Przejdź do zawartości

Leonardo DiCaprio

Edytuj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Leonardo DiCaprio
Ilustracja
Leonardo DiCaprio (2025)
Imię i nazwisko

Leonardo Wilhelm DiCaprio

Data i miejsce urodzenia

11 listopada 1974
Los Angeles

Zawód

aktor, producent filmowy, scenarzysta

Lata aktywności

od 1989

Odznaczenia
Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
podpis
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Leonardo Wilhelm DiCaprio (ur. 11 listopada 1974 w Los Angeles) – amerykański aktor, producent filmowy i scenarzysta; działacz społeczny i ekologiczny[1][2][3].

Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Zjawa (2015)[4].

Rodzina i edukacja

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 11 listopada 1974 jako jedyne dziecko autora komiksów i pracownika fizycznego o włosko-niemieckim pochodzeniu George’a DiCaprio oraz asystentki w kancelarii prawnej o niemiecko-rosyjskim pochodzeniu Irmelin Indenbirken[5][6]. Jego babka od strony matki – urodzona w Rosji Jelena Smirnowa – osiedliła z mężem Wilhelmem w Düsseldorfie, gdzie młody Leonardo często spędzał wakacje[7][8]. Otrzymał imię na cześć malarza Leonarda da Vinci[9] i dziadka ze strony ojca, Leona[10], a jego nazwisko z języka włoskiego oznacza „Z Capri”[11]. Rodzice Leonardo rozstali się rok po narodzinach syna, lecz pozostali w bliskich relacjach i nadal mieszkali po sąsiedzku (w różnych dzielnicach Los Angeles), by nie pozbawiać dziecka kontaktu z obojgiem rodziców[12][13]. Leonardo zamieszkał z matką (wówczas pracującą jako opiekunka do dzieci) w Echo Parku, biednej podmiejskiej dzielnicy Los Angeles[14][15], gdzie za dnia mieszkał z nimi również jego ojciec[16].

Uczęszczał do szkoły podstawowej Corinne A. Seeds, a dwa lata później został przepisany do szkoły Center for Enriched Studies[17]. Był nadpobudliwym[18], pewnym siebie i aroganckim dzieckiem, przez co padał ofiarą zbirów i był szykanowany w szkole[19]. W dzieciństwie zainteresował się sztuką, chętnie odwiedzał muzea, poza tym kolekcjonował karty z zawodnikami drużyn baseballowych i zbierał komiksy, których jego ojciec był dystrybutorem[16]. Na początku lat 90. przeprowadził się z matką do dzielnicy Los Feliz w Los Angeles i podjął naukę w liceum Johna Marshalla[20][21]. Żeby zdobyć popularność w szkole średniej, zwracał na siebie uwagę zabawnym, nieobliczalnym zachowaniem i naśladowaniem nowo poznanych ludzi[22]. Po rozpoczęciu kariery telewizyjnej podjął indywidualny tok nauczania, a nauczyciele odwiedzali go na planach zdjęciowych[23]. W trzeciej klasie zrezygnował z dalszej edukacji z powodu nadmiaru pracy aktorskiej[1].

Kariera zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

Początki

[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miał cztery lata, wziął udział w nagraniach programu Romper Room, jednak został wyrzucony z planu z powodu nadpobudliwego i zbyt hałaśliwego zachowania[24]. Zainteresował się aktorstwem za sprawą starszego o trzy lata brata przyrodniego, Adama, syna George’a DiCaprio z Peggy Farrar[25][26], który występami w telewizyjnych spotach reklamowych i serialu Battlestar Galactica zainspirował Leonardo do rozpoczęcia kariery[27][10]. W aktorstwie upatrywał szansy na szybki zarobek wielkich pieniędzy[27].

Od najmłodszych lat przejawiał talent aktorski, szczególnie do parodiowania innych osób (m.in. Charlesa Mansona i Michaela Jacksona), czym zdobył uznanie rówieśników[28][29]. Kiedy miał sześć lat, wziął udział w przesłuchaniu do agencji reklamowej, którego nie przeszedł z powodu nieodpowiedniej fryzury[27]. Po znalezieniu menedżerki odrzucił jej sugestię przybrania pseudonimu artystycznego „Lenny Williams”, które brzmiałoby bardziej amerykańsko[27][18]. Brał udział w wielu castingach, ale bez sukcesów[30]. Nie pobierał lekcji aktorstwa[31]. Przez trzy lata bez powodzenia szukał nowego menedżera[32]. Po znalezieniu agenta zaczął występować w telewizyjnych spotach reklamowych (zagrał m.in. w 15 reklamach producenta zabawkowych samochodzików Matchbox oraz w reklamie płatków śniadaniowych i gumy do żucia), w filmach edukacyjnych (m.in. w Mickey’s Safety Club i How to Deal with a Parent Who Takes Drugs) oraz w filmach i serialach (m.in. jako kolega głównego bohatera w filmie The New Lassie i młody chłopak w serialu The Outsiders)[33][34]. Wykazywał umiejętności taneczne, a z uwagi na opanowanie techniki poppingu zyskał pseudonim Noodle (pol. Makaron)[35]. Kiedy miał 15 lat, zagrał nastoletniego alkoholika Masona Capwella w pięciu odcinkach serialu Santa Barbara[36]. W okresie licealnym udzielał się w szkolnym kole teatralnym[37].

