaden. Deze aarsmaden veroorzaakten enorme jeuk, vooral ’s nachts. De armen hielden elkaar dus ook nog eens allemaal krabbend wakker.”

Nou vind ik mezelf nog niet heel oud, maar ik weet dat mijn moeder vroeger naar een hokje in de tuin moest lopen (ook in de winter) om in zo’n soortgelijk toilet haar behoeften te doen. In diezelfde tuin stond ook de waterpomp waarmee ze zelf water uit de grond moesten pompen. Dit is letterlijk 1 generatie voor mij. Mijn oma woont daar nog steeds, wellicht kan ik daar nog eens foto’s van maken/krijgen.

Zelfs rond 1900, toen er al enige hervormingen waren ingezet en er meer aandacht kwam voor “volksgezondheid” en “woningvraagstuk”, leefden grote groepen Nederlanders nog steeds in erbarmelijke omstandigheden. Goedkope huurkazernes konden misschien één waterpunt of toilet binnen hebben, maar dat werd gedeeld door meerdere gezinnen op een trapportiek.

Overleven was een dagelijkse strijd. Financieel en fysiek balanceerden velen continu op het randje van instorten. Hele straten waren aangewezen op één waterpomp en een paar gammele buiten-wc’s. Onder lekkende, half verrotte daken sliep men met velen in één ruimte; anderen leefden in koude, vochtige kelders waar ratten vaste bewoners waren.

Mijn moeder sliep met 10 in een huisje waar ik nu met max 3 of 4 zou willen wonen, zo klein. Maar destijds had je geen isolatie, centrale verwarming en al helemaal geen Instagramguru’s die je op de gevaren van schimmel en vocht wees.

Historici beschrijven hoe honderdduizenden Nederlanders hun hele leven doorbrachten in dit soort snel gegroeide arbeiderswijken: slechte huizen, kelders vol water, grove overbevolking, vervuilde lucht door kolenkachels en fabrieksrook, vervuild drinkwater, overlopende beerputten, armoede, honger en uitputting.

De vergelijking met hedendaagse krottenwijken of vluchtelingenkampen is niet overdreven; ik wil er mee aantonen hoe scherp de sociale en lichamelijke stress toen was. En hoe die voortdurende overbelasting, stress, tekort aan nutriënten/voeding, vervuild water voor versnelde veroudering kon zorgen, een voor zwakke weerstand en kwetsbaarheid voor infecties.

Nog een leuk weetje:

Om toch enigszins veilig de dorst te lessen, dronk de Amsterdammer bier. Dit was immers gebrouwen, dus gekookt, en door de alcohol minder gevaarlijk dan vervuild water. De brouwers waren altijd op zoek naar bruikbaar water, maar soms werd bij gebrek daaraan water uit de grachten gebruikt. Het bier was licht, ongeveer 3% alcohol, en het water zo sterk vervuild dat het bier slechts heel in de verte deed denken aan het heldere frisse biertje dat wij tegenwoordig kennen. Wie het kon betalen dronk zwaar bier, te vergelijken met een hedendaagse tripel. Het hoge alcoholpercentage daarin doodde de meeste schadelijke bacteriën. Bier was eeuwenlang het water van nu, het werd de hele dag door gedronken. Wat inhoudt dat de Amsterdammer van toen in een permanente staat van lichte beschonkenheid verkeerde.

Wie niet vroegtijdig stierf aan een infectie, ongeluk op het werk of complicaties bij zwangerschap, zag zijn lichaam vaak al op jonge leeftijd slijten. Foto’s uit die tijd laten dertigers zien met de gezichten en lijven van mensen die wij nu eerder vijftig of zestig zouden schatten.

Denk aan wat de leefomstandigheden deden met een gemiddelde arbeider in 1880 in Amsterdam of Rotterdam:

• Chronische infecties: tuberculose, ontstoken tanden en kiezen, huidinfecties, herhaalde kinderziektes, alles met weinig of geen antibiotica, medicijnen of tandarts. Chronische ontsteking zo weten we nu, versnelt weefselveroudering, tast bloedvaten aan en sloopt collageen, inclusief in huid en bindweefsel.

• Onder- en eenzijdige voeding: veel koolhydraten, weinig hoogwaardige eiwitten, weinig verse groente en fruit, tekorten aan vitamine C, D, A, B’s, mineralen. Huid, haar, tanden en botten lijden daar zichtbaar onder.

• Zwaar lichamelijk werk vanaf jonge leeftijd: dagelijks sjouwen, tillen, kou, nattigheid. Slijtage van gewrichten, ingezakte wervelkolom, vroegtijdige artrose. Er kwam pas in de late 1800 een wet tegen kinderarbeid onder 12 jaar.

  

• Roken en alcoholgebruik: in de arbeidersklasse veelvuldig, vaak goedkope tabak en sterke drank. Die combinatie versnelt veroudering, vaatproblemen en algemene aftakeling.

• Infectieuze ziekte-episodes: elke keer dat je bijna doodgaat aan longontsteking, roodvonk, cholera of tyfus, laat dat sporen achter. Mensen die het overleefden, hielden vaak restschade aan hart, longen, nieren of zenuwstelsel.

In veel Nederlandse arbeiderswijken bestonden de basisvoorwaarden voor gezondheid simpelweg niet. Geen betrouwbaar schoon drinkwater, geen goede riolering, amper frisse lucht in de nauwe, dichtgebouwde straten. Menselijke en dierlijke uitwerpselen kwamen terecht op straat, in sloten en in grachten.

Bij regen stroomde alles richting de wateren waar mensen hun drinkwater uit haalden of waar kinderen speelden. Systemen die ooit waren aangelegd voor kleinere, rustigere steden stortten in onder de druk van snelle bevolkingsgroei en industrialisatie. Beerputten liepen over, water raakte structureel vervuild, epidemieën waren eerder regel dan uitzondering.

Tegelijkertijd werden de armsten bewust of halfbewust de slechtste plekken van de stad ingeduwd. De windluwte, laaggelegen stukken, dicht bij vervuilde grachten, fabrieken of havens. Wijken zonder goede ventilatie, zonder betrouwbare watervoorziening, met weinig tot geen mogelijkheden om afval of ontlasting veilig af te voeren.

Afvalwater, slachtafval van slachthuizen, etensresten van markt en huishoudens en menselijke uitwerpselen belandden noodgedwongen op straat of in het dichtstbijzijnde water. Zo vergiftigden mensen letterlijk hun eigen leefomgeving, niet omdat ze daar blij mee waren, maar omdat er geen alternatief en geen bescherming was.

Zonder nostalgisch filter is de 19e eeuw in Nederland dus niet de rustige, overzichtelijke tijd van koetsen, grachtenromantiek en “vroeger was alles beter”, maar een periode waarin grote delen van de bevolking leefden in omstandigheden die we ons vandaag de dag in het Westen bijna niet meer kunnen voorstellen.

Een eeuw waarin industrialisatie, armoede, gebrek aan publieke voorzieningen en sociale ongelijkheid samen een leefomgeving creëerden die veel dichter bij moderne krottenwijken ligt dan bij de geromantiseerde plaatjes op schoolborden, ansichtkaarten en kostuumdrama’s.

Misschien denk je als eerste aan de zware winters, maar misschien heb je wel eens maden in je container gehad op een hete zomerdag, omdat er vleesresten in zaten? Moet je nagaan wat een stank of viezigheid er moest zijn geweest in hete zomers.

Ik drop even tussendoor deze afbeelding. Statistieken uit Engeland, waar de leefomstandigheden vergelijkbaar waren:

Er lopen vijf gekleurde lijnen door de grafiek, elk voor een andere ziekte:

Measles (mazelen), Scarlet fever (roodvonk), Whooping cough (kinkhoest), Diphtheria (difterie) en Smallpox (pokken).

In de 19e eeuw zie je hoge en sterk schommelende sterftecijfers, met pieken die soms boven de 100 sterfgevallen per 100.000 uitkomen, vooral bij roodvonk en mazelen. Naarmate je naar rechts gaat, de 20e eeuw in, dalen al deze lijnen geleidelijk en daarna steeds sterker. Rond het midden van de 20e eeuw liggen de meeste lijnen dicht bij nul, met af en toe nog kleine pieken.

De lange-termijn daling is voor een groot deel leefomgeving veranderingen.

Dat zie je eigenlijk al: de lijn daalt vanaf begin/midden 19e eeuw geleidelijk. Dat moment valt samen met enorme veranderingen: schoon drinkwater, riolering, minder extreme overbevolking, betere voeding, kraamzorg, basis-hygiëne.

Maargoed, dat terzijde. Nog even verder de geschiedenis in.

In het huidige Nederland groeien veel kinderen op in wat wij zijn gaan zien als een “normale” kindertijd. Kinderen moeten vrij zijn, spelen, ontwikkelen, plezier maken, met andere kinderen spelen, veilig voelen. Ze staan op in een verwarmd huis, krijgen (normaalgesproken) ontbijt, gaan een groot deel van het jaar naar school, leren lezen, rekenen, talen en natuurkunde.

Op school is er vaak aandacht voor muziek, knutselen en gym. In de pauze spelen ze op een plein, na school spreken ze af met vrienden, zitten op een sportclub, kijken series, gamen of hangen gewoon wat op de bank. ’s Nachts slapen ze in een relatief veilige, schone omgeving. In de zomervakantie gaan grote aantallen kinderen met hun ouders naar de camping, het buitenland of een vakantiepark.

Dat geldt zeker niet voor alle kinderen, en het leven is ook nu niet “perfect”, maar in de brede middenklasse is dit soort jeugd veel gewoner dan ooit. Dat staat in scherp contrast met het Nederland van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw.

Toen bestond het leven van een groot deel van de kinderen uit lange, zware werkdagen, armoede en ziekte. Niet gevuld met spel en onbezorgdheid, maar met hard werken, kou, honger en regelmatig pure ellende.

Vooral in de snel groeiende steden was het beeld hard. Kinderen uit arbeidersgezinnen werkten van jongs af aan mee, in thuisindustrie, op het land, in de fabriek of in de haven. Urenlang, dag in dag uit, met weinig licht, slechte lucht, giftige stoffen en nauwelijks pauze. Buiten spelen betekende vaak: zwerven door nauwe, smerige straten zonder groen, tussen karren, mest, afval en open goten.

Wie het overleefde, groeide op in een lichaam dat vanaf het begin uitgeput, bloedarm en kwetsbaar was. Niet zelden met vergroeiingen, chronische klachten en littekens van ongelukken of infecties.

In deze wereld waren verwondingen en ziekte normaal. Kindersterfte lag ontstellend hoog. Veel baby’s stierven al bij de geboorte of binnen het eerste levensjaar.

Daarbovenop kwamen ziekten als tyfus, cholera, dysenterie, roodvonk, difterie, mazelen, kinkhoest, pokken, tuberculose en longontsteking. In sommige epidemiejaren stierven in Nederland tienduizenden mensen aan cholera alleen al, met grote concentraties in steden als Amsterdam, Rotterdam en Delft.

De combinatie van armoede, overbevolkte huizen, weinig kennis van kindzorg, bijna geen medische hulpmiddelen, eenzijdige voeding en slechte hygiëne maakte kinderen extreem kwetsbaar. Moeders waren vaak zelf ondervoed en uitgeput, hadden weinig toegang tot hulp, en kregen nauwelijks voorlichting over borstvoeding, kunstvoeding of het belang van schoon water. Sterker nog, veel kinderen werden verwaarloosd omdat er gewoon gewerkt moest worden om te overleven. Ze hadden geen opvang, oppas of nanny die de kinderen thuis kon verzorgen.

Veel baby’s werden te vroeg of op een onhandig moment “afgewenkt” van de borst, waarna ze kunstvoeding (met weinig nutriënten) kregen die bereid werd met vervuild water of onhygiënisch keukengerei. Diarree, uitdroging en “zwakte” waren daardoor veel voorkomende doodsoorzaken.

Artsen uit die tijd schreven al dat onwetendheid en onkunde rond zuigelingenzorg een enorme rol speelden in de hoge sterftecijfers. Niet alleen verkeerde voeding, maar ook het ontbreken van frisse lucht, te koude of juist verstikkende slaapkamers, vieze luiers, geen ‘lichaamsliefde’ van de ouders die kinderen letterlijk nodig hebben, onvoldoende wassen en het blootstellen van kinderen aan tocht en vocht werden genoemd als factoren die kinderen de das om deden.

Een aanraking is van levensbelang. Uit onderzoek is gebleken, dat een baby die niet wordt aangeraakt sterft. Alleen al dit simpele feit, dat ouders geen zwangerschapsverlof of kraamtijd konden veroorloven, waardoor veel kinderen in die tijd weinig tot geen ‘contact/verbinding’ had met zijn/haar ouders. Wat letterlijk invloed heeft op je gezondheid en direct al een grote stressfactor vormt bij een baby.

De grote epidemische ziekten zoals mazelen, roodvonk, difterie, kinkhoest en pokken, gingen erg goed op deze verzwakte, ondervoede en opgehokte bevolking.

Daar komt bij dat de darmen, waar een groot deel van het immuunsysteem zich bevindt, voortdurend werden aangevallen. Drinkwater was vaak verontreinigd met menselijke en dierlijke ontlasting, en slachtafval en huishoudelijk afval belandden in grachten en sloten.

In dat water zaten bacteriën en parasieten die het maagdarmstelsel beschadigden. Diarree, dysenterie en tyfus eisten in de 19e eeuw in Nederland een enorm aantal slachtoffers, vooral onder jonge kinderen.

Tuberculose en longontsteking waren aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw volksziekte nummer één. Ze troffen vooral mensen in vochtige, slecht geventileerde woningen en overvolle krotten. Overbevolking, rook van kolenkachels en fabrieken en voortdurend slapen in bedompte kamers met meerdere mensen op één kamer maakten de longen kwetsbaar.

Tot rond 1900 waren juist ondervoeding, TBC en longontsteking de belangrijkste doodsoorzaken in Nederland.

Ook rond zwangerschap en geboorte was de situatie vaak schrijnend. Kraamvrouwenkoorts (ernstige infecties na de bevalling) kwam veel voor, ook in Nederlandse ziekenhuizen zoals het Binnengasthuis in Amsterdam. Er zijn beschrijvingen van periodes waarin een aanzienlijk deel van de vrouwen die in het ziekenhuis beviel kort daarna stierf aan koorts en sepsis.

Pas toen artsen als Ignaz Semmelweis in de tweede helft van de 19e eeuw overtuigend aantoonden dat besmette handen en instrumenten de oorzaak waren, en handhygiëne langzaam werd ingevoerd, begonnen die sterftecijfers te dalen. Toch duurde het decennialang voordat deze inzichten overal consequent werden toegepast.

De impact hiervan op de samenleving was enorm. Een deel van de kinderen groeide op zonder moeder, werd ondergebracht bij familie, weeshuizen of bij vreemden, of ging veel te vroeg werken in fabrieken en werkplaatsen. Moeders die wel overleefden, hadden vaak herhaalde zwangerschappen, weinig rust en nauwelijks medische begeleiding. In zo’n context is het niet vreemd dat zowel kinder- als moedersterfte hoog bleven, ook nog in het begin van de 20e eeuw.

Tegen deze achtergrond moet je de spectaculaire daling van infectieziekte-sterfte in de loop van de 20e eeuw zien. Stap voor stap verbeterden de leefomstandigheden: schoon drinkwater uit de duinen en waterleidingnetten, riolering, woningwet en sloop van krotten, betere voeding, kleinere gezinnen, kraamzorg, verloskundige opleiding, hygiënische maatregelen in ziekenhuizen en gaandeweg ook de komst van antibiotica en andere medicijnen.

Wat het Nederlandse verleden laat zien, is dat ziekten en kindersterfte niet losstaan van de sociale en fysieke omgeving. Kinderen en moeders stierven niet alleen aan een bacterie of virus, maar aan een hele context: armoede, viezigheid, overbevolking, slechte voeding, stress, onkunde en soms ook medische hoogmoed. Pas toen al die lagen tegelijk begonnen te verschuiven kantelde de statistieken.

Als we vandaag naar die geschiedenis kijken, is het dus belangrijk om te onthouden dat bij de promotie van vaccins of andere medische ingrepen vaak geen rekening wordt gehouden met de oorzaak. Waarom sterven er zoveel mensen? Waarom worden zoveel kinderen ziek? In dit geval speelde leefomgeving en leefomstandigheden een extreem grote rol. Maar later ook bijv. de exponentiële stijging van pesticiden gebruik. Maar daarover in een andere blog meer.

Je bent geneigd om statistieken vanuit jouw perspectief te bekijken, maar om nog een kort voorbeeld te geven. Tijdens Corona begin 2020 werd het beeld verspreid dat de lijken ‘op de straten lagen’. Dat iedereen angst moest hebben, want het kon het einde betekenen voor iedereen. De enige redding was vaccineren.

Achteraf gezien was het heel duidelijk een heel specifieke groep die hier last van kreeg. Ze noemden dit de ‘kwetsbare’ groep. Dus mensen met onderliggend lijden, al hevig verzwakt door bepaalde aandoeningen, hele ongezonde mensen met veel overgewicht en die nooit buiten kwamen (lage vitamine D). Dan nog was deze groep extreem klein, aangezien de meeste Nederlanders kwetsbaar zijn, overgewicht hebben, chronische aandoening hebben en tekort aan Vitamine D (daglicht) hebben.

Waarom zou ik me in hemelsnaam met deze groep vergelijken? Alsof we in dezelfde boot zitten. We zitten helemaal niet in dezelfde boot. Ik ben jong, vitaal, ik heb een immuunsysteem, ik ben gezond, ik eet goed, ik heb een hoge vitamine D.

Datzelfde geldt voor mijn dochter. Waarom zou ik haar met een kind vergelijken van 100 jaar geleden in erbarmelijke omstandigheden? Ze is veilig, ze krijgt ontzettend veel liefde, ze is blij, ze krijgt alleen maar goed eten, ze kan lekker veel buiten spelen etc.

Zo gebruikte of misbruikte de media onlangs het overlijden van een meisje aan mazelen om de vaccinatie te promoten en ik wil niet alles op een grote hoop gooien, maar in dit geval werd ik benaderd door een bekende van dit meisje en die vertelde.. en ik citeer:

‘Dit meisje was meervoudig gehandicapt. De media zat er natuurlijk bovenop, maar ze had idd mazelen gekregen. Heeft ze voor in het ziekenhuis gelegen. Het meisje kreeg tijdens haar herstel een longontsteking die niet direct werd opgemerkt en dat is haar dood geworden. Steeds als zij ‘wat voor ziekte’ dan ook had, was het onwijs spannend of ze dit zou overleven. Door haar meervoudige handicap had ze een slechte afweer en mocht ze van de artsen ook niet gevaccineerd worden, omdat ze daar te zwak voor was.’

Super erg, heftig en kan me niet voorstellen wat dit voor de ouders gevoeld moet hebben, maarrrr… dat de media dit maximaal misbruikt om vaccinatie te promoten, terwijl dit haar niet eens zou hebben geholpen, vind ik wel heel erg. In het bericht staat dan: ‘Het ziekenhuis doet verder geen mededelingen over de situatie uit privacyoverwegingen’.

Maar ondertussen is de angst al gebruikt om de emotie van ouders te triggeren. De indruk gewekt dat dit nooit gebeurd zou zijn als ze gevaccineerd zou zijn én dat dit iedereen kan overkomen. Maar haar situatie is totaal niet vergelijkbaar met 99.99% van alle andere kinderen.

Ik zal niet alles toeschrijven naar verbeterde leefomstandigheden, maar het is belangrijk om in je achterhoofd te houden dat jouw situatie totaal niks te maken hoeft te hebben met die van anderen en al helemaal niet met die van vroeger. Natuurlijk is ‘angst of schaarste’ een marketing sales trigger en ook bij vaccinaties worden deze maximaal gebruikt.

Maar ook al praat iedereen dezelfde marketing slogans na, omdat we dit al 100 jaar doen, maar het is goed om dingen in een wat breder perspectief te zetten.

Oke dit was deel 2. Op naar deel 3. Zoals gezegd probeer ik de serie logisch op te bouwen, misschien was je op zoek naar directe advies van wel of niet vaccineren. Maar ik wil je helpen aan een bredere kennis/perspectief rondom dit onderwerp. Je moet achter je keuze kunnen staan, omdat je daar een goed verhaal bij hebt en anderen eventueel kunt uitleggen waarom niet.

Subscribe now

Geduld haha, de serie gaat door.

Fijne dag,

Jorn

Communicatie maakt het mogelijk dat biljoenen microscopische cellen, zoals jouw eigen cellen en je darmmicrobiota, samenwerken als één groot macroscopisch organisme. Dit is werkelijk niet te vatten hoe groot ons systeem is, beetje zoals het niet te vatten is hoe groot de aarde en het universum is. Zonder een verfijnd systeem van communicatie en controle, die alle leden van het “koor” op één lijn houdt en hetzelfde lied laat zingen, zou het complete chaos zijn op zoveel niveaus. Guess what momenteel miljoenen mensen ervaren? Complete chaos.

