Ariergarda
Ariergarda (z fr. arrière garde - straż tylna) – wojskowy oddział lub pododdział maszerujący z tyłu za głównymi siłami związku taktycznego (oddziału)[1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Zadaniem ariergardy jest ubezpieczanie maszerującej kolumny przed uderzeniem od tyłu i zapewnienie jej swobodnego wykonywania marszu. Zależnie od sytuacji i wielkości maszerującej kolumny ariergarda może stanowić od 1/4 do 1/3 sił głównych. Występuje zazwyczaj w sile wzmocnionego batalionu[2][3].
Ariergarda stanowi element ubezpieczenia ugrupowania marszowego[4], wysyłany na odległość 20–30 km od sił głównych przy marszu odfrontowym. Od tyłu ubezpiecza się szpicą tyln��, którą wysyła się na odległość 5–10 km. Można także wysyłać patrole boczne na odległość do 3 km.
Zadanie swoje wykonuje poprzez:
- walkę, po zajęciu dogodnych rubieży;
- zrywanie mostów;
- niszczenie dróg;
- minowanie;
- stawianie zawał leśnych;
- skażenie terenu[5].
Dawniej używano nazwy straż tylna[6].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ ariergarda, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-07-01].
- ↑ Ściborek (red.) 1995 ↓, s. 150.
- ↑ Krupa (red.) 2007 ↓, s. 39.
- ↑ Elak 2014 ↓, s. 191.
- ↑ Dakudowicz (przew.) 2000 ↓, s. 326.
- ↑ Laprus (red.) 1979 ↓, s. 19.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tadeusz Dakudowicz (przew.): Podręcznik walki pododdziałów wojsk zmechanizowanych. Warszawa: Dowództwo Wojsk Lądowych. Wyższa Szkoła Oficerska im. Tadeusza Kościuszki, 2000.
- Leszek Elak: Podstawy działań taktycznych. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2014. ISBN 978837523316-2.
- Andrzej Krupa (red.): Encyklopedia wojskowa: dowódcy i ich armie, historia wojen i bitew, technika wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-15175-1.
- Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.
- Zbigniew Ściborek (red.): Działania taktyczne wojsk lądowych. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 1995.