Lata 90.

[edytuj | edytuj kod]

Przełomem w jego telewizyjnej karierze okazała się rola Garry’ego Buckmana, nieśmiałego i zamkniętego w sobie nastolatka, który usiłuje uporać się z rozwodem rodziców, w sitcomie Spokojnie, tatuśku (Parenthood, 1990) w NBC[38]. Dzięki roli w tym serialu stał się idolem nastolatków, a jego zdjęcia regularnie publikowane były w czasopismach młodzieżowych[23], których redakcjom – dzięki działaniom matki – coraz częściej udzielał wywiadów[39]. W filmie zadebiutował rolą Josha, pasierba nikczemnego właściciela domu z mieszkaniami do wynajęcia, w negatywnie przyjętym przez krytyków horrorze science fiction Critters 3 (1991)[40][41]. W sezonie 1991/1992 wcielił się w bezdomnego Luke’a Browera, który zostaje adoptowany przez rodzinę Seaverów, w ostatnim sezonie serialu Dzieciaki, kłopoty i my (Growing Pains)[42][43]. Zagrał także niewielką rolę w jednym z odcinków serialu Roseanne (1991) i epizod w thrillerze Katt Shea Ruben Trujący bluszcz (Poison Ivy, 1992)[44]. Podpisał kontrakt z Creative Artists Agency[45].

Zyskał uznanie krytyków dzięki wcieleniu się w powieściopisarza Tobiasa Wolffa w dramacie biograficznym Michaela Catona-Jonesa Chłopięcy świat (This Boy’s Life, 1993) z Ellen Barkin i Robertem De Niro[46][47], a za występ w tym filmie otrzymał swoją pierwszą branżową nagrodę – New Generation Award od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych Los Angeles[48]. Przychylne recenzje otrzymał również za rolę Arnie’ego Grape’a w komediodramacie Lasse’a Hallströma Co gryzie Gilberta Grape’a (What’s Eating Gilbert Grape, 1993), a żeby oddać charakter swojej postaci, czyli upośledzonego brata tytułowego bohatera (w tej roli Johnny Depp), w trakcie prac nad filmem odwiedził domy opieki i zakłady dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo[49][50]. Za rolę w tym filmie otrzymał New Generation Award i nagrodę National Board of Review oraz nominację do Złotego Globu i Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego[51][52]. Po sukcesie filmu zaczął być nazywany przez prasę „nowym Marlonem Brando”, a także stał się idolem nastolatek[53][54], wypełniając tym samym zapotrzebowanie amerykańskiej branży filmowej na nowy przedmiot kultu i podziwu odbiorców kultury masowej[53].

Nie chcąc angażować się w komercyjne produkcje, odrzucił propozycję występu w filmie Hokus pokus (Hocus Pocus, 1993)[55] i zagrania Robina w superprodukcji Batman Forever (1995), a po zakończeniu zdjęć do Co gryzie Gilberta Grape’a wystąpił jedynie w krótkometrażowym filmie Renny’ego Harlina Foot Shooting Party (1994), w którym zagrał główną rolę piosenkarza rockowego, który dostaje powołanie do wojska[56]. Wziął udział w przesłuchaniach do roli Malloya w filmie Neila Jordana Wywiad z wampirem (Interview with the Vampire, 1994) i choć spodobał się komisji, to był za młody, by zostać obsadzonym, co mocno przeżył[57].

Mimo kilkukrotnego odrzucenia oferty, po długich namowach wystąpił w roli Fee Heroda „The Kida” w szeroko krytykowanym westernie Sama Raimiego Szybcy i martwi (The Quick and the Dead, 1995) z Sharon Stone[58][59], która oddała część swojego honorarium, by DiCaprio mógł wystąpić w tym filmie[60]. W tym samym roku wcielił się w Jima Carrolla, koszykarza uzależnionego od narkotyków, w filmie sportowym Scotta Kalverta Przetrwać w Nowym Jorku (The Basketball Diaries, 1995), a za swoją rolę w filmie zebrał wiele pochwalnych recenzji w prasie[61][62]. Z uwagi na filmowe role buntowników i dużą pewność siebie w życiu prywatnym był często porównywany do Rivera Phoenixa, aktora prowadzącego bardzo imprezowy tryb życia, jednak DiCaprio sprzeciwiał się tego typu zestawieniom[63].