Denk eens aan wat er zou gebeuren als elke cel egoïstisch zou doen wat het wilde, wanneer het dat wilde. Stel je voor dat cellen om hulp roepen en die oproepen onbeantwoord blijven. Dat is het verschil dat communicatie maakt bij het zorgen dat de behoeften van het lichaam op alle niveaus worden vervuld.

Op dezelfde manier als je meerdere communicatielijnen nodig hebt om een huishouden, bedrijf, leger of land effectief te besturen, heb je ook vele kanalen van communicatie nodig om de essentiële functies van het lichaam te orkestreren.

Kijk maar eens naar deze afbeelding. Op deze afbeelding heeft men een klein stukje van celstofwisseling in beeld proberen te brengen. Als je ziet hoe complex deze afbeelding al is, kan je je voorstellen dat al deze processen in werkelijkheid enorm nauwkeurig op elkaar afgestemd moeten worden. Een volwassen mens heeft naar schatting zo'n 30 tot 37 biljoen (30.000.000.000.000 - 37.000.000.000.000) cellen. Niet te bevatten:

Duidelijke communicatie is nodig om zijn “burgers” te beschermen en verzorgen, beschadigde structuren te repareren, middelen op de juiste manier toe te wijzen en activiteiten te beheren die het hele systeem ten goede komen. Zonder coördinatie en samenwerking op vele niveaus zouden complexe organisatorische structuren simpelweg niet mogelijk zijn.

Meer dan wat dan ook betekent dit dat er verschillende manieren nodig zijn waarop een lid van de groep een bericht kan overbrengen naar een ander – of het nu een gelijke is of een leidinggevende hogerop in de keten. Het is communicatie – of in biologische termen “signaaloverdracht” – die van vele individuen één goed functionerend organisme maakt.

De vormen van communicatie in je lichaam

Er zijn verschillende communicatiesystemen in je lichaam die je misschien kent, maar op een nieuwe manier kunt bekijken:

1. Neurotransmitters: Deze geleiden signalen langs zenuwbanen via elektrochemische moleculen zoals dopamine en serotonine.

2. Hormonen: Deze reguleren de activiteit van organen op afstand via boodschappermoleculen die door de bloedbaan worden verzonden.

3. DNA: Dit brengt het genetische blauwdrukken van het organisme over voor de opbouw van eiwitten, cellen en uiteindelijk het gehele lichaam.

Een onbekend maar essentieel communicatiesysteem: Redox-signalen

Naast de bekende systemen is er nog een communicatienetwerk dat fundamenteel is voor het leven op aarde en relatief nieuw in de wetenschap. Het heet “redox-signaling”. Dit is het communicatiesysteem op celniveau, dat wordt geproduceerd door mitochondriën tijdens de cellulaire ademhaling.

Redox-moleculen (ook wel vrije radicalen of reactieve zuurstofsoorten genoemd) vormen een essentieel communicatiemiddel waarmee cellen en mitochondriën met elkaar praten. Het lichaam gebruikt redox-signalen om:

• Te beschermen tegen schade door vreemde indringers en toxines.

• Schade te detecteren en het immuunsysteem te informeren over de omvang ervan.

• Cellen te repareren als de schade herstelbaar is.

• Cellen te vervangen als de schade onherstelbaar is.

• De efficiëntie van energieproductie en stofwisseling aan te passen.

• Aan te passen aan seizoensveranderingen.

Redox-signalen zijn van enorm belang omdat ze biologische systemen in staat stellen om omstandigheden binnen en buiten cellen te lezen en daarop te reageren.

Wanneer deze communicatie faalt, kunnen lichaamssystemen niet adequaat reageren op bedreigingen zoals straling, voedselmismatches, zuurstofgebrek, toxines, infecties, DNA-mutaties, of water dat is verontreinigd met deuterium of fluoride.

Redox, afkorting van oxidatie en reductie, verwijzen naar de uitwisseling van elektronen:

• Oxidatie: Verwijdert elektronen, verhoogt positieve lading en zuurgraad.

• Reductie: Voegt elektronen toe, verhoogt negatieve lading en alkaliteit.

Deze balans is belangrijk, omdat pathogenen en toxines zich comfortabel voelen in een omgeving met een positieve lading en een hoge zuurgraad. Antioxidanten bestrijden deze bedreigingen door elektronen te doneren, waardoor de negatieve lading en alkaliteit van het weefsel toenemen.

Waarom redox-balans cruciaal is voor gezondheid

Het lichaam gebruikt oxidanten om ongewenste elementen zoals pathogenen, dode cellen en onherstelbare cellen te vernietigen. Dit proces is als een gecontroleerd vuur: nuttig wanneer onder controle, maar destructief als het uit de hand loopt.

Normaal gesproken brengt het lichaam oxidanten en antioxidanten in balans om schade te herstellen en een gezonde omgeving te creëren waarin cellen kunnen regenereren.

Waarom sporten meer doet dan calorieën verbranden:

Lichaamsbeweging biedt talloze voordelen voor het lichaam, maar een van de belangrijkste effecten van sporten is de manier waarop het oxidatie, reductie en redox-signaling versterkt. Dit klinkt misschien technisch, maar het komt erop neer dat beweging oxidatieve stress creëert in je cellen en dat is precies wat het zo gezond maakt.

Beweging zet een gecontroleerd proces van oxidatie in gang. Tijdens inspanning verbranden je mitochondriën vetzuren of suikers samen met zuurstof om energie te produceren. Dit proces genereert reactieve zuurstofsoorten (ROS), ook wel vrije radicalen genoemd. Hoewel vrije radicalen vaak een slechte naam hebben, spelen ze een cruciale rol in je lichaam:

1. Ze werken als universele reinigingsdienst die schadelijke stoffen opruimen.

2. Ze fungeren als boodschappers voor je immuunsysteem, die je lichaam informeren over waar herstel nodig is.

Een redox-reactie is een chemische (of zelfs kwantum biologische) reactie waarbij elektronen/licht van de ene stof op de andere stof worden overdragen.

Beweging stimuleert zowel oxidatie als reductie, wat essentieel is voor het in balans houden van je cellen. Oxidatie verwijdert elektronen, terwijl reductie elektronen toevoegt. Deze balans helpt om:

• De elektrische lading en pH-waarde van je cellen te verbeteren.

• Celwanden doorlaatbaar te maken, zodat voedingstoffen en water efficiënter kunnen worden uitgewisseld.

• Het lichaam te ontgiften en cellen te hydrateren.

Daarnaast zorgt beweging voor zuurstoftoevoer (dat alkaliseert) en kooldioxide-afgifte (dat verzuurt), wat je pH-waarde in balans houdt. Deze dynamiek bevordert herstel, genezing en algehele gezondheid.

Tijdens beweging produceren mitochondriën redox-moleculen, een mix van reactieve zuurstofsoorten en reductanten. Deze moleculen zijn essentieel voor:

• Het beschermen en herstellen van cellen.

• Het creëren van balans in je lichaam.

• Het verbeteren van anti-verouderingsprocessen door cellulaire vernieuwing te ondersteunen.

Wanneer dit proces goed beheerst wordt, werkt het als een krachtig systeem voor genezing en verjonging. Maar als het uit balans raakt, bijvoorbeeld wanneer ROS niet goed geneutraliseerd worden, kan oxidatieve schade leiden tot celafbraak, genetische kwetsbaarheden en versnelde veroudering.

Hoewel beweging essentieel is, vereist het een goede balans. Je mitochondriën moeten sterk genoeg zijn om vrije radicalen te produceren én te neutraliseren. Zonder deze balans kun je te maken krijgen met:

• Langere hersteltijden.

• Overbelastingsblessures.

• Meer celafbraak dan herstel, wat je welzijn uiteindelijk schaadt.

Je aerobe capaciteit, of het vermogen om zuurstof efficiënt te gebruiken, hangt direct af van hoe goed je lichaam vrije radicalen kan beheren via redox-signaling.

Daarom is het voor de meeste Nederlanders helemaal niet verstandig om te starten met fanatiek sporten op 1 januari als middel om weer ‘gezond’ te worden. Want als je niet gezond bent, zou je eerst moeten zorgen dat je redox goed is en daarna wordt sporten pas een goede tool. Wat de meeste mensen ervaren, is dat het hun verder uitput, blessures, lange hersteltijden en nog meer stress op het lichaam.

Wat gebeurt er als je redox-systeem faalt?

Wanneer je redox-systeem niet meer goed werkt, breekt de communicatie tussen je cellen af. Dit leidt tot verstoringen in belangrijke processen zoals bescherming, detectie, reparatie en vervanging van cellen. Het resultaat hiervan is een cascade van problemen die rechtstreeks bijdragen aan:

• Langzamer celherstel

• Lage energieniveaus

• Vroegtijdige veroudering

• Ontregeling van het immuunsysteem

• Auto-immuunproblemen

• Disbalans in neurotransmitters en hormonen

• Psychische klachten

• Chronische ontsteking

Het falen van deze celcommunicatie werkt samen met andere verstoringen, zoals een gebrek aan energie, om vervolgens chronische, degeneratieve ziekten mogelijk te maken. Het gebrek aan energie zet het proces van degeneratie in gang, terwijl een slecht functionerend redox-systeem ervoor zorgt dat cellen niet detecteren dat er problemen zijn. Hierdoor kunnen ze zichzelf niet beschermen tegen schade, geen hulp inschakelen of zichzelf tijdig vervangen.

Een lage redox-capaciteit is als een telefoon die nog maar 1% batterij heeft: je telefoon kan ieder moment uitvallen. Dit betekent dat je aan de “oplader” moet om van je klachten af te komen. Helaas is dit met menselijke klachten door een moderne/onnatuurlijke leefstijl vaak niet zo eenvoudig als een telefoon die je weer in de oplader kunt doen.

Waar manifesteren deze problemen zich?

De symptomen van deze disbalans verschijnen daar waar je lichaam het laagste energieniveau heeft of het zwaarst wordt belast door hormonale, neurologische of immunologische stress.

Dit komt tot uiting in aandoeningen zoals:

• Slechte hersenfunctie bij autisme, Parkinson en ADHD.

• Spijsverteringsstoornissen zoals prikkelbaredarmsyndroom en de ziekte van Crohn.

• Insulinedisfunctie bij diabetes.

• Zenuwschade bij neuropathieën.

• Hartzwakte bij hartziekten.

Bij al deze aandoeningen is het probleem hetzelfde: een gebrek aan effectieve celcommunicatie en reparatie. Dit komt vaak neer op chronische ontsteking, wat in feite een verlies van cel-tot-celcommunicatie is.

Waarom een defect redox-systeem ons herstel saboteert

Ons lichaam beschikt over indrukwekkende reparatiemechanismen, maar zonder een goed functionerend redox-systeem zijn die nutteloos. Onze genetische code, enzymen voor detoxificatie en celreparatie zijn dezelfde als die van tientallen jaren geleden, maar het probleem ligt bij de signaalnetwerken die deze systemen aansturen.

Wanneer deze netwerken falen:

• Weten cellen niet dat ze beschadigd zijn.

• Roepen cellen geen hulp in om schade te herstellen.

• Reageren cellen niet op routineonderhoud.

Hierdoor blijven cellen schade en toxines ophopen in plaats van zichzelf te vernieuwen. Deze beschadigde cellen reproduceren vervolgens in een ongezonde staat, wat leidt tot veroudering en ziekte.

Elke dag lopen je cellen schade op en sterven er cellen af, terwijl je lichaam continu bezig is met het repareren en vervangen van beschadigde of dode cellen. De verhouding tussen schade en herstel bepaalt je energieniveau, fysieke en mentale gezondheid, ontgiftingscapaciteit en de snelheid waarmee je biologisch veroudert.

Drie momenten waarop je de (dis)balans voelt

1. Snellere toename van schade

Bijvoorbeeld door constante infecties, blootstelling aan toxines, overtraining of overmatige stress.

2. Herstel dat achterloopt

Als de herstelsnelheid te laag is, krijgt schade de overhand. Dit is het begin van ziekte. Bijv als je heel lang spierpijn hebt, wondjes niet genezen of je weinig energie ervaart.

3. Verbetering van herstel

Door een positieve verandering in je levensstijl, zoals gezonder eten, regelmatige beweging of het verminderen van stress, meer zonblootstelling, meer aarden, kan je lichaam weer aanvoelen alsof het beter herstelt. Dit moet je dan doorzetten zodat je echt verder kunt herstellen.

Complexe organismen zoals wij worden geboren met een “buffer” van herstelcapaciteit. Deze buffer is ontworpen om ons leven lang schade op te vangen en herstel te faciliteren, zelfs onder minder optimale omstandigheden.

Waarom hebben steeds meer mensen redox problemen?

Redoxproblemen ontstaan niet zomaar, ze zijn het directe gevolg van een mismatch tussen onze genetische verwachting (gebaseerd op miljoenen jaren evolutie in een natuurlijk elektromagnetisch, licht- en temperatuurklimaat) en de onnatuurlijke omgeving waarin we ons nu bevinden.

1. Verlies van natuurlijke prikkels

Ons redox-systeem wordt in stand gehouden door correcte lichtsignalen (vooral natuurlijk UV-licht en infrarood), aarding (elektronenstroom vanuit de aarde), schommelingen in temperatuur (koude en warmte), en natuurlijke magnetische straling (tegenwoordig zijn de onnatuurlijke frequenties in steden zo sterk door smartcities, internet of things, wifi, 5/6G, huizen/scholen/ziekenhuizen/werkplekken met ontelbaar veel elektrische apparaten verbonden met het web, maar ook kunstmatig blauw licht helpen bij de enorme last van nnEMF: non-native elektromagnetische straling).

Tegenwoordig brengen mensen (vooral in NL) bijna hun hele leven binnen door, onder kunstlicht, afgesloten van de aarde door rubberzolen, betonnen vloeren, geisoleerde huizen met interne ventilatie en zonder blootstelling aan kou, warmte, UV, IR, elektronen etc. Deze omstandigheden saboteren de elektrische lading van onze mitochondriën en daarmee onze redox-potentiaal.

2.Chronische blootstelling aan nnEMF en blauw licht

Zoals gezegd is de toename van wifi, 5G, smartphones, tablets en andere technologieën een constante blootstelling aan frequenties waarvoor onze mitochondriën niet ontworpen zijn. Deze straling verstoort niet alleen de membraanpotentiaal van cellen, maar beïnvloedt ook de rotatie van ATP-synthase, de waterstructuur rond mitochondriën en het vermogen om ROS (reactieve zuurstofsoorten) in toom te houden.

Dit wordt het elektronen-steal-syndroom genoemd wordt, en het vormt een directe aanval op je redoxbalans in het lichaam.

Het elektronen-steal-syndroom (ESS) is geen verzonnen term, maar een fundamenteel mechanisme dat de energetische basis van ziekte verklaart. Alles in levende systemen draait om elektronen oftewel om het vasthouden, transporteren en efficiënt gebruiken ervan in de mitochondriën.

Wanneer je omgeving elektronen steelt van je cellulaire systemen, ontregelt dat letterlijk alles: van energieproductie tot signaaloverdracht, van celfunctie tot herstel, van epigenetische sturing tot immuunrespons.

Niet-natuurlijke elektromagnetische frequenties (wifi, 4G/5G, bluetooth, kunstlicht, etc.) trekken elektronen weg uit biologische systemen. Vooral wanneer je carbon-gebaseerde halfgeleiders (zoals celmembranen, mitochondriële eiwitten of vetzuren met DHA) in contact komen met technologie gebaseerd op silicon-gebaseerde halfgeleiders, ontstaat een spanningsverschil. Silicon trekt, vanwege zijn grotere atoommassa, elektronen naar zich toe.

Silicon-gebaseerde halfgeleiders zijn de bouwstenen van vrijwel alle moderne elektronische apparaten. Ze vormen het hart van microchips, processors, sensoren en transistors, kortom, alles wat digitale technologie functioneel maakt.

Om nog preciezer te zijn: silicon (silicium) is een element uit de aardkorst dat zich uitstekend leent voor halfgeleiding. Het is het tweede meest voorkomende element op aarde (na zuurstof), en vormt samen met zuurstof silicaatgesteenten (zoals zand, klei, graniet).

Dat is precies wat gebeurt wanneer een kind met een iPad speelt, of wanneer jij onder LED-verlichting naar een scherm kijkt. De elektronen verdwijnen uit je weefsels en daarmee verlies je de energie om redox-processen in stand te houden.

Technische uitleg, mag je overslaan, maar beter van niet, want je maakt vast veel gebruik van deze apparaten:

Het probleem is niet dat silicon op zichzelf giftig is, het probleem is wat er gebeurt als je koolstof-gebaseerde biologie (zoals de mens, dier of plant) langdurig in contact zet met technologie die gebouwd is op silicon-gebaseerde halfgeleiders.

Onze cellen zijn koolstof-gebaseerde halfgeleiders. De membraanstructuren van je mitochondriën, je zenuwcellen en vooral je vetzuren (zoals DHA) zijn topologische isolatoren die speciaal ontworpen zijn om licht, elektronen en protonen gecontroleerd door te laten op basis van de wetten van de kwantumbiologie.

Silicon mist die precisie, maar vraagt veel meer energie om zijn elektrische functies uit te voeren. En daar ontstaat het verschil:

Wanneer een biologisch systeem (laag-energetisch, koolstofgebaseerd) in de buurt komt van een technologie gebaseerd op silicon (hoog-energetisch), ontstaat er een spanningsverschil dat leidt tot elektronenoverdracht in dit geval van jou naar het apparaat. Die zag je niet aan komen he?

Dit is de kern van het elektronen-steal-syndroom. Silicon trekt elektronen weg uit je systeem, omdat het qua atomaire massa zwaarder is dan koolstof. En volgens de massavergelijking van Einstein (E=mc²) geldt: hoe zwaarder het atoom, hoe meer energie het nodig heeft om te functioneren. Die energie haalt het als jij dichtbij bent uit jouw cellulaire systemen.

Wat betekent dat in de praktijk?

• Als je urenlang met een smartphone aan je oor zit, verlies je elektronen uit je hersenweefsel.

• Als een kind op een tablet speelt, verliest het elektronen uit zijn subcutane vet, het vet dat nodig is voor neurologische ontwikkeling.

• Als je slaapt naast een wifi-router of met je telefoon op je nachtkastje, daalt je redox-potentiaal ’s nachts, net wanneer je mitochondriën zouden moeten herstellen.

Kort gezegd: silicon-gebaseerde technologie “leeft langer” ten koste van jouw energie, als jij aan de andere kant niet zorgt dat je meer elektronen gaat oogsten. Wat dus veel mensen doen, zoals ik hierboven heb beschreven. Dus weinig buiten, weinig in contact met de natuurlijke elementen en vooral het binnenleven. Dan gaat het dubbelop. Je bouwt niet op én door technologie raak je sneller kwijt, waardoor je sneller verouderd.

Dit is mogelijk een antwoord op waarom jonge meisjes nu al zo snel gaan ‘puberen’. Het is een teken van versnelde biologische ‘veroudering’. Zonder grap. Ik zat met meisjes in groep 8, brugklas die nog gewoon te grote truien van Elmo en Bert en Ernie droegen. Tegenwoordig zien deze meiden er uit alsof ze klaar zijn voor de discotheek op zoek naar een partner om een gezin te stichten haha. Oke, iets aangedikt, maar als je mijn schoolfoto’s terug ziet. Zie je echt groot verschil met tegenwoordig.

3. Deuteriumoverbelasting en waterproblematiek

Water is de grootste buffer van redox-potentiaal in het lichaam. Maar wanneer water verontreinigd is met te veel deuterium (zwaar water), vertraagt dit de werking van de mitochondriën dramatisch. Deuterium blokkeert letterlijk de rotatie van ATP-synthase. Als de mitochondriën niet meer efficiënt werken, stort de redoxbalans in. Dit probleem wordt versterkt door gebrek aan daglicht, want je hebt UV licht nodig voor de verwerking en IR licht om water in je cellen op te bouwen, als een soort batterij.

4. Disbalans in vetzuren

Veel mensen hebben mitochondriën die simpelweg niet meer in staat zijn om de juiste redox-signalen te genereren of te verwerken. Door verlies van DHA in membranen (door oxidatie, voedingstekorten en elektromagnetische straling) verliezen cellen hun vermogen om licht om te zetten in elektrische signalen. Dat leidt tot een slechte redox-status, falende signaaloverdracht, en uiteindelijk ziekte.

Veel mensen eten geen vis, waardoor je én geen DHA opbouwt én wederom door technologie sneller DHA afbreekt. Visolie supplementen lossen dit probleem niet op.

5. Circadiane ontregeling

Redox is sterk gekoppeld aan de interne klok van het lichaam. Wanneer het ritme van dag en nacht niet correct wordt waargenomen, bijvoorbeeld door ‘s avonds kunstlicht, schermgebruik of te geen ochtendzon, raakt de biologische klok ontregeld. Daardoor raakt ook het redox-signaleringssysteem verstoord. Zonder een goed werkende klok wordt schade niet tijdig herkend of gerepareerd.

6. Toegenomen oxidatieve stress zonder voldoende herstel

Door een moderne leefstijl (stress, slechte voeding, slaapgebrek, overtraining) genereren mensen structureel meer oxidatieve stress dan hun systeem aankan. Normaal gesproken zou het redox-systeem deze signalen gebruiken voor herstel en adaptatie. Maar wanneer het systeem zelf verzwakt is, leidt dezelfde prikkel tot schade in plaats van verjonging.

