Władza ustawodawcza
Władza ustawodawcza, legislatywa, władza prawodawcza – element teorii podziału władz Johna Locke'a, a następnie Monteskiusza. Domeną władzy ustawodawczej jest według nich stanowienie powszechnie obowiązującego prawa.
We współczesnych państwach demokratycznych, o ustroju parlamentarno-prezydenckim, tworzenie prawa jest podstawowym zadaniem parlamentu. Parlament jest wówczas jedynym organem upoważnionym do tworzenia najwyższych aktów prawnych – ustaw – na podstawie których ustala się inne akty prawne w państwie. W ten sposób parlament wpływa na zasady działania państwa i na życie obywateli.
W systemach prezydencko-parlamentarnych określone inicjatywy ustawodawcze jak, wydawanie dekretów posiada prezydent np. we Francji, jednak nadal władza ustawodawcza należy do dwuizbowego parlamentu, w którym głos decydujący ma Zgromadzenie Narodowe. W Stanach Zjednoczonych Ameryki, pomimo ustroju prezydencko-parlamentarnego, prezydent jest tego prawa pozbawiony, władzę ustawodawczą sprawuje Kongres. W Polsce, władzę ustawodawczą sprawuje dwuizbowy Parlament Rzeczypospolitej Polskiej[1].
Mapa terminologii
[edytuj | edytuj kod]
Brak
Zgromadzenie narodowe
Parlament
Kongres
Zgromadzenie/Rada legislacyjna
(Najwyższa) Rada Narodowa
Izba Reprezentantów
Inna
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Polska. Ustrój polityczny. Władza ustawodawcza, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-06-21].