Za występ w roli francuskiego poety o skłonnościach homoseksualnych Arthura Rimbauda w negatywnie przyjętym przez krytyków dramacie obyczajowym Agnieszki Holland Całkowite zaćmienie (Total Eclipse, 1995) był szeroko krytykowany w prasie[64]. Dla roli w Całkowitym zaćmieniu odrzucił propozycję zagrania Jamesa Deana w planowanym filmie biograficznym Warner Bros. o życiu aktora, którego reżyserem miał być Michael Mann[65], a później Des McAnuff, jednak film nigdy nie powstał[66]. Otrzymał propozycję zagrania młodego pisarza Jacka Kerouaca w ekranizacji jego powieści „W drodze”, którą miał wyreżyserować Francis Ford Coppola, ale projekt zawieszono[66][a]. Odrzucił propozycję zagrania jednej z głównych ról w dramacie sądowym Gregory’ego Hoblita Lęk pierwotny (1996)[66]. W 1997 na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie otrzymał nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora za główną rolę męską w filmie Baza Luhrmanna Romeo i Julia (William Shakespeare’s Romeo and Juliet, 1996), uwspółcześnionej ekranizacji powieści Williama Szekspira, która osiągnęła duży sukces komercyjny[67] i cieszyła się popularnością głównie wśród nastoletnich widzów, ale zebrała mieszane recenzje krytyków[68]. Po występie w Romeo i Julii zagrał Hanka, sprawiającego problemy wychowawcze nastolatka, w dramacie psychologicznym Jerry’ego Zaksa Pokój Marvina (Marvin’s Room, 1996) u boku Meryl Streep i bezczelnego Dereka w krótkometrażowym filmie artystycznym Don’s Plum (2001)[69]. W czerwcu 1997 znalazł się na 15. miejscu listy „100 najseksowniejszych aktorów świata” sporządzonej przez redakcję magazynu filmowego „Empire(inne języki)”[70].

Odrzucił główną rolę w filmie Paula Thomasa Andersona Boogie Nights, by zagrać beztroskiego młodego artystę Jacka Dawsona, głównego bohatera filmu Jamesa Camerona Titanic (1997)[71]. W produkcji wystąpił u boku Kate Winslet, z którą się zaprzyjaźnił[72]. Za rolę w filmie zainkasował 2,5 mln dol[73]. Po premierze Titanica umocnił swoją pozycję w branży filmowej i stał się jedną z największych gwiazd Hollywood[74]. Za rolę Jacka Dawsona otrzymał nagrodę Blockbuster Entertainment dla ulubionego aktora i nagrodę filmową MTV dla najlepszego aktora i był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym[75]. Mimo że Titanic zdobył 11 Oscarów (i 14 nominacji), to DiCaprio został pominięty wśród nominowanych do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, co wywołało poruszenie w prasie i powszechne oburzenie wśród widzów, od których napłynęło kilkaset protestów do Amerykańskiej Akademii Filmowej[76]. Sam aktor nie pojawił się na gali wręczenia nagród, co publicznie skrytykował reżyser Titanica[77].

Prowadził negocjacje w sprawie głównej roli w filmie Michaela Manna The Inside Man (1998)[78]. Za występ w podwójnej roli – króla Ludwika XIV i jego brata-bliźniaka, Filipa – w kostiumowym dramacie historycznym Randalla Wallace’a Człowiek w żelaznej masce (1998) otrzymał antynagrodę Złotą Malinę za najgorszy duet na ekranie[79]. W tym samym roku wystąpił epizodycznie jako zarozumiały gwiazdor Hollywood w negatywnie przyjętym filmie Woody’ego Allena Celebrity (1998)[80]. Został także okrzyknięty chłopakiem roku w plebiscycie brytyjskiego magazynu dla młodzieży „Bliss”, zdobywając 70% głosów spośród 20 tys. czytelniczek, poza tym amerykański magazyn „Premiere” umieścił go na 25. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych osób w Hollywood, a magazyn „Forbes” – na 34. miejscu listy najbogatszych Amerykanów z branży rozrywkowej[81].