Stress van werk, financiën, mogelijke WW3, inflatie, relatie, maatschappelijke onrust, politieke chaos, eenzaamheid, dopamine verslaving, toxine overbelasting, nutrienten tekort. Er zijn tegenwoordig genoeg redenen om stress van te hebben, waardoor ook de disbalans extra versterkt wordt.

Al met al wil ik er geen ‘oh je gaat heel snel dood’ artikel van maken, maar het is een overzicht van waarom die disconnectie met de natuur en de exponentiële groei van technologie de oorzaak zijn van je huidige vitaliteit.

Als je zo snel mogelijk iets wilt doen aan een falend redox-systeem, moet je de prioriteiten niet leggen bij symptoombestrijding, maar bij het herstel van de natuurlijke communicatielijnen die jouw cellen aansturen. Redox is communicatie, en die communicatie werkt alleen als de omgeving biofysisch klopt met wat jouw mitochondriën verwachten: licht, ritme, temperatuur, water, vetzuren en elektromagnetische rust.

Je kunt alle stappen door lopen in onze N=1 Community waar alle levels je hier stap voor stap door heen helpen of ik zou hier mee beginnen als ik jou was:

Read more

Subscribe now

De cruciale rol van het oog in biologie

Het oog is ontworpen om:

1. Te analyseren hoeveel van elke golflengte in het zonlicht aanwezig is, inclusief onzichtbare frequenties zoals ultraviolet (UV) en infrarood (IR).

2. Het brein te vertellen welk tijdstip van de dag het is, gebaseerd op de kleuren in het zonlicht.

3. Biologische processen zoals groei, metabolisme en regeneratie te reguleren op basis van dagelijkse en seizoenscycli.

Fotoreceptoren in het oog zetten licht om in elektrische signalen die het brein interpreteert als specifieke tijdstippen. Dit stuurt circadiane ritmes (dagelijkse cycli) en infradiane ritmes (seizoensgebonden cycli) aan, gereguleerd door de suprachiasmatische nucleus (SCN), een kleine regio in het brein die als “meesterklok” fungeert.

De SCN (biologische klok) is onderdeel van de hypothalamus (hormonaal centrum). Beiden krijgen ze input vanuit de ogen. Licht speelt dus een hoofdrol in het functioneren van deze centra.

De meesterklok en zijn invloed

De SCN controleert vitale processen zoals:

1. Metabolisme via de leptinereceptor.

2. Slaap en mitochondriale recycling via melatonine.

3. Vruchtbaarheid via testosteron en oestrogeen.

Via (zon)licht, de SCN en de hypothalamus wordt werkelijk ieder vitaal proces in het lichaam aangestuurd.

Helaas werkt de SCN bij veel mensen tegenwoordig slecht, wat leidt tot ontregelde processen en onverklaarbare aandoeningen. Dit wordt vaak veroorzaakt door een zwakkere elektrische en magnetische veldsterkte in de SCN, wat de communicatie met andere klokken in het lichaam vertraagt.

Hoe het oog de SCN (masterklok) ondersteunt:

• DHA (een vetzuur in celmembranen) zet zonlicht om in gelijkstroom (DC) elektriciteit, waardoor de SCN sneller loopt dan de klokken in andere organen.

• Blauw licht vernietigt DHA, wat de SCN vertraagt en de communicatie met perifere klokken verstoort. Dit kan leiden tot aandoeningen zoals diabetes door een slechte regulatie van bloedsuikers.

Moderne technologieën verstoren de natuurlijke synchronisatie van biologische klokken. Voorbeelden:

1. Niet-natuurlijke elektromagnetische velden (EMF’s): Een tablet op je schoot genereert trillingen in je voortplantingsorganen die sneller werken dan je SCN. Dit veroorzaakt hormonale disbalans en problemen zoals onvruchtbaarheid en seksuele disfunctie.

Een simpele oplossing voor een reset: onderlichaam in een ijsbad en bovenlichaam blootstellen aan zonlicht. Dit synchroniseert de klokken in je organen en je SCN.

2. Hoogteverschillen: Wonen of reizen op grote hoogte vertraagt de SCN, wat invloed kan hebben op het bioritme. Vliegen is nog schadelijker vanwege de elektromagnetische straling en drukveranderingen. Met name voor de mensen die in de luchtvaart werken.

De SCN heeft een sterk elektrisch en magnetisch veld nodig om sneller te werken dan de klokken in de rest van je lichaam. Dit zorgt ervoor dat signalen op tijd aankomen bij andere organen. Een tekort aan DHA(docosahexaeenzuur), een vetzuur dat zonlicht omzet in gelijkstroom (DC elektriciteit), vertraagt de SCN en veroorzaakt fouten in de signaaloverdracht. Hierdoor raken organen ontregeld, wat kan leiden tot aandoeningen zoals diabetes en metabole disfuncties.

Wanneer de SCN niet goed synchroniseert met andere klokken in het lichaam, ontstaan er specifieke aandoeningen:

• Obesitas: De SCN raakt losgekoppeld van de klokken in de lever en alvleesklier, wat het metabolisme belemmert.

• Alzheimer: De SCN raakt losgekoppeld van de rest van de hersenen, waardoor cognitieve achteruitgang optreedt.

• Onvruchtbaarheid: Verstoring van de klokken in de leptinereceptor en de voortplantingsorganen leidt tot verminderde vruchtbaarheid en verlies van libido.

Via het dag-nachtritme en de grote variaties in lichtfrequenties wordt onze volledige gezondheid (of ziekte) aangestuurd. Ieder orgaan, ieder hormonaal stelsel en iedere vitale functie danst op de ritmes die worden geregistreerd in je biologische klok.

Celmembranen en mitochondriën functioneren als elektromagnetische antennes. Ze detecteren elektrische stromen via calciumkanalen, die metabolisme en ritmes aanpassen. Oscillaties (trilling) in mitochondriale membranen, die normaal op 100 Hz resoneren. Moderne technologieën kunnen dit verstoren door hun onnatuurlijke frequenties zoals 50 Hz.

Wanneer de dagelijkse en seizoenssignalen die je ontvangt niet overeenkomen met je ingebouwde ritmes, raakt je biologie ontregeld. Dit kan leiden tot de hedendaagse problemen die we nu in extreme proporties om ons heen zien.

Wie het oog nog steeds ziet als een passieve waarnemer van de buitenwereld, mist het grotere plaatje. Het oog is geen camera, het is een sensorisch controlecentrum dat informatie over tijd, seizoen, frequenties en ritmes omzet in elektrische signalen die jouw hele biologie orkestreren.

Wat je ogen dagelijks aan licht binnenlaten, of juist niet, bepaalt in essentie hoe goed je lichaam functioneert, hoe je slaapt, herstelt, denkt, voelt en leeft. De zon is daarin geen passieve bol boven in de lucht, maar een fundamentele bron van informatie en energie. Zonder deze lichtdata raakt het systeem in de war.

We leven in een tijd waarin onnatuurlijke lichtbronnen, schermen, elektromagnetische velden en kunstmatige omgevingen onze biologische software volledig in de war brengen. Daardoor verliezen we de afstemming met de natuurlijke ritmes waarop ons lichaam is gebouwd. Niet alleen de ritmes, maar ook de seizoenen, omdat we de leefomgeving zijn gaan controleren met kunstlicht, binnen werken en temperatuurregulatie.

Begrijpen hoe het oog werkt als een antenne voor tijd en energie is essentieel om gezondheid opnieuw te begrijpen in een wereld die steeds verder verwijderd raakt van haar natuurlijke ontwerp.

De vraag is dus niet of licht invloed heeft op je gezondheid. De vraag is: hoe lang kun je je nog veroorloven om dat te negeren? Als je om je heen kijkt, kunnen velen zich dat niet permitteren. Veel Nederlanders gaan op vakantie, ze gaan zich vaak veel beter voelen en velen scharen dit onder; ‘jaa maar ik heb minder stress, ik kom tot rust’. Terwijl er vaak veel meer ‘natuur synchronisaties’ in hun leven komt op vakantie.

We proberen met N=1 meer natuur synchronisaties te stimuleren, een leefomgeving te creëren die beter is afgestemd op de ritmes, seizoenen en natuurlijke frequenties. Voor ons niet geheel verrassend meer, maar daar lossen we een hoop chronische gezondheidsklachten mee op.

Kom ook bij de N=1 Community en ervaar het zelf! Je kunt lid worden via deze link.

Jorn

Zoals ik in onderstaande blog heb uitgelegd, komt een chronische snelle gemakkelijke dopamine piek met een hoge prijs:

Deze prijs is de automatische verhoging van de dopamine tolerantie. Dat wil zeggen: je hebt steeds meer van dezelfde stimulus nodig, om hetzelfde goede gevoel te krijgen.

Dat betekent dat je brein zijn focus gaat leggen op dingen die deze stimulus kunnen geven, niet meer op dingen die je betekenis geven. Ik zal uitleggen wat ik daar mee bedoel.

Als je heel erg into gamen bent, shoppen, Instagram of porno, dan ga je daar ook vaak aan denken. Niet omdat je het zo leuk vindt om eraan te denken, maar omdat je brein je verleidt om je focus te houden op die ‘dopamine shot’. Als je kind dan op school zit en alleen maar aan zijn PlayStation denkt, en zodra de les voorbij is niet weet hoe snel hij naar huis moet om te kunnen gamen, dan verliest hij letterlijk focus op school. Hij kan zich niet goed concentreren, heeft ook geen zin om zich daarop te concentreren, en hij denkt er niet aan om speelafspraakjes te maken met andere klasgenoten, omdat hij zo snel mogelijk wil gaan gamen. Hij krijgt een soort tunnelvisie: hij verliest aandacht, motivatie, zin om te ontdekken of moeite te doen, en ook de behoefte aan verbinding.

Het verlies van aandachtsspanne komt met nog een veel hogere prijs. En daar gaat deze blog over.

Aandacht is energie, energie is creatie

Een korte aandachtsspanne heeft een heel concreet effect: je krijgt minder ruimte om echt energie te stoppen in dingen die belangrijk voor je zijn. Alles wat betekenis heeft vraagt namelijk aandacht. Niet even vluchtig, maar lang genoeg om erin te zakken. Relaties, leren, trainen, bouwen aan iets, of gewoon een goed gesprek. Die dingen hebben diepte, en die diepte vraagt aanwezigheid.

Als je aandacht steeds wordt onderbroken, wordt het lastig om nog echt te investeren. Niet omdat je niet wil, maar omdat je brein gewend raakt aan snelle wisselingen. Dan voelt alles wat meer tijd vraagt al snel zwaarder, of minder aantrekkelijk. Je merkt het op school, in werk, in gesprekken, en ook in de simpele keuze tussen iets afmaken of toch weer even checken wat er op je telefoon gebeurt.

En dit zie je overal terug in hoe media is gemaakt. Social media is er het meest duidelijk in, maar zelfs films en series worden vaak zo opgebouwd dat ze je aandacht blijven terugroepen. Alsof makers er al rekening mee houden dat je ondertussen ook andere prikkels binnenkrijgt. Van Silicon Valley tot grote platforms wordt er niet alleen nagedacht over hoe ze jouw aandacht krijgen, maar ook over hoe ze die aandacht in beweging houden, zodat je niet lang op één plek blijft.

Je levensloop en hoe je je realiteit ervaart, wordt gevormd door de frequenties (kwantumveld) die je uitzendt en daarmee aantrekt. Dit begint bij aandacht. Die aandacht bepalen je gedachtes, je emoties en vervolgens je keuzes/gedrag.

Die keuzes komen dan niet uit het niets. Ze ontstaan uit waar je aandacht naartoe gaat, dag in dag uit. Net als zonlicht door een vergrootglas, creëer je energie om vuur te maken. Waar je op focust, krijgt automatisch energie: je stopt er energie in, je emoties gaan mee en je emoties creëren een frequentie. Je gedrag gaat eromheen organiseren, en uiteindelijk bouw je stap voor stap aan een bepaalde uitkomst. Die uitkomst wordt je nieuwe realiteit.

Je kunt dat ook zo zien: aandacht wordt energie, energie wordt een bepaalde “trilling” in je systeem, en die trilling bepaalt welke frequentie je uitzendt. Niet als magie, maar als een heel praktisch kwantum mechanisme. Als jij je aandacht structureel op iets richt, ga je anders kijken, anders kiezen, andere acties herhalen, en daardoor wordt de kans veel groter dat je het ook echt bereikt. Op die manier wordt jouw focus letterlijk een routekaart voor je realiteit.

Ik zal wat simpele voorbeelden geven:

Voorbeeld 1:

Het is 1995. Je bent 7 en je ziet op TV je idool Tony Hawk super vette tricks doen. Je wilt dat ook (perceptie) vraagt een skateboard op je verjaardag. Je hebt geen toegang tot snelle dopamine zoals TV, Ipad of Playstation. Je ouders zeggen, ga maar buiten spelen. Je neemt je skateboard mee en spendeert het hele weekend aan skateboarden. Met vallen en opstaan. Broek kapot. Je ouders kopen knie beschermers. Het lukt! Je kan bochtjes, remmen en zelfs afdalen. Je creëert emotie: blijheid want het lukt. Je creëert dopamine; wat als trucjes ook kunnen lukken?

Je krijgt niet dopamine van het uiteindelijk bereiken van die trucjes, maar de anticipatie op het lukken van de trucjes. Die anticipatie creëert dus dopamine, waardoor je motivatie ontwikkelt om door te gaan. Je neemt je skateboard mee naar school en laat je vriendjes zien wat je kan. Je vriendjes willen nu ook een skateboard. Je gaat samen oefenen. Zodra school klaar is, ga je met je vriendjes naar het park… oefenen, oefenen, oefenen. Niet omdat het voelt als moeten, maar de dopamine, de focus, de motivatie, de verbinding, het avontuur zorgt dat je een trilling maakt die uiteindelijk de frequentie van je realiteit wordt. En dat allemaal door je idool op TV te zien.

Dit zou verpest worden als je (door instagram/tiktok) 1000 idolen op een dag ziet die vette dingen doen. Je scrollt door je feed: “oh ik wil ook zo’n lichaam, oh ik wil ook skien, oh ik wil ook backpacken, oh ik wil ook die schoenen, oh ik wil ook een miljoenen business, oh ik wil ook zo’n vriendin, oh ik wil ook zo’n dikke party”… elke seconde zie je iets wat het brein triggered. Waardoor de meeste mensen niet meer kiezen, de aandacht versplintert en je kunt je aandacht nooit gebruiken om energie te creëren naar je gewenste realiteit. Misschien ben je wel niet eens in staat om tot zover in de blog te lezen, omdat je al 3x afgeleid bent door iets anders.

Voorbeeld 2:

Het is 2023. Sporten is niet jouw ding. Je ziet jezelf als lui, liever te dik in de kist dan een feestje gemist en Bourgondiër. Totdat je ineens een telefoontje krijgt. Je moeder is plotseling overleden aan een hartaanval. Je wereld staat op zijn kop (trauma —> emotie —> trilling —> andere frequentie —> ander gedrag). Na de begrafenis zorgen de emoties dat je anders naar jezelf gaat kijken.

Dit wil ik niet meer. Ik wil een gezond hart houden en ik wil zorgen dat andere mensen die niet hoeven mee te maken. Je besluit om in elke provincie een marathon te lopen om geld en aandacht te vragen voor hart preventie.

Je traumatische gebeurtenis verandert in een klap je perceptie en emotie. Door de ‘pijn’ ben je zo gemotiveerd om het onmogelijk te doen. Er is geen enkele twijfel meer. De gedachte aan je overleden moeder creëert een enorme boost om dit te doen. Je hebt ineens focus op trainingen, motivatie om geld op te halen, verbinding met mensen omdat ze je steunen, aanmoedigen of zelfs met je mee gaan doen.

De focus om een negatieve gebeurtenis om te zetten naar een positieve verandering en realiteit had ook anders kunnen gaan.

Je had ook kunnen kiezen om je pijn te verdoven. Je gaat drinken, gebruikt drugs en sluit je op in je huis met TV, gamen, fastfood en porno. Je gaat emotie eten en verdwijnt in zelfmedelijden. Je dopamine tolerantie gaat omhoog en je komt in een vicieuze cirkel waar bijna niet meer uit te komen is, door de enorme dopamine tolerantie.

Voorbeeld 3:

Het is 2018. Je vader en moeder werken in het ziekenhuis als chirurg en oncoloog. Ze redden dagelijks levens. Je kijkt echt vol bewondering naar je ouders, je wilt ook mensenlevens redden. Je besluit ook om een opleiding te doen, je wilt dit ook. Door dagelijkse verhalen aan de keukentafel creëer je een dopamine voor het redden van mensenlevens. De anticipatie dat jij ook mensen kunt redden zorgt voor focus, motivatie en drive om de opleiding zo goed mogelijk te doen. Je laat je niet afleiden door het studentenleven en hebt geen aandacht voor drank, drugs en mannen. Je moet en zal het bereiken.

Perceptie/emotie —> aandacht/focus —> trilling —> frequentie —> gedrag —> realiteit.

Hoe dit anders had kunnen gaan?

Je ouders zetten je al van jongs af aan achter een Ipad, omdat ze druk zijn. Ze zijn bijna nooit thuis bij het avondeten, omdat ze moeten werken. Je zit met een oppas, die alleen maar verhalen heeft over zijn/haar feestleven, backpack tripjes of Tinder dates. Je aandacht gaat naar andere dingen. Je maakt andere keuzes.

Okay… hopelijk geeft dit wat een beeld van hoe focus je realiteit creëert.

Aandacht is de valuta van onze realiteit

Wat bedoel ik met “aandacht is de valuta van onze realiteit”? Denk aan hoe geld werkt. Je kunt het uitgeven aan dingen die meteen een prikkel geven, of je kunt het investeren in iets dat later iets oplevert. Met aandacht is het precies zo. De meeste mensen besteden hun aandacht alsof het gratis is. Even scrollen, even kijken, even nog dit. Maar als je wil dat je leven echt verschuift naar een ‘betere’ realiteit, moet je aandacht leren behandelen als iets waardevols, iets waar je bewust mee omgaat.

Want als je niet investeert, krijg je ook geen rendement. En het rendement waar de meeste mensen uiteindelijk naar zoeken is niet een klein trucje of een extra motivatiepiek, maar een andere richting in hun leven. Als je je aandacht vooral laat opgaan aan oppervlakkige dingen, is de opbrengst bijna altijd laag of eigenlijk vrijwel niks. Want laten we eerlijk zijn, wat heeft 5 uren schermtijd op social media per dag je eigenlijk gebracht? Het is een hele slechte ‘ROI (Return of Investment).

Niet omdat die dingen verboden moeten zijn of af en toe niet fijn zijn, maar omdat ze je weinig teruggeven in groei, rust, diepte of echte verandering. We hebben als mens vooruitgang, betekenis en ontspanning nodig. Met een hoge dopamine tolerantie heb je nooit rust, omdat je hersenen constant die prikkel willen. Het is niet een keertje, je hersenen herhalen vervolgens elke dag datzelfde gedrag. Jarenlang, soms als mensen niet een moment van bewustzijn krijgen, hun hele leven.

En dan gebeurt vaak dit: mensen vragen zich af waarom hun realiteit niet verandert, terwijl ze eigenlijk niet door hebben dat hun aandacht elke dag weglekt naar dingen die niks toevoegen aan groei, ontwikkeling of betekenis.

Als je dit kwantum proces van “realiteit vormen” wil snappen (ook met Quantum Mind blog 1 als startpunt), moet je de kwantumketen begrijpen en bewust van blijven.

Keten= Aandacht is het startpunt. Aandacht zet iets aan in jou (gedachtes). Dat krijgt een lading (emotie), een soort beweging, momentum (gedrag). Dat wordt een bepaalde trilling in je systeem, een frequentie waar je op gaat draaien (routine/patroon), en die frequentie kleurt uiteindelijk hoe jij de wereld ervaart en in welke realiteit jij leeft.

In die logica is aandacht niet zomaar iets psychologisch, het is letterlijk de eerste stap in alles wat daarna komt. Daarom is het zo belangrijk om te zien waar jij die valuta neerlegt: in afleiding, of in opbouw.

En ja, er is een zin die vaak herhaald wordt omdat hij in de praktijk gewoon klopt: waar je aandacht naartoe gaat, stroomt je energie. Het klinkt simpel, bijna cliché, maar het is precies daarom bruikbaar.

Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het gaat er niet om dat je er slim over praat, het gaat erom dat je het zo snapt dat je er morgen anders door gaat leven. Want zonder focus blijft “spiritualiteit, manifestatie, visualisatie, ambities, dromen” iets dat je consumeert, in plaats van iets dat je inzet om je leven echt te sturen.

Waar zit jouw aandacht?

Stel je zit krap bij kas, je wil je gezondheid aanpakken, je verlangt naar een relatie of je wil eindelijk doorgroeien in je werk. En toch lijkt het alsof je steeds in dezelfde situatie terugvalt. Dan kun je jezelf misschien de ongemakkelijke vraag stellen: waar zit mijn aandacht meestal op, zonder dat ik het misschien door heb?