Lata 2000–2009

[edytuj | edytuj kod]
DiCaprio w latach 2000–2008
DiCaprio na konferencji prasowej filmu Niebiańska plaża (2000)
DiCaprio i Martin Scorsese na premierze filmu Gangi Nowego Jorku (2002)
DiCaprio na londyńskiej premierze filmu W sieci kłamstw (2008)

Po zakończeniu zdjęć do Człowieka w żelaznej masce ogłosił roczną przerwę w karierze, w tym czasie m.in. odrzucił propozycję zagrania Patricka Batemana w American Psycho (2000), Anakina Skywalkera w Gwiezdnych wojnach: Ataku klonów (Star Wars Episode II: Attack of the Clones, 2002) i tytułowej roli w Spider-Manie (2002)[82]. Na wielki ekran powrócił główną rolą Richarda w filmie Danny’ego Boyle’a Niebiańska plaża (The Beach, 2000) [83], dla którego porzucił tytułową rolę w dramacie kryminalnym Anthony’ego Minghelli Utalentowany pan Ripley (The Talented Mr. Ripley, 1999)[84]. Za występ w Niebiańskiej plaży, za który miał otrzymać gażę w wysokości 20 mln dol.[83], był nominowany do Złotej Maliny dla najgorszego aktora. W 2002 zagrał dwie główne role filmowe: Amsterdama Vallona w dramacie gangsterskim reżysera Martina Scorsese Gangi Nowego Jorku u boku Daniela Day-Lewisa i oszusta Franka Abagnale’a w komedii kryminalnej Złap mnie, jeśli potrafisz z Tomem Hanksem[85]. Za występ w tym drugim był nominowany do Złotego Globu[86].

Zagrał również w następnym filmie Martina Scorsese, ciepło przyjętym przez krytykę i widzów dramacie biograficznym Aviator (2004), w którym wcielił się w postać miliardera i pilota Howarda Hughesa[87]. Za tę rolę otrzymał wiele pochlebnych recenzji oraz otrzymał Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym i był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego[88]. Również w 2004 otworzył firmę producencką Appian Way Productions, która zadebiutowała filmem Nielsa Muellera Zabić prezydenta[89].

Jesienią 2006 zagrał agenta Billy’ego Costigana w swojej trzeciej produkcji w reżyserii Martina Scorsese Infiltracja, a na potrzeby pracy przy filmie zrezygnował z roli w dreszczowcu Dobry agent[90]. Za następną rolę, Danny’ego Archera w dramacie wojennym Krwawy diament (2006), otrzymał kolejną w karierze nominację do Oscara[91]. Za występy w obu filmach był też nominowany do Złotych Globów dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym jednocześnie, jednak mimo podwójnej szansy na wygraną nie zdobył nagrody[92].

W 2007 wyprodukował film Kevina Connolly’ego Ogrodnik z Edenu i film dokumentalny o ochronie środowiska Jedenasta godzina, którego był współscenarzystą, współproducentem i narratorem[93]. W 2008 zagrał agenta CIA Rogera Ferrisa w dreszczowcu Ridleya Scotta W sieci kłamstw[94] i Franka Wheelera w melodramacie Droga do szczęścia, w którym ponownie, po 12 latach przerwy, zagrał wraz z Kate Winslet[95]. Za rolę w drugim filmie był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym[96]. W 2009 na uroczystej gali w Berlinie otrzymał Cinema for Peace Award, którą wręczył mu Michaił Gorbaczow[97].

Lata 2010–2019

[edytuj | edytuj kod]
DiCaprio w latach 2010–2019
DiCaprio na premierze filmu Wyspa tajemnic podczas 60. MFF w Berlinie (2010)
DiCaprio na paryskiej premierze filmu Wilk z Wall Street (2013)
DiCaprio na 72. MFF w Cannes (2019)

W 2010 premierę miały kolejne dwa kasowe filmy z DiCaprio w roli głównej: Wyspa tajemnic w reż. Martina Scorsese, w której zagrał federalnego szeryfa Edwarda „Teddy’ego” Danielsa, oraz Incepcja w reż. Christophera Nolana, w której zagrał Cobba[98]. Po zagraniu w Incepcji miał półtoraroczną przerwę w pracy, ponieważ nie był zainteresowany żadnym z otrzymywanych scenariuszy[99].

W 2011 zebrał ciepłe recenzje za występ w roli J. Edgara Hoovera, pierwszego dyrektora FBI w filmie biograficznym J. Edgar, a żeby pomóc twórcom sfinansować projekt, zgodził się na honorarium w wysokości zaledwie 2 mln dol.[100] Za rolę w filmie był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym, jednak pominięto go przy nominacjach do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, co wywołało wiele kontrowersji w mediach[101]. Również w 2011 zajął pierwsze miejsce na liście najlepiej zarabiających aktorów w Hollywood[102]. W 2012 uczestniczył z Kate Winslet w światowej premierze nowej wersji filmu Titanic, tym razem prezentowanego w formacie 3D[103].