Want als je aandacht voortdurend blijft kleven aan de ongewenste situatie, dan blijft die realiteit ook aanwezig. Niet omdat je “pech” hebt, maar omdat je er mentaal steeds tegenaan duwt. Dus als je alleen maar gedachtes en emoties hebt op: ‘Pff, dit is duur’, pff, ik verdien te weinig', ‘pff waarom komt er geen vrouw in mijn leven’, ‘pff, waarom kan ik toch niet afvallen’, ‘pff ik ben niet sterk genoeg om de snacks te laten staan’. En zo kun je eindeloos veel gedachtes uitschrijven die je hebt op een dag.

Die gedachtes (aandacht) creëren een emotie (frequentie) die het kwantumveld aanspreekt.

Waarom voelt het vaak makkelijker om te denken aan wat je niet wilt, dan om echt te leven vanuit wat je wel wilt? Omdat de meeste mensen hun realiteit creëren door te focussen op de negatieve emotie van iets wat ze nog niet hebben of kunnen. Na een avond scrollen, kun je jezelf wel weer voor je hoofd slaan. Weer 4 uren die ik had kunnen stoppen in het leren van gitaar spelen, leren, lezen of huiswerk, maar verdikkeme weer niet gelukt. Gedachten en Emotie creatie op iets wat je niet is gelukt. Deze focus op het negatieve voedt het ongewenste precies op datgene wat je probeert weg te krijgen.

Veel mensen gebruiken allerlei technieken om hun leven te veranderen. Zeker op 1 januari met goede voornemen, maar ook affirmaties, rituelen, vaste ochtendroutines, en dan hopen dat het universum (kwantumveld) daarop reageert.

Maar het universum/kwantumveld reageert niet op die vorm. Het reageert niet op hoe vaak je iets herhaalt of hoe netjes je het uitvoert. Het reageert op het signaal daaronder, de frequentie die gecreëerd wordt door je emotie lading. Op de lading (aandacht —> emotie —> trilling —> frequentie —> gedrag) die jij uitzendt, op wat je werkelijk gelooft, op wat je lichaam en je emotie als waarheid registreren. Als dat onderliggende signaal niet verandert, blijven die technieken een soort van lege handeling.

Voorbeeld: stel je wilt afvallen of gezonder worden. Je schrijft dit op. Je hebt dit als doel 2026, maar jouw zelfidentiteit zegt iets anders. Dan kun je wel van alles opschrijven, maar de frequentie die je uitstraalt zegt wat anders en na misschien 1 of 2 weken ben je weer vervallen in oude gewoontes en patronen, want perceptie → gedachten —> emotie —> trilling —> frequentie —> gedrag —> realiteit.

Dus als je voor de spiegel staat en denkt; ‘pff ik ben echt lelijk en dik’, ‘pff die domme influencer heeft makkelijk praten, want ik heb geen tijd’, ‘pff ik ben gestresst, dus ik mag wel langs de McDrive’. Als jouw zelf identiteit, dus hoe je naar je zelf kijkt en wat je dus als waarheid hebt geaccepteerd, dan kun je die trilling niet veranderen door simpel doelen op te schrijven, want de onderliggende trilling is anders.

Een idee, doel, wens of droom krijgt pas kracht als jij het ergens accepteert als waarheid, als realiteit die jij écht kunt bereiken of leven, waar je 100% van overtuigt bent dat het ook voor jou is weggelegd en er die emotionele overtuiging aan koppelt.

Zoals de eerder genoemde voorbeelden: je wilt ook dokter worden, omdat je mensen levens gaat redden net zoals je ouders. Dat kan ook via angst. Als je ergens bang voor bent en er steeds mee bezig bent, ben je er mentaal al mee verbonden. Veel mensen leven vanuit schaarste en angst door religie, media, negatieve berichten in de krant etc.., waardoor je een realiteit creëert op basis van angst en schaarste, want daar ligt je focus én zelfidenteit en dus ook je ‘waarheid’. Jij gelooft dat de wereld eng is, evil en je iets gaat overkomen als je uit je vertrouwde bubbel komt.

Veel religieuze of spirituele handelingen zijn daarom vooral symbolen die je overtuiging en emotionele zekerheid geven, zodat je onderbewuste meebeweegt.

Echte verandering begint daarom ook in je mentale laag, je zelfidentiteit, je perceptie van je realiteit, omdat daar de oorzaak zit. Op basis van je mentale laag, je zelfidentiteit en je perceptie van je huidige realiteit heb je gedachtes. Deze gedachtes creëren emoties, trilling, frequentie, gedrag en vervolgens je realiteit.

Het fysieke, het tastbare, het resultaat is uiteindelijk de uitkomst van je aandacht. Als je mentaal (intern) een duidelijke grens, blokkade of overtuiging houdt, dan zal dit uiteindelijk je externe bepalen.

Conclusie: AANDACHT IS JE VALUTA. AANDACHT CREËERT DE ALIGNMENT MET JE GEWENSTE REALITEIT. JE AANDACHT CREËERT ENERGIE. EN ALS JE DIE ENERGIE FOCUST OP WAT JE WILT BEREIKEN STAP JE IN HET KWANTUMVELD VAN MOGELIJKHEDEN.

Misschien dacht je: ik doe gewoon mee aan een leuke challenge. Iets luchtigs, even leuk. Een periode zonder telefoon of tv. Maar als je diep kijkt, is dit waarschijnlijk de meest waardevolle challenge die je ooit kunt doen. Niet omdat het leuk en aardig is om af en toe af te kicken, maar omdat je je aandacht terugpakt.

En zodra jouw aandacht weer van jou is, verandert er iets fundamenteels: je krijgt weer creatie vrijheid. Je kunt opnieuw richting geven aan je energie, je gedrag en je dagen. In die zin opent het de deur naar het kwantumveld van oneindige mogelijkheden, omdat je niet meer automatisch wordt meegesleept door prikkels en afleidingen, maar weer zelf aan het stuur zit.

Als je aandacht weer van jou is, moeten we aan de slag met die zelfidentiteit, overtuigingen, beperkingen en perceptie, want geloof je een beperkende waarheid over jezelf en de wereld, dan zal die automatisch je realiteit beperkend houden.

Ik zal in deze blog uitleggen wat ik bedoelde met deze video, waarom dit ongewenst gedrag is, maar zeker niet abnormaal. Dit gedrag is goed te verklaren in 2026. Dan denk je wellicht: ‘niet abnormaal’? Dit is hartstikke abnormaal gedrag’, maar helaas. Dit is bij zowel volwassenen als kinderen normaal gedrag geworden om de simpele reden: gekaapt dopamine systeem.

Ik kreeg ook veel privé berichten van moeders, die zich herkenden in de moeder en eigenlijk radeloos waren. Normaal gesproken zou ik niet zo snel ‘medisch advies’ geven of zeggen dat dit gedrag opgelost kan worden, maar in dit geval ga ik een poging doen om uit te leggen waar dit vandaan komt, waarom het te verklaren is en wat je er tegen kunt doen.

Moet er direct bij zeggen; dit is verslavingsgedrag, niet veel anders dan suiker verslaving, drank verslaving, porno verslaving, drugs verslaving, GTST verslaving of welk andere mogelijke verslaving dan ook maar. Dat wil zeggen; de oplossing is niet heel complex, maar het zal niet gemakkelijk worden om er van af te komen.

Enerzijds omdat de hele Nederlandse samenleving ingericht is om jouw dopamine systeem te kapen. Dus dat dit bij de meeste mensen is gebeurd, is totaal geen verrassing.

Anderzijds omdat in het geval van kinderen er ook veel sociale druk bij komt kijken.

En als laatste kan er ook een bepaalde trauma achter zitten, waardoor je afleiding en verdoving probeert te zoeken in een virtuele wereld. In dit geval moet er ook een invulling komen voor de leegte die ontstaat na een dopamine reset.

Laten we beginnen met wat dopamine precies is.

Wat is dit dopamine systeem en waarom heeft het zo’n grote invloed

Het dopaminesysteem is het beloningssysteem van je brein. Het stuurt hiermee je gedrag aan door je een gevoel van plezier of motivatie te geven op het moment dat je iets doet wat biologisch gezien “belangrijk” is: eten, bewegen, ontdekken, verbinden, voortplanten. Het is een krachtig overlevingsmechanisme dat je richting geeft, keuzes beïnvloedt en je focus bepaalt.

Dus dit moet je even in perspectief zetten van voor 1900. Toen het leven vooral bestond uit overleven. Dopamine zorgde ervoor dat je focus, richting en motivatie kreeg om eten te zoeken, te vechten voor je eten, op zoek gaat naar betere leefomstandigheden, maar ook motivatie om verbinding te zoeken met andere mensen. Niet alleen omdat een groter netwerk je overlevingskansen vergrootte, maar ook om voortplanting mogelijk te maken met iemand van het andere geslacht.

Dit zijn daarom belangrijke woorden: Het stuurt je gedrag aan door middel van plezier en motivatie voor ontdekken, verbinden, richting en focus.

Even kort terug naar 2026. Hoeveel mensen ken je die geen focus meer hebben? Geen richting? Geen verbinding (eenzaamheid)? Geen motivatie? Geen plezier? Geen levensenergie? Geen richting?

Dit is gek natuurlijk, omdat wij nu niet meer perse op overleving gericht hoeven zijn. We hebben meer dan ooit de kans om te leven voor ‘ervaringen en plezier’. We wonen in een van de rijkste, welvarendste landen met oneindig veel kennis, technologie en mogelijkheden. Waarom zie je dit niet terug in de samenleving?

Dopamine draait namelijk niet om geluk of tevredenheid, het draait om verlangen. Om anticipatie. Het zet je in beweging, het zorgt er voor dat je tegen jezelf zegt: “Dit moet ik hebben.” Iemand met een drugs, gok of drank verslaving is zich bewust van zijn verslaving, maar is uiteindelijk bereid om alles kwijt te raken. Baan, huis, familie, gezin. Hoe kan dit? Als ze weten dat hun verslaving desastreus is? Omdat het brein niet zoekt naar geluk, maar naar een anticipatie op een verlangen. Dus de gedachten naar dat gevoel van cocaïne kunnen zo’n enorm verlangen creëren, dat je brein nog maar aan 1 ding kan denken. Ook al weten mensen dat dit gedrag/gewoonte nare consequenties gaat hebben.

Het systeem is zo extreem gevoelig voor overprikkeling. Alles wat snel, intens of nieuw is, denk aan een melding, een like, een suikersnack, aandacht van een flirterige collega terwijl je een gezin thuis hebt, een impulsieve aankoop… een reclame spot die ineens jouw dopamine weet te raken door een advertentie.. er zijn oneindig veel elementen in het dagelijkse leven die dit systeem nu kunnen activeren.

En als je dat vaak herhaalt, raakt het systeem uit balans: je wordt ongevoeliger, hebt steeds méér nodig voor hetzelfde effect, en verliest tegelijk het vermogen om rust, traagheid of subtiliteit te verdragen. Goed voorbeeld is alcohol of koffie. Je lichaam bouwt een tolerantie op, waardoor je steeds meer van de substantie nodig hebt om hetzelfde gevoel te krijgen. Waar je voorheen al aangeschoten was van 4 biertjes, moet je nu 10 biertjes drinken om er lekker in te komen. De lat blijft verschuiven.

In de Nederlandse samenleving, maar eigenlijk nu overal ter wereld. Ik zie het nu ook in Bali. Ik was hier 15 jaar geleden ook. Waar je destijds overal groepjes mensen zag socializen zie je nu overal winkelpersoneel, Gojek chauffeurs of mensen die op straat zitten naar hun mobieltje kijken.

Vooral de telefoon, maar vrijwel alles is ingericht op het uitlokken van dat systeem. Supermarkten staan vol met ultrabewerkte producten die je hersenen prikkelen zonder te voeden. Schermen zijn overal, van peuters tot senioren. Ik was vorige week in een winkelcentrum hier en ik zag daar een vader met zijn 3 jarig zoontje. Hij had zijn hand op het hoofd van de jongen en hij bestuurde hiermee de looprichting van de jongen, zodat hij op de telefoon filmpjes kon blijven kijken terwijl ze door het winkelcentrum liepen.

Maar je ziet overal de voorbeelden. Kinderen voor in de bakfiets met telefoons, kinderen voor een scherm in restaurants of mensen die op hun telefoon kijken terwijl ze fietsen of auto rijden. En dit is niet om te oordelen, want ik weet dat de meeste ouders totaal niet bewust zijn van het feit dat ze hun kind totaal verslaafd maken. Maar het feit dat zoveel mensen tijdens het deelnemen aan het verkeer nog op hun telefoon zitten, is een typisch voorbeeld.

Als je vraagt aan iemand: ‘stel je rijdt iemand door, omdat je een appje moest beantwoorden?’ Was dat appje het dan waard? Dan zegt waarschijnlijk iedereen: ‘nee natuurlijk niet. Dat appje had ook wel kunnen wachten’. Maar toch nemen veel mensen het risico om het leven van een ander en zichzelf totaal op zijn kop te zetten. Dat is dus wat ik bedoel met; het brein is niet op zoek naar geluk, maar de anticipatie op een beloning. In dit geval een appje krijgen. Terwijl je geluk heel lang zoek zal zijn als je jezelf of iemand anders invalide rijdt door een appje te beantwoorden. Snap je het verschil wat ik probeer aan te tonen?

Onderwijs en werk zijn ook steeds digitaler, sneller, en gericht op meetbaar resultaat. In Nederland is rust al snel gelabeld als luiheid. Je moet dóór, zichtbaar zijn, reageren, productief zijn, presteren. De markt begrijpt je brein vaak beter dan jijzelf. En speelt er doelgericht op in. Bedrijven werken met marketeers die eigenlijk alleen maar denken: hoe kapen we het dopamine systeem door bijv angst, schaarste of potentieel ‘fijn’ gevoel. Dit doen de media en overheid overigens net zo.

Het gevolg? We raken collectief opgejaagd, overvoerd en toch onvervuld. We leven in een permanente staat van lichte onrust, niet omdat we zwak zijn, maar omdat het systeem waarin we functioneren, voortdurend aan onze knoppen draait. Begrip van het dopaminesysteem is dan ook geen luxe, maar noodzaak. Wie snapt hoe het werkt, krijgt weer grip op zijn aandacht, zijn keuzes, en uiteindelijk: zijn vrijheid en innerlijke rust.

Wat er gebeurt in het brein van een schermverslaafd kind

Stel een kind groeit op met een iPad in zijn hand, een smartphone op zak, en een gameconsole als vaste speelvriend. Een scherm of snack wordt ingezet zodra het kind moet huilen of verdriet heeft. Sterke emoties worden gestild door een scherm. Uiteraard vaak uit onmacht, omdat je niet weet wat er met je 1 jarige aan de hand is. Waarom het huilt etc. Maar het komt in ieder geval even niet uit in de supermarkt, restaurant of net nu je even in gesprek bent. Het kind wordt ‘rustig’ gemaakt met een scherm of suikerrijke snack.

In het begin is het onschuldig, wat spelletjes, filmpjes, even ‘ontspannen’ en rust voor de ouders. Maar na een tijdje zie je iets veranderen. Het kind is nauwelijks nog aanspreekbaar. Elke poging om hem van zijn scherm te halen leidt tot frustratie, woede of zelfs agressie. Hij scheldt, sluit zich af, wordt apathisch en lijkt op sommige momenten wel een zombie.

Wat gebeurt hier?

Het antwoord ligt in hoe het brein omgaat met genot en prikkels. Ieder mens heeft een ingebouwd systeem dat voortdurend zoekt naar balans tussen plezier en pijn. Wanneer we iets doen wat fijn is, gamen, scrollen, snacks eten, komt er dopamine vrij, een stofje dat dus een gevoel van beloning geeft. (Als je zegt dat je vele jaren van je leven gaat wegscrollen of Netflix kijken, dan wil je dit waarschijnlijk niet, maar is wederom het verschil tussen rationeel denken en een brein die die prikkel zoekt) Maar dat plezier heeft een prijs. Het brein wil altijd terug naar evenwicht. Na een piek volgt onvermijdelijk een dal.

Goed voorbeeld is XTC, waarbij je verliefd bent op het leven en iedereen, maar daarna een x-aantal dagen volledig depressief kan voelen.

Als een kind dag in, dag uit blootgesteld wordt aan intense, snelle prikkels van schermen, meldingen, lichtflitsen, overwinningsgeluiden, volgende levels behalen, raakt het systeem overbelast. Het brein past zich aan. Het wordt minder gevoelig voor dopamine.

De dingen die eerst voldoening gaven, doen dat niet meer. Gewone activiteiten, zoals buiten spelen, tekenen, praten, verbinden, leren, lezen, voelen ineens saai of zelfs vervelend. Alleen de sterkste prikkels geven nog iets van een kick. Dit komt niet omdat het kind geen interesses heeft, ADHD heeft of geen ambities, maar omdat het brein op zoek is naar die prikkel die ‘gewone activiteiten’ niet meer kunnen geven.

En dan komt het moment dat het scherm uit moet of de ouders de wifi er uit gooien. Wat voor een ouder voelt als een normale grens, voelt voor het kind als een afgrond. De balans in het brein is verstoord. Zonder prikkel schiet het systeem door naar de andere kant: onrust, leegte, verveling, boosheid. Het kind wordt niet lastig omdat het ‘geen zin’ heeft, maar omdat het lichaam in een staat van ontwenning komt. Niet anders dan iemand die stopt met roken, alcohol of suiker.

Wat je ook ziet in het filmpje, het schelden, de agressie, het afhaken. Het is geen onwil. Het is een biologisch verdedigingsmechanisme van een brein dat verslaafd is geraakt aan constante stimulatie. Het kind weet zich totaal geen raad met het wegvallen van de prikkels, de leegte, de eigen gedachtes, eigen gevoelens, eigen emoties.

Van plezier naar afhankelijkheid: hoe het brein went aan te veel prikkels

In het begin geeft gamen of scrollen een kind oprechte opwinding. Elk level dat gehaald wordt, elk geluidje dat beloont, elke visuele prikkel zorgt voor een kleine stroom dopamine. Het kind voelt: dit is leuk, dit wil ik vaker. En dat is precies wat dopamine doet het zet aan tot herhaling, want vroeger was die prikkel een teken dat je op weg was naar betere overleving. Maar wat onzichtbaar op de achtergrond gebeurt, is dat het brein zich begint aan te passen aan die constante stroom van beloning.

Het brein is geen passieve ontvanger, maar een zelfregulerend systeem. Zodra het merkt dat er te vaak te veel dopamine vrijkomt, verlaagt het de gevoeligheid van zijn dopamine-receptoren. Dat doet het om te beschermen tegen overstimulatie. Maar daardoor heeft het kind steeds méér nodig voor hetzelfde effect. Wat eerst tien minuten spelen was, wordt een uur. Wat eerst één filmpje was, wordt eindeloos scrollen.

En hier ontstaat de spiraal: het kind voelt zich zonder scherm leeg en rusteloos, grijpt weer naar de game of de telefoon, krijgt opnieuw een shot dopamine, en verliest daarmee nog iets meer gevoeligheid. Het systeem is niet meer in balans, maar gekaapt. Het is een vicieuze cirkel, waar een kind van jongs af aan in raakt door onbewuste acties van de ouders.

Wat ouders dan vaak zien is het gedrag aan de buitenkant: vermijding, ADHD, slechte leerprestaties, afwezigheid, geen energie, nergens zin in, passiviteit, drift.

Maar wat eronder ligt, is een brein dat letterlijk niets meer voelt zonder constante stimulatie. De overdrive van dopamine heeft het vermogen om natuurlijke beloning te ervaren onderdrukt. Het kind is niet lui, het is neurobiologisch afgekoppeld geraakt van de subtiele signalen van plezier, rust, en verbinding.

De enige uitweg is rust. Niet als straf, maar als herstel. Door tijdelijk afstand te nemen van de prikkels die het systeem hebben uitgeput, krijgt het brein de kans om opnieuw in balans te komen.

Dopamine Reset

Twee jaar geleden deden we met IkiGuides een nieuwjaar challenge: dopamine reset. Hier deden 4000 mensen aan mee en de resultaten waren overweldigend. Daarom heb ik er ook vertrouwen in, dat jij resultaten gaat halen als je het serieus uitvoert.

Dit is een lijst met resultaten die we terug kregen van deelnemers:

Meer emotionele stabiliteit

• Versterking van concentratie en aandacht

• Toename in motivatie van binnenuit

• Betere slaapkwaliteit

• Verdieping van relaties (vrienden/familie)

• Terugkeer van lichamelijk bewustzijn

• Vermindering van compulsief gedrag

• Meer innerlijke rust en helderheid

• Herwaardering van het eenvoudige

• Versterking van wilskracht

• Verbeterde stressregulatie

• Meer zelfinzicht

• Vermindering van angst en onrust

• Toegenomen creativiteit en verbeelding

• Verfijning van zintuiglijke waarneming

• Toename in dagelijkse voldoening

• Herstel van ritme en structuur, minder chaotisch in hoofd

• Meer autonomie in gedrag en keuzes

• Diepere beleving van tijd en aanwezigheid

Met name dat laatste punt is iets wat bij mij zo is bijgebleven. De diepere beleving van ‘tijd’. Hoe kan dat? Je tijdsperceptie zal letterlijk veranderen. Tijdens een dopamine reset verandert je tijdsperceptie doordat het brein minder wordt gestuurd door snelle, externe beloningsprikkels die normaal gesproken het mesolimbisch dopaminesysteem activeren (het circuit dat onder andere de nucleus accumbens en prefrontale cortex omvat en sterk betrokken is bij beloning, motivatie en anticipatie).

Wanneer deze prikkels wegvallen, daalt de dopamine stimulatie in dit netwerk, waardoor de prefrontale cortex (verantwoordelijk voor planning, impulsbeheersing en tijdsoriëntatie) minder wordt overbelast en zijn regulerende rol beter kan uitvoeren.

Tijd wordt dan niet langer ervaren in korte, versnipperde beloningsmomenten, maar als een meer vloeiende en langzamere ervaring, gestuurd door interne ritmes zoals ademhaling, lichaamssensaties en circadiane signalen, in plaats van door externe dopaminepieken.

Dit heeft iedereen al ervaren, maar vaak andersom: je kunt met gemak 2 of 3 uren TV of Netflixserie bingen, maar 2 of 3 uren lezen is echt een lange opgave.

De onthouding is pijnlijk, maar noodzakelijk

Wanneer een kind (maar ook volwassenen) dat gewend is aan constante schermtijd plotseling moet stoppen bijvoorbeeld omdat ouders de iPad afpakken of schermtijd beperken dan lijkt het alsof er een bom ontploft. Boosheid, schelden, paniek, soms zelfs fysieke agressie. Veel ouders zien dat als onwil of slecht gedrag. Maar in werkelijkheid laat het kind ontwenningsverschijnselen zien.

Dat komt doordat het brein, dat verslaafd is geraakt aan voortdurende dopaminepieken, tijdelijk in een staat van tekort komt. Zonder de prikkel van het scherm ontstaat er een leegte. Geen afleiding, geen beloning, geen snelle opwinding. Dat brein, dat gewend was aan constante input, weet zich geen raad met stilte of traagheid.

Dit moment, dat vaak voelt als de hel, is ook precies het punt waarop herstel kan beginnen. Laten we eerlijk zijn… pak jij de telefoon als je ergens moet wachten? Ergens gaat zitten? Op de wc? Wachten op de tandarts? of in de rij bij de supermarkt? Veel mensen doen dit zelfs terwijl ze in een activiteit zitten of een gesprek.

Maar een reset gaat niet vanzelf. De eerste dagen zonder scherm zijn zwaar. Het kind zal nog weinig plezier beleven aan andere dingen. Buiten spelen voelt als straf. Lezen is te traag. Praten kost moeite. Dat is geen teken dat het niet werkt, het is juist het teken dat het systeem zichzelf aan het herkalibreren is. De minst pijnlijke manier is een kampeer trip naar een plek in Noorwegen waar geen netwerk is. Daarmee trek je het kind uit zijn vertrouwden en comfortabele bubbel en ben jij niet de ‘boosdoener’ dat er geen netwerk service is.

Dit is uiteraard niet voor iedereen mogelijk, dus bereid je voor op wat vuurwerk in huis. Tenzij je je kinderen oud genoeg zijn en je ze ook echt kunt meenemen in deze challenge.

Tijdens de Dopamine Challenge gaan we voor een volledige reset. Dit kun je al tussen de 4 en 7 dagen bereiken.

De kunst is volhouden. Door niet meteen een nieuwe prikkel te zoeken, maar die ongemakkelijke fase toe te laten. Het zenuwstelsel moet opnieuw leren wat het betekent om rust te verdragen. Pas dan krijgt het beloningssysteem weer ruimte om gevoelig te worden voor subtielere vormen van plezier: zonlicht, beweging, creativiteit, verbinding.

Minder genot, meer geluk

Wat vaak vergeten wordt, is dat het najagen van prikkels niet leidt tot verzadiging, maar tot leegte. Het kind dat hele dagen mag gamen of scrollen, oogt misschien opgewonden, maar je ziet ook iets anders: hij is snel verveeld, moeilijk tevreden, emotioneel vlak. De schijn van genot maskeert een diep gebrek aan echte voldoening.

Want echte voldoening komt zelden uit directe, intense prikkels. Het ontstaat meestal traag, in de achtergrond: in verbinding met anderen, in het bouwen aan iets, in een gevoel van autonomie of rust. Als je moeite moet doen om iets te bereiken. De ‘anticipatie’ op iets wat je gaat bereiken door moeite creert normaal gesproken een enorme dopamine boost, maar ook een enorme boost in zelfvertrouwen. Door voor de snelle prikkel te gaan, zonder moeite, verlies je deze skill.

Als het brein voortdurend wordt overspoeld door korte, krachtige kicks, dan verliest het de gevoeligheid om kleine dingen te waarderen.

Door bewust af te kicken van overmatige dopamineprikkels ontstaat de mogelijkheid tot een herstart. Je moet het ook niet als straf zien, maar als reset. En vaak zie je dan na een paar weken iets verschuiven:

• Het kind kan weer lachen om simpele dingen.

• Kan zich weer langere tijd ergens op concentreren.

• Wordt minder driftig, meer toegankelijk.

• Zoekt weer contact en verbinding.

• Gaat door ‘verveling’ op ontdekking.

Niet omdat er ‘iets teruggegeven’ is, maar juist omdat het brein tot rust is gekomen. De natuurlijke gevoeligheid voor beloning is hersteld. En daarmee komt ook weer ruimte voor échte vreugde in plaats van eindeloos zoeken naar de volgende prikkel.

N=1 Januari Dopamine Challenge

Start: maandag 5 januari (of kies je eigen moment). Deelname: eenmalig €49

Doe mee en ontdek wat er gebeurt als je tijdelijk uit de dopamine-loop stapt. Wat je krijgt:

• Alle kennis, inzichten en praktische tools om het dopaminesysteem te begrijpen en bewust te resetten.

• Een stapsgewijs plan om op een haalbare en duurzame manier je gedrag, aandacht en energie te herprogrammeren.

• Begeleiding van ons team via de community – stel je vragen, deel je ervaringen, en ontvang gerichte ondersteuning.

• Een betrokken groep gelijkgestemden waarmee je deze challenge samen aangaat – je staat er niet alleen voor.

• Wij zijn je accountability partners: scherp, eerlijk en ondersteunend, ook als het even tegenzit.

• Toegang tot Level 1 van de Kwantum Biologie N=1 University, waarmee je ook je bioritme, mitochondriën en lichtomgeving optimaliseert.

• Directe verbetering van je focus, slaap, stemming en dagelijkse rust, merkbaar binnen dagen.

• Herstel van je motivatie, aandachtsspanne en gevoeligheid voor echte voldoening.

• Inzicht in je eigen gedragspatronen, triggers en automatische reacties, een reset van binnenuit.

• Praktische alternatieven voor schermgebruik, snacks en andere prikkelverslavingen.

• Een kans om je eigen ritme terug te vinden, los van sociale druk en digitale afleiding.

• Een ervaring die niet draait om discipline, maar om bewustzijn en een life changing ervaring en skill.

Je kunt je aanmelden via deze link: https://n1project.nl/subscription

Let op! Onze community werkt met een abonnement, omdat de University bestaat uit vele levels. Je kunt echter je abonnement direct weer opzeggen via je aangemaakte account in het geval je alleen de dopamine challenge wilt doen en niet gebruikt wilt maken van de N=1 Community & University.

We zien je graag bij onze community. Laten we van 2026 een jaar maken met veel focus, innerlijke rust en eigen energie!

Jorn, namens het N1 team

Meer elektronen uit de natuur, minder behoefte aan voedsel. Als je dagelijks elektronen uit de natuur haalt, hoef je minder te eten, voel je je minder vaak hongerig en wordt het makkelijker om af te vallen. Minder voedsel betekent ook minder belasting door calorieën, suiker en insuline op je stofwisselingsprocessen.

Praktijken zoals beter hydrateren, aarden, meer zonlicht krijgen en biohacks zoals koude thermogenese verhogen de efficiëntie van mitochondriën, waardoor je afhankelijkheid van voedsel als energiebron afneemt. Dit heeft een directe invloed op gewichtsbeheersing en metabolische aandoeningen zoals diabetes.

Elektronen (gele bolletjes buiten de kern van het atoom) zijn elektrisch geladen deeltjes die deel uitmaken van onze atomaire structuur. Ze kunnen licht (fotonen) absorberen om hun energie niveau te verhogen.

Hoe moderne technologie elektronen steelt

Onze moderne wereld creëert een staat van elektronentekort die onze gezondheid en het vermogen tot herstel vermindert. We krijgen niet alleen minder elektronen binnen uit natuurlijke bronnen, maar onze levensstijl en technologieën verbruiken onze elektronen sneller dan ooit. Dit tekort aan elektronen heeft verstrekkende gevolgen:

1. Loskoppeling van de natuur

We vermijden zonlicht, raken de aarde niet direct aan, drinken geen zuiver water en eten geen seizoensgebonden, onbewerkte voeding meer. Deze natuurlijke bronnen van elektronen ondersteunden vroeger onze energie, hersenfunctie en weerstand tegen ziektes.

2. Ontstekingen en oxidatieve stress

Moderne voeding, toxines en leefstijlkeuzes verhogen ontstekingen en oxidatieve schade. Elektronentekort houdt deze processen gaande, zelfs nadat hun oorspronkelijke functie voorbij is. Hierdoor wordt meer van onze elektronentoevoer verbruikt voor het bestrijden van onevenwichtigheden in plaats van voor herstel en verjonging.

3. Technologie en onze omgeving

Kunstmatig blauw licht, 4G/5G-straling, Wi-Fi, vervuild water en bewerkte voedingsmiddelen verstoren onze mitochondriën en beperken ons vermogen om elektronen te verzamelen en te gebruiken:

• Niet-natuurlijke elektromagnetische straling (EMF’s): EMF’s stoten constant elektronen uit onze weefsels en verminderen mitochondriale efficiëntie, waardoor vetverbranding en ATP-productie worden belemmerd.

• Waterkwaliteit: Gefluorideerd en gechloreerd water vermindert de capaciteit van water om lichtenergie op te slaan, waardoor de beschikbaarheid van elektronen afneemt.

• Bewerkt voedsel: Verwerkingsprocessen verminderen het elektronengehalte van voedsel, waardoor het meer zuurvormend wordt en minder voedzaam is.

4. Elektronenverlies door bewegende lucht

Activiteiten zoals slapen onder een ventilator, lange ritten op een motor of in een cabrio, of blootstelling aan airconditioning onttrekken elektronen aan je lichaam, wat bijdraagt aan vermoeidheid.

Conclusie: De meeste mensen hebben een elektronentekort

Moderne technologieën en gemakken beperken onze toegang tot elektronen en verbruiken de voorraad sneller dan vroeger. Dit vermindert onze gezondheid en het vermogen om te genezen.

Met andere woorden, onze mitochondriën en circadiane biologie reageren op de krachten van onze omgeving, niet op genetische veranderingen. Onze omgeving, dus niet genetische toevalstreffers, bepaalt onze aanpassingen en gezondheid.

Om ons welzijn te herstellen, moeten we ons richten op het optimaliseren van onze connectie met de natuur en het aanvullen van onze elektronentoevoer.

Leven met de seizoenen: Hoe veranderende temperaturen en UV-licht je welzijn beïnvloeden

Wilde dieren overleven extreme koude niet alleen dankzij hun vacht, veren of vet als isolatie. Simpelweg warmte vasthouden zou niet voldoende zijn, vooral in rust. Wat we vaak over het hoofd zien, is dat dieren ingebouwde mechanismen hebben die hun mitochondriën aanzetten om meer warmte te produceren.

Dit interne proces, gestuurd door infradiane ritmes (biologische cycli die langer duren dan 24 uur), zorgt ervoor dat het lichaam in de winter meer energie omzet in warmte. Deze warmte wordt beter vastgehouden dankzij een dikkere vacht.

Deze ritmes worden niet alleen geactiveerd door koudere temperaturen. Een daling in ultraviolet licht in de herfst speelt ook een sleutelrol. Fotoreceptoren in de ogen, huid en darmen detecteren deze veranderingen en geven signalen aan het brein, dat seizoensgebonden programma’s activeert. Een voorbeeld hiervan is het aanmaken van een dikkere vacht om zich voor te bereiden op de winter.

Aarden

Een andere onzichtbare kracht die dieren helpt warm te blijven, is aarding. Door direct contact met de aarde krijgen dieren een constante toevoer van elektronen. Dit verbetert de bloedcirculatie en voorkomt dat bloedcellen samenklonteren, wat helpt om warmteverlies te minimaliseren. Elektronen ondersteunen ook lichtabsorptie, omdat ze lichtenergie vasthouden die door het lichaam wordt gebruikt.

Voorbeeld: Kippen en ander vee die in niet-geaarde hokken leven, zijn veel gevoeliger voor kou dan hun wilde tegenhangers. Ze hebben vaak extra warmte nodig via warmtelampen, die toevallig ook infraroodlicht uitstralen. In het wild zijn deze dieren veel minder afhankelijk van externe warmte, omdat ze direct contact hebben met de aarde en daardoor beter elektronen kunnen opnemen.

Het probleem met onze moderne comfortzone

Hoewel ons lichaam nog steeds over ingebouwde mechanismen beschikt om koude te overleven, hebben moderne mensen deze grotendeels afgeleerd. Onze klimaatgestuurde leefomgevingen, dikke kleding en technologie beschermen ons tegen kou, maar ontnemen ons lichaam de kans om zijn natuurlijke thermoregulatie te gebruiken.

Wat er gebeurt als je kou volledig vermijdt:

• Je mitochondriën worden lui omdat ze niet worden uitgedaagd om warmte te produceren.

• Deze “luie” mitochondriën verliezen hun efficiëntie en kracht, wat leidt tot verminderde energieproductie.

• Kinderen, die hun natuurlijke thermische flexibiliteit nog intact hebben, kunnen vaak beter tegen koude dan volwassenen die hun biologie hebben laten verslappen door overmatig comfort. Zo willen ze vaak zonder jas spelen of hebben zij in het voorjaar helemaal geen moeite met het nog frisse buitenwater.

De oplossing? Je lichaam regelmatig blootstellen aan koude temperaturen, zoals Wim Hof heeft aangetoond, kan mitochondriën weer trainen en hun efficiëntie herstellen.

De mismatch tussen voeding en seizoenen

Moderne voedingsgewoonten, zoals het eten van geïmporteerde groenten en fruit in de winter, veroorzaken een biologische mismatch. Dit komt omdat ons lichaam geprogrammeerd is om seizoensgebonden voeding te verwerken volgens de hoeveelheid zonlicht en temperatuur van dat seizoen.

Zomer versus winter:

• In de zomer beperken sterke UV-stralen de effecten van koolhydraten door vetopslag te minimaliseren en lichaamswater op te laden. Koolhydraten worden efficiënt verwerkt voor directe energie.

• In de winter schakelt het lichaam over naar overlevingsmodus. Het maakt minder ATP (energie) aan, slaat meer vet op en gebruikt meer energie om warmte te genereren. Door zomervoeding zoals bananen of aardappelen in de winter te eten, dwing je je mitochondriën om te werken tegen hun natuurlijke instellingen. Dit leidt tot een tragere stofwisseling, gewichtstoename en lagere mitochondriale efficiëntie.

In de winter maken we met behulp van kou meer bruin vetweefsel aan. Dit zijn vetcellen met hoge mitochondriale dichtheid. Mitochondrien in bruin vet weefsel verbranden vet om warmte (lees: licht/Infrarood) te genereren.

De rol van chlorofyl en lichtfrequenties

Chlorofyl a fungeert als een kwantumsysteem waarbij geabsorbeerde fotonen een elektron naar een hogere energietoestand tillen, wat een exciton creëert.

Tropische planten leven in een omgeving met een hoge lichtintensiteit en temperatuur, wat de kwantumprocessen uitdaagt. Maar onderzoek uit 2025 bevestigt dat de eiwitomgeving rondom chlorofyl a in tropische soorten specifiek is geëvolueerd om kwantumcoherentie te behouden bij omgevingstemperaturen, waar dergelijke effecten normaal gesproken zouden "dephasen" (vervallen) door warmte.

Plantaardig Chlorofyl en menselijk hemoglobine verschillen maar 1 atoom van elkaar. Planten zijn enorm goed in het omzetten van licht naar energie met behulp van chlorofyl. Vanwege hemoglobine zijn mensen net zo goed of zelfs beter in deze omzetting!

Bij overmatige zoninstraling kunnen tropische planten via de zogenaamde "Q-banden" van chlorofyl a overtollige energie veilig afvoeren. Dit voorkomt de vorming van schadelijke vrije radicalen die de celstructuur zouden vernietigen.

Wat bij kamerplanten of andere planten in Nederland kan gebeuren waardoor ze min of meer gewoon verbranden als ze in de volle zomerzon staan.

Wetenschappers gebruiken chlorofyl-a fluorescentie om de integriteit van deze kwantumpaden te meten. Bij tropische gewassen is een stabiele ratio een direct bewijs dat de kwantummechanische overdracht ondanks hittestress optimaal functioneert.

Planten "coderen" lichtfrequenties niet actief in realtime, maar hun genetische blauwdruk bepaalt welke mix van pigmenten ze aanmaken. Tropische planten beschermen zich tegen intense UV-straling met flavonoïden, carotenoïden en anthocyanen, niet met chlorofyl. Deze pigmenten fungeren als zonnefilters of antioxidanten.

De verhouding tussen chlorofyl a en b is een adaptatie aan de lichtkwantiteit (hoeveelheid) en lichtkwaliteit (welke kleuren), passend bij hun ecologische plek.

Chlorofyl a absorbeert vooral violet-blauw en rood licht.

Chlorofyl b is een "hulp-pigment". Het is geëvolueerd om een breder spectrum aan licht (waaronder meer blauw-groenachtig licht) op te vangen dat door het bladerdek van grotere bomen heen filtert.

Planten in de diepe schaduw (of dat nu in een noordelijk bos is of onderin een tropisch regenwoud) hebben een hogere ratio chlorofyl b ten opzichte van chlorofyl a om schaars licht efficiënter te verzamelen.

Chlorofyl b absorbeert blauw licht sterker dan chlorofyl a (piek rond 453 nm vs 430 nm), maar dit is vooral nuttig in situaties met weinig licht (zoals bewolkte noordelijke regio's of schaduwrijke plekken), omdat blauw licht een hogere energie per foton heeft.

• Chlorofyl a is de universele standaard voor directe energieomzetting.

• Chlorofyl b is de “antenne” die wordt uitgebreid wanneer er te weinig direct zonlicht is (schaduw/bewolking).

Door tropische voeding zoals ananas of kokosnoten in een noordelijke winter te eten, creëer je een mismatch. Je lichaam verwacht voeding die overeenkomt met de lichtfrequenties van je omgeving. Dit verklaart waarom seizoensgebonden eten belangrijk is voor je metabolisme en waarom je beter functioneert wanneer je voeding overeenkomt met je lichtomgeving.

De rol van haplotypes: Je genetische erfenis

Je genetische afkomst bepaalt hoe je mitochondriën omgaan met voedsel en licht:

• Equatoriale haplotypes: Ontwikkeld in sterke zonlichtomgevingen, zijn geoptimaliseerd voor koolhydraatrijk voedsel. Ze produceren veel ATP maar minder warmte. Te veel vet kan hun mitochondriën overbelasten.

• Noordelijke haplotypes: Ontwikkeld in koudere klimaten, maken meer warmte en minder ATP. Ze zijn beter in het verwerken van vet en proteïnen, maar hebben moeite met koolhydraten.

Conclusie: Synchroniseer met de natuur

Je welzijn wordt bepaald door je vermogen om in harmonie te leven met de seizoenen, temperatuur en lichtfrequenties. Het herstellen van je verbinding met de natuur (via voeding, licht en temperatuurvariatie) is essentieel voor het optimaliseren van je mitochondriën en het bevorderen van een gezond leven. Comfort en moderne gewoonten/technologie kunnen aantrekkelijk zijn, maar het is de verbinding met natuurlijke ritmes die duurzame gezondheid biedt.

Deze fysieke krachten van de natuur voorzien ons van de energie en informatie die nodig is om onze biologische processen aan te drijven en ons te synchroniseren met de dagelijkse en seizoenscycli.

Het begin van het leven: Licht als bron van energie

De fotosynthese, uitgevoerd door “chloroplasten,” is een biologisch meesterwerk dat licht, water en CO2 omzet in energie en de basis legt voor de gehele voedselketen. Via dit proces produceerden planten zuurstof en verrijkten ze de oceanen met DHA (docosahexaeenzuur), een essentiële vetzuurverbinding die licht kan omzetten in elektriciteit.

Miljarden jaren geleden bereikte onze zon haar volle kracht, wat zorgde voor sterkere UV-straling die meer zuurstof vrijmaakte uit ozon in de atmosfeer. Hierdoor steeg het zuurstofniveau van minder dan 15% naar 21%, wat de weg vrijmaakte voor het ontstaan en bloeien van complexe diersoorten.

De combinatie van zuurstof en DHA bood nieuwe metabole mogelijkheden zoals oxidatieve fosforylering, een uiterst efficiënte manier om energie op te wekken in vergelijking met glycolyse.