Wystąpił w roli Jaya Gatsby’ego w melodramacie Wielki Gatsby (2013), będącym kolejną ekranizacją powieści Francisa Scotta Fitzgerald o tym samym tytule[104]. Zagrał także w swoim piątym filmie w reż. Martina Scorsese – Wilk z Wall Street (2013)[1]. W 2016 podczas 88. gali wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Zjawa[4].

Wyprodukował film dokumentalny Walka: życie i zaginiona twórczość Stanisława Szukalskiego (2018)[105], co było związane z faktem, iż jego rodzice przyjaźnili się z polskim rzeźbiarzem Stanisławem Szukalskim, gdy ten mieszkał w Los Angeles[106]. Zagrał z Bradem Pittem w filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood (2019)[1].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]
DiCaprio na konferencji w Departamencie Stanu USA w Waszyngtonie (2016)

Jest agnostykiem[107]. W młodości spotykał się z Jennifer Faus[108], a w latach 90. umawiał się z modelką Bijoux Phillips[109]. Od końca 1995 do 1997 był związany z modelką Kristen Zang[110]. Od tamtej pory uznawany jest w prasie za jednego z czołowych „uwodzicieli Hollywood”, a kolorowe gazety przez kolejne lata łączyły go z wieloma celebrytkami[109][111]. Pozostawał w nieformalnych związkach m.in. z modelkami: Gisele Bündchen (2000–2005), Bar Refa’eli (2005–2011), Erin Heatherton (2011–2012) i Toni Garrn, z aktorką Blake Lively (2011)[112] i piosenkarką Rihanną. W latach 2018–2022 spotykał się z aktorką Camilą Morrone[113][114].

Aktywnie działa na rzecz ochrony środowiska[115][116]. W 1998 został współzałożycielem fundacji ekologicznej Earth Alliance[1]. W 2005 nawiązał współpracę z siecią hoteli Four Seasons, by na zakupionej przez siebie wyspie Blackadore Caye w Belize wybudować luksusowy kurort zgodnie z zasadami ochrony środowiska[117]. Jako aktywista występował na forum ONZ w sprawie zmian klimatycznych[1], w 2011 udał się do Rosji na szczyt dotyczący ratowania tygrysów (na ten cel przeznaczył 1 mln dol.)[118], a na prywatnej audiencji rozmawiał z papieżem Franciszkiem w Watykanie (2016)[3].

DiCaprio i John Kerry (2016)

Jest zaangażowany społecznie. W latach 90. odwiedzał małoletnich pacjentów szpitali, pomagał finansowo bezdomnym, uczestniczył w benefisach na rzecz walki z AIDS[115]. W 1998 przekazał 35 tys. dol. na odbudowę zniszczonego przez trzęsienie ziemi Ośrodka Komputerowego im. Leonarda DiCaprio w filii Biblioteki Publicznej Los Angeles w rodzinnym Los Feliz[119]. Po tsunami z grudnia 2004 wsparł finansowo mieszkańców kurortu Koh Phi Phi Leh w Tajlandii, przekazując anonimowo część pieniędzy na UNICEF[120]. W 2006 podczas pracy nad filmem Krwawy diament wsparł finansowo mieszkańców Sierra Leone, zwłaszcza sieroty i ludzi chorych oraz inne ofiary tamtejszej wojny domowej[121]. W 2010 przekazał 1 mln dol. na odbudowę Haiti po trzęsieniu ziemi[122].

Wyraził publiczne poparcie dla Johna Kerry’ego przed wyborach prezydenckimi w 2004 oraz wziął udział w internetowej kampanii Rock the Vote mającej na celu zmobilizowanie obywateli do udziału w wyborach[123].

W 2005 podczas przyjęcia u Ricka Salomona w Hollywood został zaatakowany przez wówczas 35-letnią Arethę Wilson, która rozbiła mu szklaną butelkę na głowie[124]. W wyniku urazu był operowany i miał założone 12 szwów na twarzy i głowie[125].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Producent

[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku był jednym z producentów horroru Sierota[126].