De rol van mitochondriën: De zee in elke cel

De revolutie van mitochondriën gaat verder dan energieproductie: ze brachten de oceaan mee naar binnen. Hoewel dieren het water verlieten, blijft water essentieel voor al het leven.

Mitochondriën bootsten het fotosyntheseproces omgekeerd na door voedsel en zuurstof om te zetten in CO2 en water. Hierdoor konden dieren overal overleven, niet alleen in zee. Ze dragen als het ware de oceaan met zich mee, als water binnen en rondom hun cellen.

Elke hap die je neemt, is eigenlijk geconcentreerd zonlicht (zonder dat je het doorhebt). Dit betekent dat je mitochondriën voedsel en zuurstof omzetten in energie (elektriciteit) en water, waardoor je lichaam kan functioneren en je cellen gehydrateerd blijven. Kortom, je mitochondriën zijn miniatuurfabrieken die zonlicht omzetten in de energie die je leven aandrijft!

Afbeelding: Mitochondriën zijn een organisme in een organisme. Deze bacterie-achtige structuurtjes leven in onze menselijke cellen om het systeem van energie te voorzien (roze op afbeelding).

Licht als fundament van het leven

Gezondheid hangt nauw samen met ons vermogen om licht te gebruiken. Het vormt de basis van materie en energie in het universum en van het leven zoals we dat kennen:

1. Licht creëert materie: Via Einstein’s vergelijking E=MC^2 vormt licht de bouwstenen van alle materie in het universum.

2. Licht voedt het leven: Samen met CO₂ en water vormt licht via fotosynthese de basis van de voedselketen.

Maar licht gaat verder dan alleen deze fundamentele processen. De ware invloed van licht op gezondheid wordt pas duidelijk als je begrijpt wat licht doet zodra het je lichaam binnenkomt.

Een gezond lichaam kan licht vastleggen, opslaan, omzetten, gebruiken en hergebruiken. Hier zijn enkele belangrijke processen waarin licht een centrale rol speelt:

• Fotoreceptoren in het lichaam: In je ogen, huid, darmen en longen vangen lichtgevoelige stoffen (opsins) licht op. Deze sensoren activeren interne processen die zorgen voor de aanmaak van hormonen en neurotransmitters die je metabolisme, slaap/wake-cyclus en regeneratie reguleren.

  

• Water als energieopslag: Licht, vooral infrarood en zichtbaar licht, laadt water in en rond je cellen op, waardoor het een gescheiden elektrische lading creëert die energie opslaat.

  

• DHA (wat bijv in vis zit) zet licht om in elektriciteit: Dit essentiële vetzuur in celmembranen zet licht om in gelijkstroom (DC) elektriciteit en weer terug, wat cruciaal is voor energieoverdracht.

  

• Mitochondriën en lichtconversie: De ademhalingseiwitten in de mitochondriën vangen lichtenergie, zetten het om en stralen het uit als infraroodlicht. Dit infraroodlicht verwarmt en comprimeert water rond deze eiwitten, waardoor hun efficiëntie toeneemt.

Lichtverlies en ziekte

In het dierenrijk raken organismen en organen in de problemen wanneer ze niet goed in staat zijn om licht vast te houden en te gebruiken. Wanneer een cel gestrest is, verliest deze licht, in de vorm van extreem laagfrequente UV-straling (ELF UV), ook wel “biophotonen” genoemd. Hoe meer stress een cel ondervindt, hoe meer licht het verliest.

Oorzaken van lichtverlies kunnen zijn: fysieke schade, toxines, tekorten, infecties, omgevingsstress, emotionele spanning, of zware inspanning. Op zich is lichtemissie niet schadelijk, maar een te snel verlies van licht, zonder voldoende aanvulling, veroorzaakt problemen.

Hoe beter een organisme licht kan vasthouden, omzetten en gebruiken, hoe meer complexiteit en vitaliteit het kan opbouwen. Een belangrijk kenmerk van gezondheid is dus het vermogen van je lichaam om licht efficiënt te oogsten, om te zetten en op te slaan voor toekomstig gebruik.

Licht is meer dan een energiebron; het is de essentie van leven en welzijn. Door je omgeving en gewoontes af te stemmen op licht, kun je je lichaam optimaal ondersteunen.

Maar we zijn steeds verder van onze omgeving gaan afstemmen, waardoor er steeds meer mismatches werden gecreëerd. Opsomming van circadiane mismatches die we hebben gecreëerd

1. Het dragen van kleding

Voorkomt dat zonlicht direct op onze huid valt, waardoor onze “zonnepanelen” minder lichtenergie kunnen verzamelen voor de productie van gelijkstroom (DC elektriciteit) die cruciaal is voor cellulair herstel en energie.

2. Het beheersen van vuur

Door vuur te gebruiken voor warmte en koken, omzeilen we de noodzaak voor ons lichaam om eigen warmte te genereren. Dit verzwakt mitochondriën en vermindert hun thermoplastische aanpassingsvermogen.

3. De uitvinding van wisselstroom (AC elektriciteit)

Introduceerde kunstmatige lichtbronnen en verwarmingssystemen die onze natuurlijke dag- en nachtritmes verstoren.

4. Kunstmatig licht

LED-verlichting en schermen van elektronische apparaten verstoren onze slaap/wake-cyclus door blootstelling aan blauw licht dat de aanmaak van melatonine onderdrukt.

5. Rubberzolen in schoenen

Belemmeren het directe contact met de aarde, waardoor we niet langer kunnen profiteren van de aardingsenergie die helend en energieverhogend werkt.

6. UV-blokkerende maatregelen

Ramen, zonnebrandcrème en zonnebrillen verminderen blootstelling aan natuurlijke UV-stralen die essentieel zijn voor de aanmaak van vitamine D en andere biologische processen.

Als je begrijpt dat onze gezondheid een volledig product is van de frequenties waaraan we ons blootstellen, dan begrijp je wellicht ook dat kunstlicht, met haar onnatuurlijke spectrum, een grote bedreiging is.

7. Transport van seizoensgebonden voedsel

Door het hele jaar door fruit en groenten van over de hele wereld te importeren, eten we voedsel buiten het natuurlijke seizoen, wat circadiane verstoringen veroorzaakt en deuteriumophoping in ons lichaam kan vergroten.

8. Draadloze technologie en EMF-straling

De introductie van draadloze netwerken, smartphones, en 5G creëert constante blootstelling aan niet-natuurlijke elektromagnetische frequenties (EMF), wat biologische processen en circadiane ritmes ernstig kan verstoren.

9. Overmatige afhankelijkheid van technologie

Slimme apparaten, constante connectiviteit, en overmatig schermgebruik verergeren de verstoring van natuurlijke ritmes, sociale connecties, en fysieke activiteit, wat leidt tot een “matrix-achtige” afhankelijkheid van kunstmatige omgevingen.

10. Kapitalistische innovatie boven natuurlijke balans

Industriële vooruitgang en economische belangen hebben geleid tot een vrijwel volledige ontkoppeling van de natuur, waarbij winst en gemak zwaarder wegen dan onze gezondheid en harmonie met de natuurlijke wereld.

Planten zijn ontworpen om 24/7 verbonden te zijn met de aarde. Via hun wortels nemen ze elektronen op uit de grond, en via hun bladeren vangen ze fotonen op van de zon. Dit constante contact – aarding en zonlicht – maakt planten als batterijen die altijd aangesloten zijn. Hierdoor hoeven planten geen voedsel te eten of vet op te slaan zoals wij dat doen.

In plaats daarvan oogsten ze energie direct uit de zon, de aarde en de lucht via het foto-elektrisch effect. Hun chloroplasten, de mitochondriën van planten, zetten licht, water en CO₂ om in suiker via fotosynthese. Omdat ze constant verbonden zijn met hun energiebronnen, slaan ze slechts een minimale hoeveelheid suiker op voor magere tijden – hun volgende “maaltijd” wordt elke ochtend geserveerd als de zon opkomt.

In tegenstelling tot planten zijn mensen ontworpen om losgekoppeld en mobiel te zijn. Onze biologie is aangepast om energie uit meerdere bronnen te halen, deze sporadisch te verkrijgen en op te slaan voor later gebruik in de vorm van vet en spiermassa.

Wij hebben verschillende energiebronnen en strategieën:

1. Tweedehands energie: Door planten te eten halen we energie die zij via fotosynthese hebben verzameld.

2. Derdehands energie: Door dieren te eten die planten hebben gegeten, krijgen we indirect energie uit zonlicht.

3. Eigen opgeslagen energie: We zetten ons opgeslagen vet om in bruikbare energie, vooral in tijden van schaarste.

4. Directe energie-opname: Via aarding en blootstelling aan zonlicht verzamelen we elektronen en lichtenergie.

5. Opladen van onze batterij: Blootstelling aan natuurlijke lichtfrequenties laadt onze biologische batterij op.

De rol van mitochondriën en macronutriënten

Onze mitochondriën spelen een cruciale rol in het omzetten van opgeslagen energie in vet, koolhydraten en eiwitten naar bruikbare energie in de vorm van elektronen, protonen en licht. Macronutriënten fungeren dus als opslagcontainers voor zonne-energie totdat onze mitochondriën die energie vrijmaken.

In tegenstelling tot planten, die volledig afhankelijk zijn van constante verbinding met de natuur via hun chloroplasten, hebben wij energieopslagtanks (vet- en spiermassa), omzettingsmachines (mitochondriën) en mechanismen zoals ketose (vetverbranding). Deze aanpassingen stellen ons in staat om onafhankelijk te leven en te overleven in wisselende omstandigheden van overvloed en schaarste, zowel dagelijks als seizoensgebonden.

Conclusie: Planten blijven altijd aangesloten op hun energiebronnen, terwijl mensen hun eigen opslag- en omzettingssystemen hebben ontwikkeld om mobiel te zijn en energie te benutten waar en wanneer dat nodig is. Onze biologie is ontworpen om flexibel en aanpasbaar te zijn, terwijl we gebruikmaken van de energie die uiteindelijk allemaal afkomstig is van de zon.

Maar het komt er op neer dat wij vele manieren hebben om energie te genereren, echter is dat bij de meeste mensen ‘kapot’. Niet omdat hun lichaam kapot is, maar omdat we de wijsheid beetje uit het oog zijn verloren.

Wijsheid die je hier weer terug gaat vinden!

Dank voor het lezen van deel 2 van de Beginner Serie.

Jorn

Zoals in mijn N=1 #1-blog te lezen was, is dit na de geboorte van mijn eerste kind veranderd. Ik heb last van een interne spanning die ik maar niet kan kwijtraken. In combinatie met slechte slaap, een verbouwing, werkstress, blessures en financiële druk ben ik mezelf de afgelopen twee jaar enorm tegengekomen.

Maar tegenslagen brengen vaak ook kansen. Deze dip bracht me naar de mind. Ik heb meerdere dingen geprobeerd, waaronder een ‘opstelling’ met Romy Nijhuis. Ik heb veel geleerd in de afgelopen 2 jaar. En eigenlijk echt bizar dat ik altijd zo druk bezig was om externs iets te veranderen, zonder naar het interne stuk te kijken. Want waarom lukte het me niet meer met wat ik altijd deed?

Sporten, goed eten, ijsbaden, detoxen, vasten, et cetera. Ik raakte die interne spanning niet meer kwijt. Het maakte me breekbaar en verloren.

Een vriendin vertelde over haar goede ervaringen met de meditaties van Joe Dispenza. Ik had de boeken van Joe Dispenza, maar ook die van Bruce Lipton (De biologie van de overtuiging), al in de boekenkast staan.

Ik besloot er mee aan de slag te gaan en het klikte. We zijn met N=1 vooral op kwantumbiologie gefocust, waardoor dit complexe thema rondom kwantumveldtheorie dit keer wel klikte. Maar ook binnen de community zijn we vooral op het ‘fysieke’ deel gericht en niet op de mind.

Daar ga ik in een ‘Quantum Mind’- serie verandering in brengen, want daar ga ook jij nog veel plezier aan beleven.

Quantum Brein

Het is algemeen aanvaard dat bewustzijn, of meer in het algemeen mentale activiteit, op de een of andere manier samenhangt met het gedrag van het materiële brein. Omdat de kwantumtheorie de meest fundamentele theorie van materie is die momenteel beschikbaar is, is het een legitieme vraag of de kwantumtheorie ons kan helpen bewustzijn te begrijpen en te controleren.

Kwantumtheorie is de natuurkunde van het allerkleinste: atomen, elektronen en lichtdeeltjes. Waar de “gewone” natuurkunde (zoals Newton) goed werkt voor ballen, auto’s en planeten, loop je bij die minuscule schaal tegen gedrag aan dat niet meer past in het idee van harde, vaste deeltjes die altijd een exacte plek en snelheid hebben.

Kwantumtheorie zegt in simpele woorden: op die schaal (van atomen, elektronen, protonen) gedraagt de natuur zich in “pakketjes” (energie komt in discrete stapjes), en wat er gebeurt kun je vaak alleen als kans beschrijven, niet als een zekerheid.

Een bruikbare manier om het te voelen is dit: een elektron is niet als een knikker die door een buis rolt. Het lijkt soms meer op een soort wolk (soort Icloud, waaruit je iets kiest op basis van wat er in je opkomt of waar je op focust) van mogelijkheden. Pas wanneer er een interactie of meting plaatsvindt, krijg je een concreet resultaat.

Je moet het zo zien, iets kan pas werkelijkheid worden als er een ‘observeerder’ is. Iemand moet dus een gedachte hebben, een focus op die gedachte.

Iemand moet ooit gedacht hebben; ‘hoe kunnen we vliegen? Hoe kan een motor op benzine lopen? Hoe kunnen we een gebouw maken van 100 meter hoog? Hoe kunnen we kinderen klaarstomen voor de fabriek? Hoe kunnen we pannenkoeken maken? Kunnen we de melk van de koe drinken?

Iemand moet ooit iets gedacht hebben, voordat het realiteit kon worden. Vervolgens moet je die gedachte energie geven door er op te focussen. Je kunt in je hoofd wel vliegen, maar je moet het vervolgens ook realiteit kunnen maken. Sommige mensen hebben een ingeving/idee/gedachte, maar zeggen dan; ‘ah nee dat kan vast niet’, ‘ach, ik ben niet goed genoeg’ of ‘dat is vast een dom idee’.

Dan kun je dus wel naar die ‘kwantumwolk’ kijken met je idee, maar als er vervolgens geen energie naar toe gaat, dus die focus, dan wordt het geen realiteit. Terwijl het net zo goed wel een realiteit had kunnen worden, als je wel had doorgezet.

Dat wil zeggen ‘de kans dat iets uit het kwantumveld ontstaat, een veld met oneindige mogelijkheden een realiteit wordt , hangt af van de observeerder’. In dit geval ben jij dat, de observeerder met je mind.

Ben jij een hardloper of niet? Is niet een ja of nee vraag, maar jouw perceptie van jouw identiteit.

Laat ik een voorbeeld noemen rondom hardlopen. Vroeger was een marathon lopen iets voor atleten voor gekkies die er ontzettend veel tijd (energie/focus) in stopten om dit te kunnen bereiken. Tegenwoordig zijn het populaire events en krijgen steeds meer mensen het idee dat ze dat kunnen.

In dat geval kun je verschillende dingen doen.

1. Je denkt: ‘hmm dat is gekkenwerk of dat zou ik nooit kunnen’. In dat geval ga je je nooit inschrijven en ook nooit voor trainen. Jouw realiteit blijft dat een marathon lopen onmogelijk is.

2. Je denkt: ‘waarom niet, als al die andere mensen dat kunnen, kan ik dat ook’. Je schrijft je in voor een marathon. Na 3 trainingen denk je ‘waar ben ik aan begonnen, hier heb ik geen zin in’. Jouw realiteit blijft dat hardlopen niks voor jou is.

3. Je denkt: ‘wow leuk, ik ga ook een marathon lopen’. Je schrijft je in, maakt een plan en blijft tijdens je strakke trainingsschema enthousiast en overtuigd dat je die marathon gaat finishen. Jouw realiteit wordt: marathon finisher.

Wat is nou het verschil? Alle 3 observeren dezelfde mogelijkheid: een marathon lopen. Slechts 1 doet het. Het verschil zit in de overtuiging dat jij een marathon gaat finishen.

In de wetenschap zijn er 3 concepten die het proberen te vangen

Er zijn drie basistypen van zulke benaderingen:

(1) bewustzijn is een manifestatie van kwantumprocessen in het brein,

(2) kwantumconcepten worden gebruikt om bewuste mentale activiteit te begrijpen zonder te verwijzen naar hersenactiviteit, en

(3) materie en bewustzijn worden gezien als twee aspecten van één onderliggende werkelijkheid.

Het probleem van hoe geest en materie zich tot elkaar verhouden heeft veel facetten en kan vanuit uiteenlopende vertrekpunten benaderd worden. Historisch gezien waren filosofie en psychologie hierin leidend; later sloten gedragswetenschappen, cognitieve wetenschap en neurowetenschap zich daarbij aan. Daarnaast hebben de fysica van complexe systemen en de kwantumfysica vanaf het begin een stimulerende rol gespeeld in de discussie.

Wat complexiteit betreft is dit duidelijk: de hersenen behoren tot de meest complexe systemen die we kennen. Het onderzoek naar neurale netwerken, hun relatie tot het functioneren van afzonderlijke neuronen en andere belangrijke thema’s profiteert en zal sterk blijven profiteren van benaderingen uit de complexiteitstheorie.

Wat kwantumfysica betreft kan er redelijkerwijs geen twijfel over bestaan dat kwantumgebeurtenissen in de hersenen voorkomen en daar werkzaam zijn, net als elders in de materiële wereld, inclusief biologische systemen.

De kwantumtheorie introduceerde een element van willekeur dat sterk afstak tegen het deterministische (Newton) wereldbeeld dat eraan voorafging, waarin toeval vooral onze onwetendheid uitdrukt over een gedetailleerdere beschrijving (zoals in de statistische mechanica).

Maar is het toeval? Wat als jouw hersenen/hart invloed hebben op dit kwantumveld? Dan doe je wellicht veel onbewust, maar kun je ook bewust invloed uitoefenen op het veld.

In de klassieke benadering zoals Newton, was alles simpel: oorzaak - effect.

Je drukte hier, dan veranderde iets ergens anders. Je drukte tegen de tafel en de tafel verschoof. Je drukte op de rem en je gordel drukte je terug in de stoel. Dus alles was goed te verklaren.

Deze benadering zit voor veel mensen de kwantum potentie in de weg, want je ziet niet direct een oorzaak-gevolg en dus is het niet waar of bestaat het niet.

Maar zoals we inmiddels weten met onze gezondheid, de meeste dingen zien we niet, toch hebben ze de meeste invloed. Zonlicht, kunstlicht, aarden, EMF, magnetisme, trauma, perceptie, informatie in water etc. Terwijl de meeste mensen zich willen richten op sporten, voeding en supplementen, want dit is tastbaar en zichtbaar.

Hocuspocus

Ik snap heel goed, dat het allemaal nog wat vaag klinkt. Dat is het ook als je nieuw bent in dit onderwerp. Dat was ik ook. Daarom moet je me beloven dat je de ‘quantum mind serie’ blijft lezen, totdat het klikt. Wanneer het klikt, heb je een van de krachtigste superpowers die mensen kunnen hebben. Ik ga alleen veel blogs nodig hebben om het te laten klikken voor iedereen, want er zijn zoveel interessante invalshoeken die je leven kunnen veranderen.

Dus hierbij nog een verduidelijking.

Het kwantumveld, of het verenigde veld, is een onzichtbaar veld van energie en informatie (dus hoe zonlicht unieke informatie bevat voor onze cel receptoren of hoe je telefoon via internet communiceert met de andere kant van de wereld).

Je kunt het ook zien als een veld van intelligentie of bewustzijn dat buiten ruimte en tijd bestaat. Daar bestaat niets fysieks of materiaals. Het ligt voorbij alles wat je met je zintuigen kunt waarnemen. Dit verenigde veld van energie en informatie bestuurt alle natuurwetten. Wetenschappers proberen dit proces meetbaar te maken, zodat we het beter kunnen begrijpen, en ze ontdekken voortdurend steeds meer.

Om je een idee te geven hoe dat veld is, stel je voor dat je alle mensen en lichamen op aarde weghaalt, alle dieren en planten en alle fysieke objecten, zowel natuurlijke als door mensen gemaakte. Haal vervolgens alle continenten weg, de oceanen en zelfs de aarde zelf. Stel je dan voor dat je ook alle planeten, manen en sterren in ons zonnestelsel weghaalt, inclusief onze zon. En stel je daarna voor dat je alle andere zonnestelsels in ons sterrenstelsel weghaalt, en daarna alle sterrenstelsels in het universum. Er is geen lucht, en er is zelfs geen licht dat je met je ogen kunt zien. Er is alleen absolute zwartheid, de leegte, het nulpuntsveld.

Het is belangrijk om dat te onthouden, want wanneer jij als bewustzijn in het huidige moment je ontvouwt in het verenigde veld, kun je het onbekende creëren.