Nagrody i nominacje

[edytuj | edytuj kod]
  • 1994 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy za film Co gryzie Gilberta Grape’a
  • 1994 – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy za film Co gryzie Gilberta Grape’a
  • 1997 – Nagroda Jury Srebrny Niedźwiedź na Festiwalu Filmowym w Berlinie w kategorii najlepszy aktor za film Romeo i Julia
  • 1997 – nominacja do MTV Movie Award w kategorii najlepsza rola męska za film Romeo i Julia
  • 1997 – nominacja do MTV Movie Award w kategorii najlepszy duet aktorski za film Romeo i Julia
  • 1998 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w dramacie za film Titanic
  • 1998 – MTV Movie Award w kategorii najlepsza rola męska za film Titanic
  • 1998 – nominacja do MTV Movie Award w kategorii najlepszy duet aktorski za film Titanic
  • 1998 – Złoty Popcorn w kategorii Najlepszy aktor za film Titanic
  • 2003 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w dramacie za film Złap mnie, jeśli potrafisz
  • 2003 – nominacja do MTV Movie Award w kategorii najlepsza rola męska za film Złap mnie, jeśli potrafisz
  • 2003 – Teen Choice w kategorii Ulubiony kłamca filmowy za film Złap mnie, jeśli potrafisz
  • 2005 – Złoty Glob w kategorii najlepszy aktor w dramacie za film Aviator
  • 2005 – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy aktor za film Aviator
  • 2005 – nominacja do BAFTY w kategorii najlepszy aktor za film Aviator
  • 2005 – MTV Movie Award w kategorii najlepszy aktor za film Aviator
  • 2005 – nominacja do Nagrody Młodych w kategorii najlepsza rola męska w dramacie za film Aviator
  • 2005 – Lista 100 najlepszych kwestii filmowych wszech czasów w kategorii 100. miejsce za film Titanic
  • 2005 – Złoty Popcorn w kategorii Najlepszy aktor za film Aviator
  • 2006 – nagroda Satelita w kategorii Najlepszy aktor drugoplanowy za film Infiltracja
  • 2007 – nominacja do BAFTY w kategorii najlepszy aktor za film Infiltracja
  • 2007 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w dramacie za film Infiltracja
  • 2007 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w dramacie za film Krwawy diament
  • 2007 – nominacja do Oscara w kategorii najlepsza pierwszoplanowa rola męska za film Krwawy diament
  • 2007 – Nagroda Publiczności w kategorii Najlepszy aktor zagraniczny za film Infiltracja
  • 2010 – Teen Choice w kategorii Ulubiony aktor horroru / thrillera za film Wyspa tajemnic
  • 2012 – nominacja do Złotego Globu w kategorii Najlepszy aktor w dramacie za film J. Edgar
  • 2013 – nominacja do Złotego Globu w kategorii Najlepszy aktor drugoplanowy za film Django
  • 2014 – Złoty Glob w kategorii najlepszy aktor w komedii lub musicalu za film Wilk z Wall Street
  • 2014 – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy za film Wilk z Wall Street
  • 2014 – Critics’ Choice w kategorii Najlepszy aktor w komedii za film Wilk z Wall Street
  • 2014 – Kryształowa Statuetka w kategorii Ulubiony aktor w dramacie za film Wilk z Wall Street
  • 2016 – nagroda BAFTA w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy w filmie Zjawa[127]
  • 2016 – Oscar w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy za film Zjawa
  • 2020 – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy za film Pewnego razu... w Hollywood[128]
  • 2020 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w komedii lub musicalu Pewnego razu... w Hollywood[129]
  • 2022 – nominacja do Złotego Globu w kategorii najlepszy aktor w komedii lub musicalu Nie patrz w górę[130]

Antynagrody i nominacje

[edytuj | edytuj kod]
  • 1999 – Złota Malina w kategorii najgorsze ekranowe połączenie za film Człowiek w żelaznej masce
  • 2001 – nominacja do Złotej Maliny w kategorii najgorszy aktor za film Niebiańska plaża

Odznaczenia i upamiętnienie

[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Film W drodze ukazał się dopiero w 2012.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 6 Kiedyś kinowy amant, dziś ratuje świat. Leonardo DiCaprio kończy 45 lat [online], kultura.onet.pl [dostęp 2019-11-11].
  2. ↑ 10 rzeczy, których mogłeś nie wiedzieć o Leonardo DiCaprio [online], ciekawe.interia.pl [dostęp 2019-11-11] (pol.).
  3. 1 2 Papież Franciszek przyjął na prywatnej audiencji aktora Leonardo DiCaprio [online], fakty.interia.pl [dostęp 2016-01-28].
  4. 1 2 Oscary 2016: Triumf „Spotlight”, Oscar dla DiCaprio [online], film.interia.pl [dostęp 2016-02-29].
  5. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 12, 14.
  6. ↑ Wight 2012 ↓, s. 12–15.
  7. ↑ Wight 2012 ↓, s. 12, 21–22.
  8. ↑ Hollywood stars you didn’t know were Ukrainian – Slavorum [online], slavorum.org, 21 stycznia 2021 [zarchiwizowane z adresu 2021-01-21] (ang.).
  9. ↑ Wight 2012 ↓, s. 15.
  10. 1 2 Catalano 1998 ↓, s. 12.
  11. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 14.
  12. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 12–13.
  13. ↑ Wight 2012 ↓, s. 15–16, 19.
  14. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 12.
  15. ↑ Wight 2012 ↓, s. 16–19.
  16. 1 2 Catalano 1998 ↓, s. 13.
  17. ↑ Wight 2012 ↓, s. 20.
  18. 1 2 Catalano 1998 ↓, s. 16.
  19. ↑ Wight 2012 ↓, s. 20–21, 24–25.
  20. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 15.
  21. ↑ Wight 2012 ↓, s. 38–39.
  22. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 15–16.
  23. 1 2 Catalano 1998 ↓, s. 21.
  24. ↑ Wight 2012 ↓, s. 17–18, 23.
  25. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 10.
  26. ↑ Wight 2012 ↓, s. 16, 21–22.
  27. 1 2 3 4 Thompson 1998 ↓, s. 18.
  28. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 16–17.
  29. ↑ Wight 2012 ↓, s. 23–24.
  30. ↑ Wight 2012 ↓, s. 28.
  31. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 17, 70.
  32. ↑ Wight 2012 ↓, s. 23.
  33. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 18, 89.
  34. ↑ Wight 2012 ↓, s. 27–30.
  35. ↑ Wight 2012 ↓, s. 24.
  36. ↑ Wight 2012 ↓, s. 30.
  37. ↑ Wight 2012 ↓, s. 39.
  38. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 19–20.
  39. ↑ Wight 2012 ↓, s. 33.
  40. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 22–23.
  41. ↑ Wight 2012 ↓, s. 34.
  42. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 25.
  43. ↑ Wight 2012 ↓, s. 30–32.
  44. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 27.
  45. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 42.
  46. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 23–24.
  47. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 29–33.
  48. ↑ Wight 2012 ↓, s. 35–38. 44–45.
  49. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 35–39.
  50. ↑ Wight 2012 ↓, s. 47, 49–51.
  51. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 38.
  52. ↑ Wight 2012 ↓, s. 52.
  53. 1 2 Thompson 1998 ↓, s. 4.
  54. ↑ Wight 2012 ↓, s. 53, 148.
  55. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 35.
  56. ↑ Wight 2012 ↓, s. 53, 57.
  57. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 42–43.
  58. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 44.
  59. ↑ Wight 2012 ↓, s. 56–58, 64–65.
  60. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 8, 47.
  61. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 50–55.
  62. ↑ Wight 2012 ↓, s. 68–77.
  63. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 34, 52, 63.
  64. ↑ Wight 2012 ↓, s. 80–89.
  65. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 55, 79.
  66. 1 2 3 Thompson 1998 ↓, s. 66.
  67. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 68–70.
  68. ↑ Wight 2012 ↓, s. 95–103, 108–111.
  69. ↑ Wight 2012 ↓, s. 91–93, 161.
  70. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 6.
  71. ↑ Wight 2012 ↓, s. 10, 114.
  72. ↑ Wight 2012 ↓, s. 129.
  73. ↑ Wight 2012 ↓, s. 119.
  74. ↑ Wight 2012 ↓, s. 8–11, 136, 145.
  75. ↑ Wight 2012 ↓, s. 141.
  76. ↑ Wight 2012 ↓, s. 142, 144.
  77. ↑ Wight 2012 ↓, s. 143.