Dat betekent dat je je aandacht niet langer richt op iets of iemand materieels in deze driedimensionale realiteit, zoals je lichaam, de mensen in je leven, de spullen die je bezit, de plekken waar je komt, en tijd zelf. Als je dat goed doet, ben je niets anders dan bewustzijn.

Wetenschappers ontdekten dat atomen, de bouwstenen van alles in het fysieke universum, bestaan uit een kern die omringd wordt door een groot veld met één of meer elektronen.

Dat veld is zo groot in verhouding tot de piepkleine elektronen, dat het lijkt alsof het voor 99,999999999999 procent uit lege ruimte bestaat. Maar zoals je net las, is die ruimte niet echt leeg. Ze bestaat uit een enorme hoeveelheid energetische frequenties die samen een onzichtbaar, onderling verbonden veld van informatie vormen. Alles in ons bekende universum, hoe solide het ook lijkt, is dus in werkelijkheid voor 99,999999999999 procent energie of informatie.

In feite bestaat het grootste deel van het universum uit deze ‘lege’ ruimte. Materie is, vergeleken met die immense ruimte waarin niets fysieks is, een verwaarloosbaar klein onderdeel.

Onderzoekers ontdekten al snel dat de elektronen die zich in dat uitgestrekte veld bewegen zich volledig onvoorspelbaar gedragen. Ze lijken niet onderworpen aan dezelfde wetten die materie in ons grotere universum sturen. Ze zijn er op het ene moment, en het volgende moment zijn ze weg, en het is onmogelijk te voorspellen waar en wanneer elektronen zullen verschijnen. Dat komt doordat, zoals de onderzoekers uiteindelijk ontdekten, elektronen gelijktijdig bestaan in een oneindig aantal mogelijkheden of waarschijnlijkheden. Onthoud deze goed, want deze oneindig aantal mogelijkheden gaat je veel brengen in je leven.

Pas wanneer een waarnemer zijn of haar aandacht richt en op zoek gaat naar een materieel ‘ding’, klapt het onzichtbare veld van energie en informatie in tot een deeltje dat we kennen als het elektron (dus de observeerder waar ik het eerder over had).

Dat heet het instorten van de golffunctie, of een kwantumgebeurtenis. Maar zodra de waarnemer wegkijkt, het elektron niet langer observeert en zijn of haar gedachten van de subatomaire materie afhaalt, verdwijnt het weer terug in energie.

Met andere woorden: dat deeltje fysieke materie, het elektron, kan pas bestaan wanneer we het waarnemen, wanneer we het onze aandacht geven. En op het moment dat we onze aandacht er niet meer op richten, verandert het weer in energie, specifieker in een energetische frequentie die wetenschappers een golf noemen, en in mogelijkheid.

Op die manier zijn geest en materie in het kwantum met elkaar verbonden. En terzijde: net zoals wij als subjectief bewustzijn het elektron als het ware in vorm observeren, is er ook een objectief universeel bewustzijn dat voortdurend ons en onze driedimensionale realiteit in orde en vorm observeert.

Wat dat voor jou betekent is dit. Als je je leven elke dag vanuit hetzelfde niveau van geest bekijkt, en je een toekomst verwacht op basis van je verleden, dan laat je oneindige velden van energie steeds instorten in dezelfde informatiepatronen die jij ‘jouw leven’ noemt.

Laat Joe Dispenza dit stukje uitleggen:

Je hart en hersenen zijn leidend

De vraag hoe je met je hart of gedachten invloed kunt uitoefenen op iets dat zo fundamenteel is als atomaire interacties of kwantumprocessen, lijkt in eerste instantie magisch of spiritueel, maar zodra je dit vanuit kwantumbiologie en veldtheorie bekijkt, blijkt het niet alleen plausibel, maar zelfs essentieel.

Iets wat je de hele dag door doet, maar 99% onbewust. Misschien wel 100%, omdat veel mensen nooit zullen ontdekken waar hun brein en hart toe in staat zijn.

In Dispenza’s model is het hart niet alleen een pomp, maar een soort “zendstation”. Het brein levert de richting, het hart levert de lading. Hij zegt het vaak zo: een heldere intentie is de elektrische component, een verhoogde emotie is de magnetische component.

Als je die twee tegelijk kunt vasthouden, ontstaat er een coherent signaal dat niet alleen je biologie verandert, maar je ook laat “afstemmen” op wat hij het kwantumveld of het verenigde veld noemt.

Als je je aandacht van je lichaam afhaalt, word je geen lichaam, en heb je geen toegang meer tot, of behoefte aan, je zintuigen. Als je je aandacht afhaalt van de mensen in je leven, word je niemand, en heb je geen identiteit meer als ouder, partner, broer of zus, vriend, of zelfs als lid van een beroep, een religieuze groep, een politieke partij of een nationaliteit.

Je hebt geen ras, geen gender, geen seksuele oriëntatie en geen leeftijd. Als je je aandacht afhaalt van objecten en plekken in de fysieke omgeving, ben je in geen ding en nergens. En als je je aandacht afhaalt van lineaire tijd, met een verleden en een toekomst, dan ben je in geen tijd. Dan ben je in het huidige moment, waarin alle mogelijkheden in het kwantumveld bestaan.

Omdat je je niet langer identificeert met of verbonden bent aan de fysieke wereld, probeer je materie niet langer met materie te beïnvloeden. Je bent voorbij materie, en voorbij de manier waarop je jezelf identificeert als een lichaam in ruimte en tijd. In een heel reële zin ben je in de immense zwartheid van het verenigde veld, waar niets materieels bestaat.

Op het moment dat dat gebeurt, ontvouw je je aandacht en energie in een onbekend veld voorbij materie, waar alle mogelijkheden bestaan, een veld dat uitsluitend bestaat uit onzichtbare frequenties die informatie of bewustzijn dragen.

En net zoals de kwantumwetenschappers hun aandacht van het elektron afhaalden en ontdekten dat het terugviel in energie en mogelijkheid, zo zou ook jouw leven in mogelijkheid moeten veranderen als je je aandacht van je leven afhaalt, of voorbij de herinnering aan je leven komt.

Want als je je focust op het bekende, krijg je het bekende. Als je je focust op het onbekende, creëer je een mogelijkheid. Hoe langer je als bewustzijn in dat veld van oneindige mogelijkheden kunt blijven, terwijl je je ervan bewust bent dat je bewust bent in deze eindeloze zwarte ruimte, zonder je aandacht te richten op je lichaam, op dingen, of op mensen, plekken en tijd, hoe langer je je energie in het onbekende investeert, hoe meer je een nieuwe ervaring of nieuwe mogelijkheden in je leven gaat creëren. Dat is de wet.

Ik hoop dat ik hiermee een klein vonkje heb weten te ontbranden. Zoals gezegd is het complexe materie, maar ik ga het in deze serie echt behapbaar maken!

Stay with me.

Jorn

De onredelijke, semi-agressieve fanatici zijn niet degenen die ervoor kiezen om niet te vaccineren. De fanatici zijn degenen die vinden dat iedereen verplicht moet worden gevaccineerd, of men dat nu wil of niet. En eigenlijk kun je er dan ook vanuit gaan dat ze heel weinig tijd hebben geïnvesteerd in dit topic.

Niet alleen ouders, maar ook artsen en andere online gezondheidsprofessionals die een bijna religieuze overtuiging in vaccins hebben, reageren op een agressieve manier vanuit het idee dat ‘als je niet prikt, hun geprikte kind in gevaar brengt’. Vanuit die emotie snap ik de reactie heel goed, maar is dat gebaseerd op aangeleerde propaganda of is dat echt zo? Ze zijn vaak ongevoelig voor rede of data, zelfs als die data rechtstreeks van hun opdrachtgever komt.

Ze schrijven aan vaccins eigenschappen toe die simpelweg niet bestaan, overdrijven de voordelen en weigeren officiële overheidscijfers te accepteren die aantonen dat veel van hun kernovertuigingen onjuist zijn. Maar het klinkt vaak vooral alsof ze een ingestudeerd riedeltje napraten.

Worden hun ideeën uitgedaagd? Dan worden ze boos en eisen in plaats daarvan dat iedereen hun geloof moet overnemen. Wie weigert, moet rechten kwijtraken (zoals tijdens corona of bij de kinderopvang) of zelfs gedwongen worden om de injecties te nemen. Deze emoties in de samenleving werden natuurlijk haarfijn blootgelegd tijdens de Corona pandemie.

De zogenoemde ‘antivaxxers’ die ik spreek en dat zijn inmiddels duizenden in mijn community/DM, zijn vaak opvallend goed geïnformeerd. Ze kennen de oorspronkelijke studies, boeken en kunnen daar rustig en rationeel over praten. Zelfs als hun kind duidelijk vaccinatieschade heeft opgelopen, waar ze totaal niet in gehoord worden.

Ik heb het reageren op mijn posts door niet-volgers moeten uitzetten, omdat het bij de andere groep het er totaal anders aan toe gaat. En ook zeker bij professionals. Wordt hun standpunt over vaccins ter discussie gesteld, dan worden ze emotioneel over de producten zelf. Dit begon uiteraard in 2020 toen het heel duidelijk werd dat je een heel groot risico/experiment aan het lopen was door mee te gaan in de MRNA hype op basis van valse beloftes en niet-bestaande veiligheidsclaims.

Ze missen vaak basiskennis van de literatuur en herkauwen ingestudeerde antwoorden en mantra’s die ze nooit zelf hebben geverifieerd. Worden die mantra’s met bewijs uitgedaagd, dan leidt dat tot cognitieve dissonantie en meestal tot boosheid, niet tot een logisch weerwoord. In 2020 zo overduidelijk, omdat die literatuur en veiligheid er helemaal niet was, maar wel zo werd verkocht door overheden en media.

Vaak vragen ze om bewijs, bewijs die ze zelf nog nooit gevraagd hebben voor hun eigen overtuigingen (dan hadden ze nooit een mrna prik gehaald), maar als je wel met bewijzen aankomt, komt standaard het antwoord: ‘Ja, nee maar er is altijd wel wat aan te merken op een onderzoek en als het onderzoek echt goed was geweest, had de overheid het wel overgenomen en zou het wel in de krant staan’.

Vaccin fabrikanten zijn in de VS wettelijk niet aansprakelijk voor schade veroorzaakt door hun product, als enige product categorie in de wereld. Als jij klachten of schade oploopt in NL na het nemen van een vaccin, moet jij aantonen dat het daadwerkelijk door het vaccin komt, maar dit kun je nooit bewijzen in de rechtszaal tenzij je ter plekke neervalt bij het ontvangen van een vaccin.

Vaccinologen en doktoren zullen altijd zeggen dat het feitelijk onmogelijk is om vast te stellen dat een vaccin een geclaimde ernstige schade veroorzaakt door mechanistische studies te eisen waarvan ze weten dat niemand ze zal uitvoeren. Dit onderzoek moet dan gefinancierd worden door Farma, overheid of een universiteit die in eerste instantie jouw veiligheid hebben gegarandeerd. Dus zo’n studie zal er niet komen. Jij denkt dat je alleen bent en taait ook snel af of hebt de financiele middelen niet om tegen deze partijen te procederen. Maar hier later meer over.

Je ziet nu ontelbaar veel aanwijzingen dat het Covid vaccinatie met veel bijwerkingen komt, maar zelfs 5 jaar later worden die vaccins nog ‘verkocht’ als volledig veilig, effectief en zogenaamd gesteund door talloze veiligheidsonderzoeken.

Hun overtuigingen blijven overeind, zelfs bij helder en ondubbelzinnig bewijs van het tegendeel. Daarom doet het onderwerpen me vaak denken aan andere onderwerpen die veel emoties oproepen zoals dieet (vegans/carnivoor), geloof of onderwijs.

De keuze om wel of niet te vaccineren is een van de belangrijkste medische beslissingen die ik als verse ouder heb moeten nemen. En als de corona tijd mij iets heeft geleerd: als iedereen het doet, als er veel emotionele manipulatie gebruikt wordt, weinig transparantie en je er nauwelijks vraagtekens bij mag hebben…. dan is dat een onderwerp die wat meer aandacht verdient.

Die keuze zou nooit op dogma of emotie gebaseerd mogen zijn, maar op bewijs en logica. Tijdens Corona heb ik gezien dat je eerlijke, feitelijke, op bewijs gebaseerde informatie niet kunt verwachten van politici, media, corporaties of mensen die veel belangen hebben in het web van het product. Daarom heb ik de afgelopen jaren ontelbaar veel tijd gespendeerd in dit onderwerp.

Ik weet nog dat wij heel veel tijd kwijt waren aan de voorbereiding. Het beste autostoeltje, de beste kinderwagen, beste voeding, de aankleding van de kinderkamer en ik weet het allemaal niet wat nog meer op ons bordje kwam.

Maar je hebt minimaal die 9 maanden voorbereiding wel nodig om je te verdiepen in het onderwerp van vaccinaties. Omdat ‘iedereen het maar gewoon doet’ is geen goede reden om je gezonde, perfecte baby te injecteren met allerlei lichaams onbekende stoffen.

Ik ga een lange vaccinatie blog serie maken. Dit is nummer 1 en er kunnen mogelijk wel honderden volgen. Ik ga proberen beetje logische volgorde aan te houden. Hoe ik het heb aangepakt, waarom, hoe, wat, waar etc.

Je zal dan nog steeds zelf wat moeite moeten doen, maar ik hoop in ieder geval dat ik je een inkijkje kan geven in informatie die je niet zomaar via Google of de TV krijgt.

Aansprakelijkheid fabrikanten

De aansprakelijkheid ligt in Verenigde Staten wat anders dan in Europa, maar het uiteindelijke mechanisme werkt hetzelfde. Ook omdat wij meevaren op richtlijnen en data vanuit de Verenigde Staten en WHO.

Laten we beginnen in VS.

In die periode van 1960 en 1980 werden in de VS steeds meer rechtszaken aangespannen tegen vaccinproducenten, met name rond het DTP-vaccin (difterie, tetanus, pertussis). Ouders van kinderen die gezondheidsproblemen ontwikkelden na vaccinatie stelden de fabrikanten aansprakelijk voor letselschade. In een aantal gevallen werden grote schadevergoedingen toegekend.

Door de toenemende juridische risico’s, stijgende verzekeringspremies, en onvoorspelbare uitspraken van rechtbanken, trokken veel vaccinproducenten zich (gedeeltelijk of geheel) terug uit de vaccinmarkt.

Vooral voor het DTP-vaccin bleef uiteindelijk in de VS slechts één producent over, namelijk Lederle Laboratories. De Amerikaanse overheid vreesde toen voor een publieke gezondheidscrisis, als de levering van essentiële vaccins zou instorten.

Om deze dreiging af te wenden, nam het Amerikaanse Congres in 1986 de National Childhood Vaccine Injury Act aan. Die wet:

• Schiep een speciaal compensatieprogramma voor vaccinatieschade (het Vaccine Injury Compensation Program, VICP).

• Schermde vaccinproducenten af van directe civiele aansprakelijkheid, zodat ze niet voortdurend voor de rechter gedaagd konden worden.

• Werd bedoeld als compromis: ouders konden via een speciaal fonds toch compensatie krijgen, maar fabrikanten bleven bereid vaccins te produceren.

Dit lijkt in eerste instantie een logische wet als je inderdaad gelooft dat te weinig vaccins de publieke gezondheid in gevaar brengt. Maar dit kwam automatisch met gevolgen die ook direct de volksgezondheid in gevaar brengt.

Publieke bedrijven proberen winst te maximaliseren voor hun aandeelhouders. Winstmaximalisatie gaat doorgaans hand in hand met het waarborgen van de veiligheid van producten. Dit betekent dat de drang van een bedrijf om winst te maximaliseren meestal innovatie aanjaagt en de introductie van onveilige producten die financiële schade kunnen veroorzaken voorkomt.

Deze unieke financiële immuniteit, die geen enkel ander product geniet, maakt het in het financieel belang van het bedrijf om zijn vaccins met zo min mogelijk veiligheidsonderzoek goedgekeurd te krijgen, want hoe minder bijwerkingen je zelf gaat vinden vóór de goedkeuring, hoe meer je kunt leunen op dat aangedragen bijwerkingen door ouders niet door het vaccin kan komen. Want het is immers niet aangetoond en daardoor is er geen zaak.

Hoe minder je tijdens ‘trials’ vindt, des te meer zorg professionals kunnen leunen op de eindeloze geruststellingen dat deze producten, geïnjecteerd in gezonde baby’s, veilig zijn, want er is immers niks gevonden in de trials. Als jij dan iets krijgt, is het aan jou om te bewijzen of dat door het vaccin komt. Een vrijwel onmogelijke taak. Ook omdat je financieel niet opgewassen bent tegen de diepe zakken van Pharma en overheden om tegen te procederen.

Maar waar is die veiligheid op gebaseerd?

In eerste instantie ga je er van uit dat een miljard kinderen jou voor zijn gegaan en het dus wel veilig moet zijn. Maar 1: de trials voor kinder vaccinaties waren altijd bijzonder kort en 2: het registreren van bijwerkingen bij Vaers of Lareb is ‘vrijwillig’.

Dat wil zeggen dat je huisarts eerst moet erkennen dat het inderdaad door het vaccin komt. Dit gebeurt vrijwel nooit. Hierdoor krijg je een heel oneerlijk beeld van bijwerkingen statistieken.

Dit eerste werd duidelijk in 2018. Een ondervraging van Vaccin Godfather dr. Stanley Plotkin. Ik heb een fragment uit het urenlange proces gehaald.

Het gaat in de onderstaande video om een juridisch verhoor onder ede (deposition) van Dr. Stanley Plotkin, gehouden als onderdeel van een voogdijzaak in Michigan, waarin de ouders verdeeld waren over het wel of niet vaccineren van hun kind.

Wie is Stanley Plotkin?

Dr. Stanley Plotkin is een zeer invloedrijke figuur in de wereld van de vaccinologie. Hij ontwikkelde onder andere het rubellavaccin en is auteur van het standaardwerk Plotkin’s Vaccines, dat wereldwijd wordt beschouwd als het belangrijkste naslagwerk op dit gebied. Hij wordt vaak genoemd als een van de grondleggers van het moderne vaccinatieprogramma, en is door o.a. Bill Gates omschreven als “de laatste levende reus in de vaccinologie.”

Wat gebeurde er in de deposition?

De deposition werd uitgevoerd door Aaron Siri. Tijdens het urenlange verhoor, dat volledig is vastgelegd op video en openbaar toegankelijk is op Youtube, werd Plotkin ondervraagd over:

• Het ontbreken van placebo-gecontroleerde studies bij kindervaccins;

• Gebrek aan langetermijnveiligheidsstudies;

• Gebruik van foetaal weefsel in vaccinontwikkeling;

• Politieke en financiële verwevenheid tussen volksgezondheidsinstanties en farmaceutische bedrijven;

• De manier waarop bijwerkingen worden geëvalueerd en geclassificeerd;

• Ethiek rond experimenten bij kwetsbare groepen (zoals weeskinderen, psychiatrische patiënten, ontwikkelingslanden).

Plotkin moest onder ede erkennen dat kindervaccins niet zijn getest met echte placebo’s, dat er geen enkelvoudige veiligheidstest is voor het volledige vaccinschema, en dat hij zelf meewerkte aan vaccintests op geestelijk gehandicapten en weeskinderen in het verleden. Ook gaf hij toe dat het gebruik van geaborteerde foetussen deel uitmaakte van vaccinontwikkeling.

Tot grote verbazing van de advocaat, kon Plotkin geen een van de aantijgingen ontkrachten of verweren.

Waarom is dit belangrijk?

Hoewel de context een familiekwestie was, wordt de deposition gezien als een zeldzaam moment waarop een topexpert in vaccinologie publiekelijk en onder ede tot uitspraken werd gedwongen die normaal zelden openlijk worden besproken.

Na de deposition kreeg dr Plotkin nog de kans om terug te komen met bewijzen, maar in plaats daarvan heeft hij geprobeerd om deze beelden offline te houden.

In een recente hoorzitting in een Amerikaanse senaat, ontleed dezelfde advocaat de aangeleverde 661 onderzoeken waaruit zou blijken dat kindervaccins zijn getest met een zogenoemde ‘placebo controlled vaccine trial’.

Het lijkt er vooral op dat ze hebben geprobeerd om zoveel mogelijk documenten aan te leveren, die toch niet bekeken zouden worden. Sterker nog, ze zeggen dat ze het zelf niet eens bekeken hebben. In een tijd van kunstmatige intelligentie werkt die tactiek niet meer.

Hoe gaat dat in Nederland/Europa?

Binnen de Europese Unie vallen producenten van vaccins onder de Productaansprakelijkheidsrichtlijn (85/374/EEG). Deze richtlijn stelt dat een producent aansprakelijk is voor schade veroorzaakt door een gebrekkig product, zonder dat de benadeelde hoeft aan te tonen dat er sprake is van nalatigheid of opzet. Het enige dat bewezen moet worden is:

1. Dat het product gebrekkig was (niet de veiligheid bood die men mocht verwachten);

2. Dat er schade is;

3. Dat er een causaal verband is tussen die schade en het product.

Dit geldt voor alle producten, dus ook voor geneesmiddelen en vaccins.