  78. ↑ Catalano 1998 ↓, s. 79.
  79. ↑ Wight 2012 ↓, s. 146–147, 162.
  80. ↑ Wight 2012 ↓, s. 163.
  81. ↑ Wight 2012 ↓, s. 149–151.
  82. ↑ Wight 2012 ↓, s. 152, 163–164.
  83. 1 2 Wight 2012 ↓, s. 167–168.
  84. ↑ Thompson 1998 ↓, s. 92.
  85. ↑ Wight 2012 ↓, s. 182–192.
  86. ↑ Wight 2012 ↓, s. 198.
  87. ↑ Wight 2012 ↓, s. 199, 209–210.
  88. ↑ Wight 2012 ↓, s. 212.
  89. ↑ Wight 2012 ↓, s. 210–211.
  90. ↑ Wight 2012 ↓, s. 213–214.
  91. ↑ Wight 2012 ↓, s. 224–225, 230.
  92. ↑ Wight 2012 ↓, s. 230.
  93. ↑ Wight 2012 ↓, s. 236.
  94. ↑ Wight 2012 ↓, s. 249.
  95. ↑ Wight 2012 ↓, s. 240, 249.
  96. ↑ Wight 2012 ↓, s. 261.
  97. ↑ Wight 2012 ↓, s. 267.
  98. ↑ Wight 2012 ↓, s. 253, 277–279, 283, 301.
  99. ↑ Wight 2012 ↓, s. 293.
  100. ↑ Wight 2012 ↓, s. 293–303.
  101. ↑ Wight 2012 ↓, s. 308, 310.
  102. ↑ Wight 2012 ↓, s. 301–302.
  103. ↑ Wight 2012 ↓, s. 311.
  104. ↑ Wight 2012 ↓, s. 304–305.
  105. ↑ Bartosz Staszczyczyn: „Walka: życie i zaginiona twórczość Stanisława Szukalskiego”, reż. Irek Dobrowolski. culture.pl. [dostęp 2021-02-27].
  106. ↑ Anna Malinowska: Orzeł wujka DiCaprio może wrócić do Katowic. katowice.wyborcza.pl, 2011-04-03. [dostęp 2021-02-27].
  107. ↑ Brian Hiatt, Leonardo DiCaprio Faces His Demons [online], Rolling Stone, 5 sierpnia 2010 [dostęp 2024-04-11] (ang.).
  108. ↑ Wight 2012 ↓, s. 138.
  109. 1 2 Thompson 1998 ↓, s. 48.
  110. ↑ Wight 2012 ↓, s. 106–107, 138–139.
  111. ↑ Wight 2012 ↓, s. 9–10, 155, 160.
  112. ↑ Wight 2012 ↓, s. 8–9, 193–195, 206, 215, 221, 231, 234—236, 271, 285, 288–291, 307.
  113. ↑ Camila Morrone opowiedziała o związku z Leonardo DiCaprio. „Odzyskuję tożsamość” [online], Wprost, 4 grudnia 2019 [dostęp 2020-07-29] (pol.).
  114. ↑ Leonardo DiCaprio and Camila Morrone Break Up After More Than 4 Years Together: Sources [online], Peoplemag [dostęp 2023-02-04] (ang.).
  115. 1 2 Catalano 1998 ↓, s. 71.
  116. ↑ Wight 2012 ↓, s. 175, 202, 240.
  117. ↑ Wight 2012 ↓, s. 268.
  118. ↑ Wight 2012 ↓, s. 284–285.
  119. ↑ Wight 2012 ↓, s. 151.
  120. ↑ Wight 2012 ↓, s. 174–175.
  121. ↑ Wight 2012 ↓, s. 226.
  122. ↑ Wight 2012 ↓, s. 272.
  123. ↑ Wight 2012 ↓, s. 202, 209–210.
  124. ↑ Wight 2012 ↓, s. 217, 283.
  125. ↑ Wight 2012 ↓, s. 217–218, 283.
  126. ↑ American Film Institute: Orphan. [w:] American Film Institute [on-line]. [dostęp 2026-07-03]. (ang.).
  127. ↑ BAFTA 2016. Najwięcej wyróżnień dla filmu ‘Zjawa’. I pierwsza nagroda BAFTA dla DiCaprio w jego karierze [online], gazetapl [dostęp 2016-02-15] [zarchiwizowane z adresu 2016-02-16] (pol.).
  128. ↑ Monika Golonka, Oscary 2020: Faworyci i nominacje – pełna lista nominowanych [SONDA] Czy „Boże Ciało” dostanie Oscara? Kiedy wyniki? [online], Polska Times, 10 lutego 2020 [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  129. ↑ Złote Globy 2020 rozdane! [online], Vogue Polska, 6 stycznia 2020 [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  130. ↑ Złote Globy 2022: Znamy laureatów [online], Vogue Polska, 10 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-14] (pol.).
  131. ↑ Martin Scorcese et Leonardo DiCaprio récompensés en duo. le réalisateur devient Chevalier de la Légi..., puretrend.com [dostęp 2014-11-26] [zarchiwizowane 2016-03-30] (fr.).
  132. ↑ Sana Noor Haq, Scientists name new tropical tree species after Leonardo DiCaprio [online], CNN, 9 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-10].
  133. ↑ Chen Ly, Newly identified tree species named in honour of Leonardo DiCaprio [online], newscientist.com, 6 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-10].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Grace Catalano: DiCaprio. Współczesny Romeo. Halina Cieplińska (tłum.). Wydawnictwo Świat Książki, 1998. ISBN 83-7129-664-9.
  • Douglas Thompson: LeonardocDiCaprio. Małgorzata Kicana (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 1998. ISBN 83-7180-807-0.
  • Douglas Wight: DiCaprio. Tajemnica sukcesu. Arkadiusz Belcz, Marta Juszczyk (tłum.). Wydawnictwo Pascal, 2012. ISBN 978-83-7642-143-8.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Leonardo_DiCaprio&oldid=81014775”