Er moet sprake zijn van lichamelijke schade of overlijden, zoals opgenomen in de richtlijn. Dat lijkt eenvoudig, maar is vaak lastig, omdat schade bij vaccins:

• Meestal niet direct optreedt (denk aan neurologische gevolgen, auto-immuunreacties, wiegendood).

• Soms vaag of multifactorieel is.

• Door artsen vaak niet wordt gerapporteerd als vaccinatie-gerelateerd, wat bewijs verzwakt.

Je moet dus:

• Medische dossiers verzamelen die objectieve schade vastleggen;

• Eventueel expertgetuigen (artsen, specialisten) inzetten die een oordeel geven over de aard en ernst van de schade.

Je hebt dus een arts nodig, die waarschijnlijk de vaccinaties heeft aangeraden, om je te helpen. Hoe groot is de kans dat een arts daar aan mee gaat werken en zichzelf min of meer schuldig maakt aan de geleden schade?

Daarnaast moet je bewijzen dat er een causaal verband is, maar dat is vrijwel niet mogelijk bij mensen.

In tegenstelling tot een ongeval of een product dat fysiek kapot is, is causaliteit bij vaccins zeer moeilijk te bewijzen, want:

• Het gaat vaak om bijwerkingen die ook bij niet-gevaccineerden kunnen voorkomen.

• Er kunnen in de tussentijd nog ontelbaar veel factoren een rol hebben gespeeld. Misschien was je al ziek? Misschien heb je iets verkeerd gegeten? Misschien heb je het wel van een ander medicijn gekregen? Misschien ben je wel op je hoofd gevallen? Misschien ben je wel met iets anders vergiftigd? Je kan ontelbaar veel elementen er tegen in gooien ‘die mogelijk ook zouden kunnen’. Stel je krijgt na 3 dagen pas ergens last van, bewijs maar eens dat je in die andere 2 dagen niks geks hebt gedaan.

• Misschien had je een genetische afwijking of al iets onder de leden waar je niet van op de hoogte was.

• Er is vaak geen biomarker of test die zegt: “Dit komt door het vaccin”;

• Producenten, overheden en artsen beroepen zich vaak op “toeval”, of op het ontbreken van “wetenschappelijk bewijs”.

Mexicaanse Griep

Tijdens de pandemie van de Mexicaanse griep in 2009–2010 werd het vaccin Pandemrix (van GlaxoSmithKline) grootschalig ingezet, ook in Nederland. Kort daarna kwamen uit met name Scandinavië (Finland en Zweden) meldingen van een ongebruikelijk aantal gevallen van narcolepsie bij jongeren die dat vaccin hadden gekregen.

Ook in Nederland werden gevallen van narcolepsie na vaccinatie met Pandemrix gemeld. Uiteindelijk werd erkend dat er een waarschijnlijk causaal verband was tussen Pandemrix en narcolepsie.

Uiteindelijk heeft een kleine groep mensen een kleine financiële tegemoetkoming gekregen, omdat er in heel Europa veel gevallen ontstonden en ze uit een soort ‘coulance’ toch wat gegeven hebben, maar wel pas na 13/14 jaar!

Maar ook hier verschuilt de overheid zich achter de niet te bewijzen ‘causaal verband’. En verzweeg de farmaceut de ernstige bijwerkingen en zelfs de tientallen overlijdensgevallen. Zelfs bij de Mexicaanse Griep, waar kinderen bovendien niet zoveel voor te duchten hadden, werd het voor het grote publiek openlijk duidelijk hoe de gang van zaken is. Dit was niet een eenmalige ‘incident’. Dit is structureel.

Misschien ken je Ab Oosterhuis nog? Bijna dagelijks op TV tijdens de corona pandemie. Hij stond te juichen toen de eerste positieve ‘besmetting’ in NL bekend werd. De whiskey kwam op tafel om de grote bestelling aan vaccins te vieren. Dit zie je in het VPRO programma Tegenlicht.

VPRO Tegenlicht | NPO Start

Dat jij als ouder met een beschadigd kind zit, maakt uiteindelijk niet uit. Zij verdienen er goed aan, zijn niet aansprakelijk te stellen en mogen jaren later nog steeds angst aanwakkeren op de TV. Ab werd overal uitgenodigd als ‘expert’, maar had ondertussen erg veel belang bij de promotie en verkoop van vaccinaties. Met bovendien een behoorlijk ‘biased’ mening.

Kinderen hadden niks te vrezen van Corona en er was geen enkel bewijs dat de vaccins ‘verspreiding’ zouden stoppen. Toch wilde Ab maar al te graag dat kinderen gevaccineerd zouden worden. Met een soort minachtende ‘waarom niet, ze worden geprikt tegen van alles, dan kan dit er ook nog wel bij’.

Nu jaren later zijn er talloze studies naar buiten gekomen dat de bijwerkingen veel erger waren dan corona, voor kinderen. Zoals schade aan het hart.

Moraal van het verhaal van mijn eerste blog

De verantwoordelijkheid en de gevolgen van zoiets ingrijpends als iets in het bloed injecteren (direct voorbij aan alle beschermingsmechanismes van het lichaam) van je baby/kind ligt bij jou. Je staat er alleen voor. Niemand neemt je serieus. Je kan niemand aansprakelijk stellen. De onmogelijke bewijslast ligt bij jou. En het is onherroepelijk vastgesteld dat overheid, farma en media in hetzelfde bed slapen.

Ondanks dat er miljarden vaccins zijn gebruikt, zijn de veiligheidsrapporten er niet, naar wens aangepast en/of zeer matig en kort uitgevoerd. Registratie van bijwerkingen is er vrijwel niet. Daar in een andere blog meer over.

Het is dus super belangrijk dat je goed geïnformeerd keuzes maakt op basis van onafhankelijke bronnen en niet op basis van een religie, ideologie of emotionele manipulatie.

Waarom het zo moeilijk is om oorzakelijkheid aan te tonen

1. Klinische trials zijn ontworpen om veiligheid op korte termijn te beoordelen

In een trial worden mensen kort gevolgd, vaak te weinig om zeldzame, complexe of vertraagde bijwerkingen te zien. Een trial is meestal niet groot genoeg om kleine risico’s te detecteren. Als iets pas op lange termijn zichtbaar wordt, zie je het daar niet.

Dit sluit aan bij wat je in de realiteit vaka ziet: biologische schade ontstaat vaak niet plotseling, maar door verstoring van ritmes, redox en lichtsignalen die pas veel later tot ziekte leiden.

2. Na marktintroductie kun je alleen retrospectief werken

Wanneer een middel is goedgekeurd, mag je achteraf alleen epidemiologische studies doen. Die vergelijken groepen mensen met elkaar, maar:

– Je kunt nooit perfect corrigeren voor alle andere factoren.

– Je hangt altijd af van registratiesystemen waar onderrapportage bijna ingebakken is.

– Je kunt correlaties zien, maar geen harde causaliteit.

Dus in principe kunnen retrospectieve studies per definitie geen causatie bewijzen.

3. Wanneer je teruggrijpt op de klinische trials, zeggen autoriteiten dat trials daar niet voor bedoeld waren

“Dan moeten we naar de pre-licentie trials kijken.”

Maar dan komt het volgende antwoord:

“Die trials waren niet krachtig genoeg om dit te detecteren.”

Hier ontstaat de vrijheid van fabrikanten:

Je schuift tussen twee systemen, en beide zeggen dat het bewijs onvoldoende is, maar om verschillende redenen.

4. Regelgeving is zo ontworpen dat de bewijslast bijna niet te leveren is

Causatie wordt in farmaland bijna uitsluitend erkend wanneer een effect:

– in de trial voorkwam,

– reproduceerbaar is,

– mechanistisch bewezen is,

– en niet verklaard kan worden door andere factoren.

Dit is een bijna onhaalbare drempel, omdat schade niet iets is als ‘een gebroken been’, maar wel op 1000 verschillende manier kan uiten in onze complexe biologie.

Biologie werkt niet lineair. Kleine verstoringen in licht, ritme, membranen en redox kunnen maanden of jaren later pas tot zichtbaar ziektegedrag leiden. Klassieke studies detecteren deze dynamiek überhaupt niet.

5. Individuele gevallen worden niet gezien als bewijs

Zelfs als artsen patronen herkennen, worden case reports door regelgevers expliciet beschouwd als hypothesevormend, niet als bewijs. Dus je mag ermee wijzen, maar je mag er geen conclusies uit trekken.

6. Het systeem erkent alleen risico’s die passen in vooraf gedefinieerde categorieën

Als het mechanisme nog niet formeel erkend is, wordt het niet als plausibel beschouwd.

Dat sluit slecht aan bij domeinen als:

– circadiane schade

– mitochondriale disfunctie

– verstoring van POMC

– immunologische ontregeling

Dit zijn geen categorieën waarin geneesmiddelenautoriteiten op dit moment risico’s classificeren.

In essentie

Trials kunnen het niet aantonen omdat ze te klein of te kort zijn.

Achteraf kun je het niet aantonen omdat je alleen correlaties ziet, geen oorzaken.

En mechanistisch bewijs wordt soms pas jaren later erkend, maar wordt vrijwel nooit uitgevoerd

Daarmee ontstaat een situatie waarin het vrijwel onmogelijk wordt om officieel te bewijzen dat een oorzaak-gevolg-relatie bestaat, zelfs wanneer het in de praktijk, biologisch, en klinisch overtuigend is.

Het probleem is dus niet alleen ontkenning, maar vooral het ontwerp van het wetenschappelijke en regulatoire systeem om het geloof van vaccinatie en het winstbejag in stand te houden.

Dit lijkt misschien een onbelangrijk gegeven, maar het vormt in werkelijkheid een belangrijk keerpunt voor de mensheid. Het laat namelijk zien dat chronische ziekten modern geneeskunde nu definitief hebben ingehaald in het vermogen om je in leven te houden als je ziek bent.

Met andere woorden, beide krachten nemen toe:

1. De kracht van chronische ziekten om gezondheid en levens te vernietigen.

2. De tools en technologieën van de moderne geneeskunde om je weer gezond te maken.

Hoewel meer mensen stappen ondernemen om ziekten te voorkomen en moderne geneeskunde beter wordt in het bestrijden van ziekten zodra ze zich voordoen, blijven chronische ziekten toch de overhand houden. Sterker nog, moderne geneeskunde wordt elke dag slimmer en beter. Dat vergeten we vaak. Maar de gezondheidsbedreigingen groeien sneller in omvang en ernst, waardoor het lijkt alsof de gezondheidszorg steeds slechter wordt.

Raad eens? Daar is een reden voor.

Zelfs als je sportief bent en bewust bezig bent met voeding en supplementen, is dat in onze huidige leefomgeving niet langer voldoende.

De krachten van de biofysica die ziektes en disfuncties in je leven doen ontstaan, werken ook in de omgekeerde richting: ze kunnen deze ongedaan maken. Hoe slopend en onherstelbaar bepaalde aandoeningen ook lijken, de fysica van de mitochondriën en de ritmes van het lichaam bieden antwoorden waar de reguliere geneeskunde vaak slechts halfslachtige excuses heeft die je onwetend en afhankelijk houden.

Maak je klaar voor een fascinerende reis vol ontdekkingen naar de uiterste grenzen van ons begrip van de fysica van het leven. Deze inzichten zullen voorgoed veranderen hoe je kijkt naar gezondheid en ziekte.

Maar één ding is zeker: Je kunt nooit volledig gezond worden als je in dezelfde leefomgeving blijft die je ziek heeft gemaakt.

Deze zin wil ik nog even benadrukken. Vroeger werd alles bijna op onze genen geschoven of domweg pech, maar in de meeste gevallen is er niks mis met je genen of met jou. Je bent niet kapot, maar onze leefomgeving in Nederland is dusdanig een andere kant dan onze biologie opgelopen. Dus in de meeste gevallen kun je zowel je interne als externe problemen oplossen door wat aanpassingen te maken.

Wat is biofysica?

De wetenschap achter het leven: Hoe moleculen, cellen en krachten zoals licht, elektriciteit en water samenwerken om onze biologie en gezondheid te ondersteunen

Biophysica is belangrijker voor je gezondheid dan voeding, beweging, genen, gifstoffen, het microbioom of een lekkende darm. Gezondheid en ziekte worden gebouwd op de krachten van de natuurkunde die je mitochondriën en bioritmes aansturen: licht, water en magnetisme.

Het zijn deze krachten die je biologie vormgeven, niet secundaire invloeden zoals voeding, detoxes en darmgezondheid, hoewel dat natuurlijk hét onderwerp op social media is.

Om het simpel te zeggen: biophysica is de baas die de regie heeft over al je biologische processen. De andere factoren, voeding, supplementen en zelfs beweging, zijn slechts assistenten die instructies volgen van deze baas.

Begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met het volgen van je favoriete dieet, het optimaliseren van je lichaam in de gym, trainen alsof je je voorbereidt op een marathon, of elke ochtend een handvol supplementen naar binnen werkt omdat je je daar goed bij voelt.

Maar als je probeert volledig gezond te worden door alleen dingen toe te voegen aan je routine, terwijl de echte oorzaak van je problemen ongestoord je gezondheid blijft ondermijnen, houd je jezelf voor de gek met halve oplossingen.

Wij gaan met N=1 aan de kern werken, niet aan de oppervlakkige details.

Traditioneel geloven we dat de chemische stoffen (biochemie) in ons lichaam, zoals macronutriënten, micronutriënten, hormonen en neurotransmitters, de belangrijkste drijvende krachten achter onze gezondheid en levensduur zijn.

Een disbalans in deze stoffen wordt vaak gezien als de oorzaak van ziekte of disfunctie.

Maar de werkelijkheid is verrassend anders: biochemie is ondergeschikt aan de foto-elektriciteit die leven geeft aan zowel planten als dieren. Onze biochemische processen worden aangestuurd door het licht en de elektromagnetische omgeving om ons heen én in ons lichaam. Meer dan je misschien verwacht, bepalen zichtbare en onzichtbare lichtfrequenties, water en magnetisme hoe onze biologie functioneert.

Alles wat in ons lichaam gebeurt op biochemisch niveau, begint met een elektromagnetische impuls. Signaalmoleculen, stofwisseling, cognitieve functies, slaap en veroudering, ze worden allemaal beïnvloed door de krachten van licht, water, magnetisme en elektromagnetische frequenties, zowel positief als negatief. Biochemische stoffen zijn slechts passagiers, terwijl foto-elektrische processen (elektronen, protonen en fotonen) de echte bestuurders zijn.

Een perfect voorbeeld hiervan is de productie van ATP, de energiebron van onze cellen. ATP wordt geproduceerd via een elektronentransportketen, niet via een transportketen van eiwitten, koolhydraten of vetten. Op Instagram wordt vaak gesproken over calorieën als ‘energie eenheid’, wat aangeduid kan worden met een getal. Alsof er geen verschil is.

Hoewel voedsel belangrijk is, moeten we beseffen dat biochemie uiteindelijk wordt aangedreven door elektronen, protonen en fotonen en niet rechtstreeks door macronutriënten zoals eiwitten, vetten en koolhydraten, zoals ons vaak wordt verteld.

De sleutel tot een optimale gezondheid ligt niet alleen in wat we eten, maar in hoe we onze omgeving afstemmen op de fundamentele krachten die ons lichaam aansturen: licht, water en elektromagnetisme.

Hier zijn enkele fascinerende manieren waarop het ‘onzichtbare’ leven om ons heen vormgeeft:

• Fotosynthese: Planten vangen de fotonische energie van de zon op en zetten deze om in suiker en zuurstof, die de hele voedselketen voeden.

• Elektronentransportketen: Onze mitochondriën winnen elektronen, protonen en fotonen uit voedsel om onze biologie van energie te voorzien.

• UV- en infraroodlicht: UV- en infraroodlicht sturen herstel- en regeneratieprocessen aan via receptoren in de ogen, huid, darmen en vetweefsel.

• Blauw licht maakt je wakker: Blauw licht activeert de productie van hormonen en triggert de stressrespons, wat je alertheid en stressniveau reguleert. Daarom heeft kunstlicht zoals binnenverlichting en schermen meer invloed op je gezondheid dan je denkt.

• De vierde fase van water: Water gedraagt zich als een batterij door zichzelf te herstructureren in positieve H’s en negatieve O’s. Dit creëert een elektrisch verschil dat cellen gebruiken om werk te verrichten.

• Paramagnetisme beweegt materialen: Het lichaam maakt gebruik van magnetisme om bloed, hormonen, zuurstof en DHA te transporteren. Het helpt ook eiwitten te herstructureren en opnieuw te groeperen na een dag vol activiteit. Magnetisme is een stille kracht die cruciale processen binnen ons lichaam aandrijft

• Biologie synchroniseert met de seizoenen: Onze circadiane ritmes worden afgestemd op de seizoenen door blootstelling aan licht, temperatuur en voeding. Deze natuurlijke aanpassing zorgt ervoor dat ons lichaam optimaal functioneert in harmonie met de veranderingen in onze omgeving.

Dit laat zien hoe licht, water en energie in harmonie samenwerken om het leven te voeden, te herstellen en in balans te houden. Het is de onzichtbare architect van onze gezondheid en vitaliteit.

Je lichaam is niet defect: Het echte probleem is je omgeving

Wanneer we gezondheidsproblemen ervaren, kijken we automatisch naar binnen. We denken dat er iets defect is in ons lichaam. Testresultaten zoals bloedonderzoeken en MRI-scans worden nauwgezet geanalyseerd om bewijs te vinden dat ons lichaam ons in de steek laat. Een gezondheidsprobleem lijkt te betekenen dat er iets “kapot” is in ons systeem, toch?

Het probleem ligt vaak buiten ons, in de omgeving die we zelf gecreëerd hebben.

De wetenschap van hoe mitochondriën worden beïnvloed door fysieke krachten, toont aan dat de natuurlijke processen van het lichaam worden verstoord door kortzichtige technologieën, winstbejag en de menselijke drang om de natuur te beheersen.

Dit zijn de belangrijkste factoren die ons welzijn wat ons betreft bedreigen:

• Mitochondriale inefficiëntie: Zwakke en slecht functionerende mitochondriën dwingen je om meer voedsel te consumeren om voldoende energie te produceren. Dit kan ertoe leiden dat je meer calorieën opslaat en moeite hebt om gewicht te verliezen.

• Leptineresistentie: Leptine, een hormoon dat energieproductie en -verbruik reguleert, beïnvloedt ook functies zoals je immuunsysteem, insulinewerking, bijnieren, vruchtbaarheid en zelfs je emoties. Als je moeite hebt met afvallen en het behouden van je gewicht, kan een gebrek aan leptinegevoeligheid, wanneer de receptoren niet goed werken, de onzichtbare boosdoener zijn.

• Deuterium: Het consumeren van fruit en groenten buiten hun natuurlijke seizoen kan je mitochondriën verstoren. Deze voedingsmiddelen bevatten vaak deuterium, een zwaar waterstofisotoop, dat bijdraagt aan gewichtstoename, ziekte en vroegtijdige veroudering.

• Kunstmatig blauw licht: Blootstelling aan verkeerd licht, vooral blauw licht, verstoort je bioritmes en put je neurotransmitters uit. Dit kan slaapproblemen, hormonale disbalans en problemen met de bijnieren veroorzaken.

• Aardingsgebrek: Het gebrek aan fysiek contact met de aarde berooft je lichaam van essentiële energie en herstellende krachten. Regelmatig contact met de natuur is van cruciaal belang voor je welzijn.

• Niet-natuurlijke elektromagnetische straling (EMF): Frequente blootstelling aan elektromagnetische velden van technologie kan je gezondheid ernstig verstoren, vaak zonder dat je het doorhebt.

• Angst voor de zon: In de moderne samenleving wordt de zon vaak als een vijand gezien, met een focus op huidveroudering en huidkanker. Deze angst heeft ervoor gezorgd dat veel mensen zonlicht vermijden, terwijl blootstelling aan natuurlijke zonnestraling essentieel is voor de aanmaak van vitamine D, het reguleren van bioritmes en het ondersteunen van mitochondriën.

Van oudsher was er voornamelijk zichtbaar licht, infrarood licht en UV op planeet aarde. Via de zon komt het door de atmosfeer aan het aardoppervlak. Dit is het elektromagnetisch spectrum waar het leven miljoenen jaren mee is geëvolueerd. Vandaag de dag worden we bestookt door niet-natuurlijke elektromagnetische frequenties. Gemaakt en geproduceerd door de mens.

Zo… deze introductie was bedoeld om je een inzicht te geven in wat voor onderwerpen ik hier ga behandelen. De serie zal zowel algemeen als wat dieper worden, zodat je dit ook daadwerkelijk in jouw N=1 kan toepassen.

Bedankt voor het lezen.

Jorn

Wil je met ons werken? En wil je een van de early adapters zijn, die deze kennis gaat toepassen in zijn leven en daarmee controle krijgt over zijn/haar vitaliteit? Niet meer gokken met calorie tellen, supplementen proberen of jezelf naar beneden praat, omdat gezondheid ‘niet voor jou is’. Energie is ook voor jou, maar komt het van fundamentele natuurkundige wetten, die je wellicht nog niet had toegepast.

Wordt dus nu lid van onze N=1 Community, waarin we je stap voor stap mee nemen in dit hele proces naar vitaliteit. Ga naar www.n1project.nl om je aan te melden. Dan zie ik je daar.